- Kötülüklerle en önde, kellesini koyarak dövüşecek en yiğit yürek sanatçıdadır. Öyle olmalı. Bunun dışında sanatçı, ne kadar usta olursa olsun sanatında, insanın soyunu aşağılatan işlemlere karşı koymadı mı o hiçbir şeydir. İnsan soyunun yüz karasıdır. Bak şu güzel zanaatını ne için, ne kadar boş şeyler için kullanmış, diyecekler. bunu da diyemeyecekler. Çelişmeye düşmüyorum. İnsan soyunun sorunlarına yabancı kalmış kişi sanatında usta da olamaz. Yani o hüner dediğimiz küçücük şeyi de gösteremez. Çünkü, insanı aşağılatan işlemlere karşı koymayan yürek, küçük yürektir. Küçük yürek ne kadar hünerli olursa olsun, ondan iyi sanat çıkmaz. Çıkamaz.
Şu gelmiş geçmiş dünya sanatına bakın, hep kalanlar büyük yürekler, insan soyunu aşağılatanlara karşı koyan yürekler.
J bree den Kopuk Bağlar incelemesi
Yeni bir kitap ile geldim 
Kopuk Bağlar
Bu seriyi bilmeyen, duymayan hatta okumayan kalmamıştır. Bi ben okumamıştım galiba ben de okudum. Normalde hiç Fantastik türü okuyabilen biri değilim. Bunu profilime gittiğiniz de okuduğum kitaplardan anlamış olursunuz zaten.
Ama hiç bir zaman bu türü seveceğime dair olan umudumu yitirmedim.
Kendimi tamamen bıktırmadan yavaş yavaş alıştırmaya çalıştım.
Ve her zaman ki gibi yine bir fantastik kitaba daha şans vermek istedim.
Fakat övüldüğü kadar güzel değil di. Evet ilginç bir konusu vardı. Kırk yılda bir görülecek değişik bir Fantastik turüydü.
Ama ben bu kadar övüldüğüne değer bir seri olduğunu düşünmüyorum.
Şimdi şey diyebilir siniz "Daha serinin ilk kitabından böyle konuşmak biraz erken değil mi?"
Evet aslında erken ve ben seriye devam etmeyeceğimi söylemiyorum. İlk başta dediğim gibi ben zaten bu türü seven biri değilim. Yani sorun kitap değil de tamamen benim bu türü sevmemem.
Arka Kapağı:
Annem ve Bağlananlarının ölümünden sonra kendi Bağlarımı bulduğum için rahatlamıştım.
Onlar yanımda olduğu sürece her şeyin yoluna gireceğini düşünüyordum. Ama öyle olmadı.
Toplumumuzun kaderi benim ellerimdeydi. Hepimizin İyiliği için yalnız olmam gerekiyordu. Beş yıl boyunca onlardan saklanarak kaçak hayatı yaşadıktan sonra yakalandım ve kaçtığım Bağlarımla yüzleşmek için geri getirildim. Kaçarak herkes için doğru olanı yaptığımı sanıyordum. Şimdiyse bundan o kadar emin değilim. North, Nox, Gryphon, Atlas ve Gabe beni asla affetmeyecek gibi görünüyorlar. Ama aslında ben kendimi asla affetmeyeceğim.
İncelemeye gelirsek:
İlk başta başladığım da beklentim çok yüksekti. Serinin ilk kitabı çok önceden çıkmış olduğu halde ben okumayıp biraz daha devam kitaplarının çıkmasını bekledim. Ve hiç ara vermeden böyle değişik, güzel konusu olan bir
Kopuk Bağlar
Bu seriyi bilmeyen, duymayan hatta okumayan kalmamıştır. Bi ben okumamıştım galiba ben de okudum. Normalde hiç Fantastik türü okuyabilen biri değilim. Bunu profilime gittiğiniz de okuduğum kitaplardan anlamış olursunuz zaten.
Ama hiç bir zaman bu türü seveceğime dair olan umudumu yitirmedim.
Kendimi tamamen bıktırmadan yavaş yavaş alıştırmaya çalıştım.
Ve her zaman ki gibi yine bir fantastik kitaba daha şans vermek istedim.
Fakat övüldüğü kadar güzel değil di. Evet ilginç bir konusu vardı. Kırk yılda bir görülecek değişik bir Fantastik turüydü.
Ama ben bu kadar övüldüğüne değer bir seri olduğunu düşünmüyorum.
Şimdi şey diyebilir siniz "Daha serinin ilk kitabından böyle konuşmak biraz erken değil mi?"
Evet aslında erken ve ben seriye devam etmeyeceğimi söylemiyorum. İlk başta dediğim gibi ben zaten bu türü seven biri değilim. Yani sorun kitap değil de tamamen benim bu türü sevmemem.
Arka Kapağı:
Annem ve Bağlananlarının ölümünden sonra kendi Bağlarımı bulduğum için rahatlamıştım.
Onlar yanımda olduğu sürece her şeyin yoluna gireceğini düşünüyordum. Ama öyle olmadı.
Toplumumuzun kaderi benim ellerimdeydi. Hepimizin İyiliği için yalnız olmam gerekiyordu. Beş yıl boyunca onlardan saklanarak kaçak hayatı yaşadıktan sonra yakalandım ve kaçtığım Bağlarımla yüzleşmek için geri getirildim. Kaçarak herkes için doğru olanı yaptığımı sanıyordum. Şimdiyse bundan o kadar emin değilim. North, Nox, Gryphon, Atlas ve Gabe beni asla affetmeyecek gibi görünüyorlar. Ama aslında ben kendimi asla affetmeyeceğim.
İncelemeye gelirsek:
İlk başta başladığım da beklentim çok yüksekti. Serinin ilk kitabı çok önceden çıkmış olduğu halde ben okumayıp biraz daha devam kitaplarının çıkmasını bekledim. Ve hiç ara vermeden böyle değişik, güzel konusu olan birReklam
Benim için harika bir kitaptı·624 syf.·1000Kitap
10/10
Beğendi
·2026 5. kitabı
Bazı kitaplar vardır, okurken güzel vakit geçirirsiniz; bazı kitaplar vardır, bitirdikten sonra uzun süre aklınızdan çıkmaz. Kelebek benim için ikinci gruba giren kitaplardan biri oldu.
Aslında bu kitabın adıyla yıllar önce karşılaşmıştım. Kurtlar Vadisi’nde, daha sonra da Ezel’de duyduğumda merak etmiştim ama bir türlü okumak nasip olmamıştı. Sonunda elime aldığımda ise karşıma sadece bir kaçış hikâyesi değil, insan iradesinin sınırlarını anlatan bir eser çıktı.
Henri Charrière, yani Kelebek, işlemediğini iddia ettiği bir cinayet nedeniyle kürek cezasına mahkûm ediliyor ve hayatının büyük bölümünü özgürlüğünü geri almak için mücadele ederek geçiriyor. Fakat kitabı etkileyici yapan şey, kaçış planlarının ayrıntıları ya da yaşanan maceralar değil. Beni en çok etkileyen tarafı, defalarca başarısız olmasına rağmen bir an olsun teslim olmamasıydı. İnsan bazen günlük hayatta çok daha küçük sorunlar karşısında bile umudunu kaybedebiliyor. Kelebek ise yıllarca süren yalnızlığa, açlığa, cezaya ve umutsuzluğa rağmen özgürlüğe olan inancını kaybetmiyor. Bu yönüyle kitap bana bir macera romanından çok bir karakter dersi gibi geldi. 
Kitabı okurken sık sık şunu düşündüm: Acaba özgürlük nedir? Dışarıda olmak mı, yoksa insanın içindeki umudu koruyabilmesi mi? Çünkü Kelebek’in bedeni yıllarca duvarların arasında kalıyor ama zihni hiçbir zaman teslim olmuyor. Belki de onu diğer karakterlerden ayıran şey tam olarak buydu.
Anlatım dili de kitabın en güçlü yanlarından biri. Sayfalar ilerledikçe olayları okumaktan çok yaşıyormuş gibi hissediyorsunuz. Tropik adaların sıcağını, hücrenin karanlığını, denizin ortasındaki belirsizliği ve kaçışların gerilimini hissedebiliyorsunuz. Kitap yaklaşık beş yüz sayfa olmasına rağmen bir an bile beni sıkmadı.
Bir başka dikkatimi çeken nokta ise
Aşk Mı Ölüm Mü
Gantz, ilk ciltlerinden beri okuru rahat bırakmayan, sürekli daha sert bir eşiğe taşıyan bir seri. 15. cilt ise bu hissi yalnızca aksiyonla değil, karakterlerin içine düştüğü ahlaki ve duygusal çıkmazlarla da güçlendiriyor. Önceki ciltlerde alıştığımız ölüm-kalım gerilimi burada daha kişisel bir hâl alıyor. Artık mesele sadece hayatta kalmak değil; kimin korunacağı, kimin feda edileceği ve insanın böyle bir düzende ne kadar kendisi kalabileceği sorusu daha fazla öne çıkıyor.
Bu ciltte en çok hoşuma giden taraf, baş karakterin giderek daha karmaşık bir noktaya sürüklenmesi oldu. Kurono artık yalnızca korkan, kaçan ya da savaşmak zorunda kalan biri değil; seçim yapması gereken, yaptığı ya da yapamadığı şeylerin ağırlığını taşıyan bir karaktere dönüşüyor. Özellikle içinde bulunduğu çıkmaz, sonraki cilt için merakı oldukça artırıyor. Ne yapacağını, nasıl bir karar vereceğini ve bu kararın onu nasıl değiştireceğini gerçekten merak ederek okuduk.
Hiroya Oku’nun çizimleri yine çok sinematik. Aksiyon sahneleri sert, hızlı ve kaotik; ama aynı zamanda karakterlerin yüz ifadelerinde, duraksamalarında ve sessiz anlarında da güçlü bir gerilim var. Gantz’ın en iyi yaptığı şeylerden biri bu zaten: Okura sürekli “birazdan çok kötü bir şey olacak” hissini vermek. 15. ciltte bu his fazlasıyla başarılı şekilde korunuyor.
Elbette serinin alışıldık aşırılıkları burada da var. Bazı geçişler hızlı, bazı karakter kararları rahatsız edici ölçüde sert gelebilir. Fakat Gantz’ın dünyası zaten güvenli, tutarlı ve konforlu bir dünya değil. Tam tersine insanı en rahatsız edici noktaya sıkıştırıp oradan karakterlerin gerçek yüzünü göstermeyi seviyor.
Genel olarak beğendiğim bir cilt oldu. Seri bu noktada yalnızca kanlı ve şok edici bir bilim kurgu/aksiyon mangası olmaktan çıkıp, karakterlerini
Önceden uyarısını düşmüş olayım, İçerisinde tecavüz, ensest ilişki, şiddet, pedofili, intihar gibi tetikleyici ve rahatsız edici unsurlar bulunduğu için herkese hitap edecek bir kitap olduğunu kesinlikle düşünmüyorum.
Bu kadar rahatsız olduğum, tüylerimin ürperdiği ama bir o kadar da merakımdan geri duramadığım bir kitap okumamıştım daha önce.
Eser bir üçlemeden oluşuyor. Yazar üç kitabı da birbirine ustalıkla bağlamış, özellikle son bölümünde öncesinde okuduğunuz her şeyi size sorgulatıyor, kişilerin gerçekliğinden şüphe ettiriyor, adeta aklınızla oynuyor.
Bu kitap, savaşın yalnızca cephede değil, insanın zihninde ve kalbinde de nasıl bir yıkım yarattığını acımasız bir sadelikle yüzünüze çarpıyor.
Beni en çok etkileyen yanı, tüm bunların müthiş bir soğukkanlılıkla anlatılıyor oluşu. Öyle soğuk, öyle soğuk ki, sanki bir korku filminin içinde sıkışmış gibi hissediyoruz. Sıkışmış ve o savaşın ortasında kalan, sevdiklerini kaybeden, canı acıyan, sürgün olan, yalnızlıktan kuruyan, bir kardeşe ihtiyacı olan, kendini arayıp arayıp bulamayan bizmişiz gibi.
Ters köşeler ve çıkmaz sokaklarla dolu, acımasız, karanlık, sarsıcı ama bir o kadar da etkileyici olan bu kitabı okumaya gücü olan herkese öneriyorum, iyi okumalar
Roman, İngiliz bir uşağın (Stevens) yıllar sonra yaptığı bir yolculuk sırasında geçmişini hatırlamasını anlatır. Stevens, hayatını görevine ve sadakate adamış bir karakterdir. Ancak geçmişini düşündükçe işine olan kör bağlılığının, kişisel mutluluğunu ve duygusal ilişkilerini nasıl engellediğini fark etmeye başlar. Stevens, kendi duygularını bastırarak mesleğini her şeyin önüne koyar. Babası öldüğünde, üst katta olmasına rağmen çıkmaz ve misafirlere hizmet eder. Bireyin kendini tamamen göreve adamasının ne kadar insani kayıplara yol açabileceğini gösterir. Kitabın sonunda insanın aklında şöyle bir soru kalır. " Geçmişi değiştiremesek de elimizde kalan zamanla ne yapacağız?" Pişmanlık teması ön plandadır.
Reklam
Reklam