Anthony Burgess - Otomatik Portakal
Otomatik Portakal, modern toplumun en büyük çıkmazlarından birini yüzümüze çarpıyor: İnsanı insan yapan şey, kendi iradesiyle günah işleyebilme özgürlüğü müdür? Yoksa sistem eliyle "kusursuz bir iyiye" dönüştürülen bir robot olmak mı?
Benim bu çarpıcı eserle buluşma hikayem ise edebiyat ve müziğin harika bir şekilde kesişmesiyle başladı. Bu kitabı çok sevdiğim bir sanatçı olan Şanışer’in (Sarp Palaur) Ludovico albümünün hikayesini dinledikten sonra okumaya başladım. Ve albümün isminin Ludovico olması çok derin ve anlamlı hissettirdi. Aynı zamanda Türkiye’nin ilk Rap Müzikali de Otomatik Portakal kitabına bağımlı olarak Şanışer ve bir çok sanatçımızla ortaya çıktı. Otomatik Portakal’ı önereceğim elbette ama hayranı olduğum sevgili Şanışer’in Ludovico albümüne de şans vermenizi şiddetle tavsiye ediyorum.
Yazarın kitapta kurguladığı, insanı mekanikleştiren ve suç işleme dürtüsünü yok ederken aslında "seçme hakkını" elinden alan o meşhur "Ludovico Tekniği", Şanışer’in toplumsal eleştirileriyle muazzam bir paralellik gösteriyor. Kitabı okurken albümdeki o başkaldırıyı, albümü dinlerken de ana karakter Alex'in yaşadığı o korkunç dönüşümü iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Çok beğendiğim bir kitap oldu, tavsiye ederim. Şimdi sıra filmini izlemekte :)
Jung’un Anılar Düşler Düşünceler’i ile ilgili düşünceler
Jung un en kolay anlaşılan kitabı :) ki bu kitap bile çok fazla hermetik Jungyen gönderme içeriyor.
Jung a peygamber demişler takipçileri o bunu kabul etmemiş peygamber arketipinin altında ezilmemek için yoksa kapasitesi olmadığından değil. Jung bir peygamber olsaydı bunu sadece sezi gücü ve aktif imgelem gücü ile değil bilgi ve birikimi ile hakederdi.
Birisi çıkıp da akışın dışında bir şey söylerse Nietzsche gibi Rand gibi Jung gibi hemen bir kült haline getiriyoruz. Sonra da peygamberler niye Ortadoğu’dan çıktı ? Bir kişinin kafa yapısı çok değişikse farklı bakıyorsa ve onun düşün dünyası altında eziliyorsan insan olamaz benden iyi benden farklı benden cesur olması mümkün değil mutlaka bir olağanüstülük var. Tanrı mı yapalım Peygamber mi ?
Jung’un Sovyetler Birliği ve bolşevizm ile ilgili sözleri onun peygamber olmadığını göstermek için yeterli.
Vov… ilk kez bir kitabın seri olmasını istemiş olabilirim.
Tek ciltlik bir kitap olmasına rağmen bu kadar zengin bir dünya, bu kadar güçlü karakterler ve bu kadar katmanlı bir hikâye sunabilmesi gerçekten etkileyiciydi. Başta sadece aksiyonu bol bir fantastik roman okuyacağımı düşünmüştüm ama karşıma bundan çok daha fazlası çıktı. Bu kitap yalnızca savaşları ve büyüleyici dövüş sahneleriyle değil, insanın içine işleyen duygusu yoğun bir hikayeydi. Kesinlikle bu kadar ünlü olmasını hakediyormuş.
7/10
2026 46. kitabı
Bu kitap ilk kitaba göre biraz sönük kaldı. İlk kitabı baya heyecanlı okuduğumu hatırlıyorum ama bu görüşüm bu kitap için geçerli olmadı maalesef. Tabii ki kitabın sonlarına doğru bir şok yaşamadım değil, aslında bildiğimiz gerçeklerin daha farklı olduğunu, Deha'nın çok iğrenç bir insan olduğu ortaya çıktı. Aynı zamanda kitapta Derin ve Aziz Ata'nın arasında sürekli gerilim, bir birini tersleme okuyorduk, bu fazla olduğu için sıkıldım. Aziz Ata'nın annesinden ise çok fazla nefret ettim, çok kötü bir kadındı.
Kitabın son bölümleri gayet iyi olabilir ama ondan önce çok basit olaylar oluyordu, zaten sürekli hastane ve hapishane arasında gidip geliyorduk. Derin'in yaşadıkları gerçekten çok kötü ama olaylar bu kadar uzatılmamalıydı diye düşünüyorum. İlk kitabın bölümlerini biraz artırsaydı yazar ikinci kitaba hiç gerek yoktu gerçekten. Tabii bu benim bu kitap hakkında şahsi düşüncem.
Puan vermedi
Füsunkar bir hikaye yolculuğuna çıkalım desem gelir mısın? Kimsesiz kaldığını düşündüğün an bambaşka bir hikayenin içinde buldun mu kendini... Umut, tam bitti dediğin yerden mi başladı...
Ah Füsunkar ne çok saklıyorsun isminde, bir gecmis bir gelecek... Bir uçak kazası sonrası herkesin hikayesi bambaşka yazıldı. Her yol umuda cıktı. Umut'un tutunduğu dal eşinin ölümünden sonra paramparça oldu. Aile bağları, geçmişle hesaplaşmalar, yaşananların karakterler üzerinde bıraktığı trawmalar... karanlıktan kaçmak yerine onun üzerine giden; gözlerini kapatmak yerine kendi içindeki gerçekle yüzleşme cesareti gösteren insanların dönüşümünü anlatıyor bu roman...Umut, bu yüzleşmenin sonunda ulaşılan bir duygu mudur yoksa karakter mi?
iyi olan kazanır sozunu sonuna kadar hıssettıgımız bir romandı. Bir annenin saplantılı dusuncesinin ya da karanlığının, kızının hayatına nasıl sirayet ettiği psikolojik bir derinlikle işlenir.
Yazarın okuduğum ilk kitabı olmasına ragmen kitabı elimden bırakamadım geçmişin tozlu raflarında dolaşmayı sevenler için harika bir öneri ️ keyifli okumalar dilerim
!!! DİKKAT SPOILER İÇERİR !!!
Adeline’in Peşinde’den beri bitirmekte zorlandığım 2. kitap bu. Öncelikle şunu belirteyim; ASLA Dark Romance karşıtı değilim, aksine çok severim. Ama bu kitap olmamış ya. Kurgu diğer kitapların birleşiminden oluşturulmuş adeta.
İlk başta Aly’yi çok sevmiştim ama sonra yapışkan, aptal aşık moduna girmesi DİREK midemi bulandırdı. Josh’u aslında sevdim ama onun da ne olduğu belli değil. İyi misin kötü mü? Korkak mısın cesur mu? Nesin yani tam olarak? Çok çelişkili geldi bana.
Kitabın arkasında Aly’nin başka takipçisi olduğu yazınca aksiyonlu, karmaşık, karanlık bir şeyler bekledim ama karakterin adı geçtikten sonra 3. sayfada o adamın “yanlışlıkla” öldürülmesi bana aşırı saçma geldi. Bu mu yani sorunlu takipçisi?? Sonra devreye mafyöz şeylerin girmesi iyice tadımı kaçırdı. Tek sevdiğim şey / karakter Fred’di.
Yazar, “Dark Romance” adı altında sırf popülerite kazanmak için diğer tüm kitaplardan bir şey katmaya çalışmış (stalk - maske - mafya - kovalamaca vs.) lâkin üzgünüm ama o da HİÇ OLMAMIŞ.
Genel olarak HİÇ SEVMEDİM. Beklentim aşırı yüksekti ama tırt çıktı, beklentimin fazlasıyla altında kaldı.