Firuze Kehribar Ateşi Kitap Yorumum
"Her yara kabuk bağlar derler ama bazı yaralar sanki kalp için yaratılmıştır… Onunla da olmuyor, onsuz da… "
Merhabalar canlarım
Ben geldim ve bugün sizlere daha önce MH serisiyle kalemiyle tanıştığım Mehsa'nın, beni ilk sayfadan itibaren içine çeken yepyeni kitabı Firuze: Kehribar Ateşi ile geldim.
Seneler önce birbirlerini çok severek evlenen Arjin ve Rohat, aşiretin ve çevrelerindeki insanların baskısı yüzünden çok büyük bir yara alıyorlar. Rohat, deliler gibi sevdiği karısı Arjin'in üzerine kuma getiriyor. Arjin ise yaşadığı acılara daha fazla dayanamıyor. Hamileliği sırasında son derece zorlu bir doğum geçiriyor ve üç gün üç gece suda kaldıktan sonra büyük bir lanet savuruyor.
"Bir daha bir Koçak, bir Saruhan'ın yari olmayacak ve onlardan dünyaya çocuk gelmeyecek…"
Ancak o an, bu lanetin yıllar sonra Firuze ve Ezra'nın hayatını altüst edeceğinden habersiz.
Bir kadın düşünün… Kız kardeşinin başına gelenlerin intikamını almak istiyor ve bunun için sınırlarını zorlamaya hazır. Üstelik bu kadın bir avukat: Firuze Koçak.
Firuze, gözü gibi sevdiği kız kardeşi Dildar'ın yaşadıklarından sonra hem yıllardır sevdiği adamdan hem de yaşadığı şehirden büyük bir ihanetle ayrılıyor. Ta ki üç yıl sonra Arjin Saruhan tarafından geri çağrılana kadar…
Mardin'e gitmesine on gün kalmışken beklenmedik bir şekilde erkenden dönüyor ve bir daha asla karşılaşmayacağını düşündüğü imkânsız aşkı Ezra Saruhan ile yolları yeniden kesişiyor.
Ama aralarında çok ağır bir cümle var:
"Bir daha gözün gözüme değmeyecek."
Ezra, ilk başlarda Firuze'nin yüzüne bile bakmıyor. Fakat zaman geçtikçe Firuze'nin davranışlarındaki gariplikleri ve Mardin'e geliş sebebini sorgulamaya başlıyor. Geçmişin sırları birer birer ortaya çıkarken bakalım Ezra, Firuze'yi
Tüm kitabı ÇIĞLIK ÇIĞLIĞA okudum. İnanılmazdı!!!!
Olay hikayesi bence çok iyiydi, okurken aşırı keyif aldım. Polisiye kısmı beni gayet tatmin etti. Hem olayların nasıl gelişeceğinin hem de maeve'in hayatında neler olacağının merağı kitabı elimden düşürtmedi. Şaka değil 1 günde bitirdim. Sınav haftamda olması hiç iyi olmadı tabi. Serinin 9. Kitabına gelmişken en çok istediğim şeylerden biri de Maeve'in aşk hayatının düzelmesi ve maalesef bunun için önümüzde çok yol var. Ama bu kısımla ilgili işlenen olay çok güzel aktarılmıştı. Kurbana suçlu hissettirmeden en doğrusunun ne olduğunun söylenmesi ama doğruyu yapamayacak gücünün olmamasının da anlaşılabilir olması konusu çok yerindeydi. Bu konuyu maalesef güzel işleyebilen çok yazar yok ve jane casey bunu başarmıştı. Bu sahnelerde hem Maeve'e hem de etrafındakilere bir kez daha hayran kaldım. Özellikle Derwent. Ben artık bu ikiliyi bir arada görmek istiyorum. Seriyi boyunca yavaş yavaş ama aynı zamanda İlişkileri mantıklı zemine oturtularak ilerliyorlar. Derwent'i her zaman her konuda Maeve'in yanında görüyoruz ve böylece ona daha fazla bağlanıyoruz. Artık birlikte olmaları için çıldırıyorum. Bunu sonuna kadar hak ettiler ve aralarındaki çekim İNANILMAZ
Reklam
Seri hız kesmeden heyecan dorukta bir şekilde ilerlemeye devam ediyor 3.kitabı bitirdim ve 4.kitap için çıldırıyorum.Muazzam bir kurgu güçlü kadın karakter ve kedi fare oyunundan oluşan mükemmel bir kitaptı.Yıllardır bu kitabın çevirisini bekliyorum sonunda kavuşabildim ve okuyabildim.Seri ilerledikçe Logan ve Lana birbirlerine daha da bağlanıyorlar her şey ortaya çıktığında neler olacak çok merak ediyorum ve heyecanla bekliyorum.Kitapta en çok beğendiğim kısım son iki bölüm oldu diğer kısımları da sevdim.Kitabı okurken sürekli yazara "Bunu nasıl yazdın sen?"dedim ve her sayfayı çevirişimde ağzım açık kaldı.Seri tamamen tetikleyici unsurlardan oluşuyordu ama 3.kitap diğer kitaplara göre daha fazla tetikleyiciydi türü seven herkese öneriyorum ama tetikleyici unsur konusuna dikkat edim lütfen çünkü bildiğiniz dark romancelerden değil.Son olarak yazarın kitabı basılamadan vefat ettiğini öğrenip çok üzüldüm.Okurların olarak kalemine ve kurguna hayran olduk S.T.Abby
Aslında güzel bir yapıt ama dikkat edildiğinde değil!Edebiyat
Puan vermedi
“Gerçek aşk” diye okutuyorlar ya _Romeo ve Juliet_’i, çıldırıyorum. Hikaye baştan sona saçma.
Juliet 13 yaşında, Romeo 16. Üç günde tanışıyorlar evleniyorlar ölüyorlar. Üç gün! Ben okulda üç günde biriyle çıksam annem beni keser. Buna “ebedi aşk” diyorlar. Yok öyle bir şey. Ergen gazı işte.(Yazıldığı dönemde o yaşta evlilik belki doğru olabilir ama bu o dönem diye kitapta yazıldı diye güzelemeyelim dimi?)
Romeo zaten baştan sıkıntılı. Oyunun başında Rosaline diye bir kıza takık. Kız yüz vermeyince “ay ölecem bittim” diye geziyor. Sonra partide Juliet’i görüyor, hop Rosaline’i unutuyor. Beş dakikada “ben buna aşığım evlenicem” diyor. Bu ne hız? Aşk değil bu, boşluktan kime tutunsa ona koşuyor.
Bir de utanmadan kızın kuzenini öldürüyor. Tybalt’ı doğrayıp sonra “ay Juliet’ime kavuşamıyorum” diye ağlıyor. Sen kızın ailesinden birini öldür, sonra kızla kaçmaya çalış. Manyak mısın?
En komiği de sonu. Juliet uyku ilacı içiyor, rahip Romeo’ya haber yolluyor. Haber gitmiyor. Romeo geliyor, kız öldü sanıp zehir içiyor. Kız uyanıyor, Romeo’yu ölmüş görünce o da kendini bıçaklıyor. Toplam 6 kişi ölüyor. Tek bir mesaj yüzünden. “Trajedi” diyorlar. Bence malca bir iletişimsizlik.
İki aile de ayrı rezalet. Yıllarca niye düşmanlar belli değil. Çocuklar geberince “ay barışalım” diyorlar. Altı ceset olmadan aklınız neredeydi?
Ben liseye gidiyorum. Bize bunu “dünyanın en büyük aşk hikayesi” diye okutuyorlar. Kusura bakmayın da 13 yaşında çocuğun üç günlük dramı büyük aşk değil. Cinayet var, intihar var, çocuk evliliği var. Nesi romantik?
Wattpad’de biri böyle yazsa yerden yere vururuz. “Mantık hatası, toksik, cringe” deriz. Shakespeare yazınca “şaheser” oluyor. Aynı şey lan.
Klasik diye her şeyi yutmayacaksın. Dili güzel olabilir, eyvallah. Ama hikaye bozuk. Ben bozuk şeye bozuk
10/10
2026 27. kitabı
Bu kitap şimdiye kadar okuduğum en ağır kitap olabilir. Hiçbir kitabı okurken bu kadar zorlanmamıştım. Her insan bunca acıyı, işkenceyi okumağı kaldıramaz diye düşünüyorum. Çok fazla tetikleyici ünsür var ve çok fazla acı çekdiriyor. Kızın başına gelenleri tüm bedenimde hissediyordum sanki. Şuana kadar okuduğum hem en ağır hem de en iyi dark romance oldu.
Kitabın konusu önceden biliyorsunuz diye düşünüyorum, o yüzden anlatmağa gerek yok ama ana karakter kızın yaşadıklarının bir kısmını anlatmak istiyorum. Aslında SPOİLER uyarısı koymam lazım ama koymamam sizin yararınıza olur diye düşünüyorum. Az sonra yazacağım birkaç cümle ağır gelebilir, mideniz bulanabilir ama bunlar kızın yaşadıklarının sadece kısa özeti. Unutmayın kitap boyunca bu gibi kötü anları daha detaylı bir şekilde okuyacaksınız, şimdiden uyarı vereyim dedim.
**Kızın ismi Tasmin. Ama maalesef kötü anlara şahit olan o acıları çeken Tasmin değil, Pim ya da Pimlico. Kızı sanki satılık m*l gibi pazara çıkardıktan sonra satın alan ş*refsiz p*ç 2 yıl boyunca kızı kendi çıkarları için kullandı. 2 yıl her gün kıza defalarca t*cavüz ediyor, kız karşı çıkdığında ise yumruklarını ya da daha fazla acı verecek iş*ence aletlerini dahil ediyordu. 2 yıl boyunca tamamile savunmasız kalsın diye kızın asla kıyafet giymesine izin vermemiş, üstelik kızın odasına rahatça girsin diye kapıyı yerinden koparmış. Hatta bu ş*refsizin kendisi gibi ş*refsiz 3 arkadaşı da istediği zaman kızın odasına rahat giribiliyor ve kıza istediklerini etmekte özgürler. Allahım okurken de şuan bunları yazarak anlatırken de çıldırıyorum. Hatta öyle bir şey okudum ki birgün arkadaşlarından biri gelmemiş kız iyi bari 4 kişi yerine 3 kişi olucak diye az da olsa içi rahatlıyor, şaka gibi gerçekten. Ve kızın sol elini ve sağ bacağını
Kendime hayret ediyorum, kendimden memnunum, aynı zamanda kendimi anlamıyorum,kendimi bazen çok
düşünüyorum. Bazen dertliyim, bazen çok mutlu. Arıyorum varoluştaki tüm ipuçlarını, kazıyorum. Kazdığıma düşüyorum. Sağlam temelleri bulamıyorum.Bulmuş gibi oluyorum, tekrardan parlamalar dünyasına kanıyorum.
Yargılarım bitmiş ama canlı gibi. Çözdüğüm, emin olduğum bir şey yok. Çıldırıyorum, ayılıyorum, düzeliyorum. Yıpranıyorum... Her şeyin üstümde sürdüğünü biliyorum,
her şeyin bensiz geçip gittiğini biliyorum. İnandığım çok şey armış ama anlama çizgim kaybolmuş gibi. Dünya çok acımasız, yine de her şey Tanrı’nın bir lütfü gibi... Her şey
ikili gibi, kalbim ve beynim. Korkum ve inancım... Kendime, düş kırıklıklarıma iki defa inanıyorum...Kendim ve kendim olmayan için. Anlam ve anlamsızlıklara iki defa zaman ayırıyorum... Bilmek ve bilmemek için... Sanki sökülüp dökülen bir parçayım, hiç yerine oturmayacak.
Reklam
Reklam