Bir takım şeyler kırılır, bazen kırılanlar onarılır, fakat çoğu durumda fark edersin ki kırılan ne olursa olsun hayat o kaybı telafi etmek için yeniden şekillenir, bazen de muhteşem olur bu şekilleniş.
Nasıl inandırabilmişti onu buna hazır olduğuna? Kim söyleye bilirdi hazır olduğunu? Hayatının ne kadar düşkün, kirli, kanlı, çamurlu bir paçavra olduğunu niye anlatmamıştı ona? Neden burada rahat hissedeceğine inandırmıştı?