Dünyayı uçsuz bucaksız, insanlardan oluşan dalgalı ve hırçın bir deniz olarak gören o yaşlı Bogotalı balıkçının kadim fısıltısını, bir deniz kabuğunu kulağıma dayar gibi zihnimde taşırım hep.
Her birimizin, bu zifiri karanlık evrende kendi benzersiz ışığıyla parıldayan birer ateşçikten ibaret olduğunu söylerdi. Kimi sessizce, kendi içine doğru yanarmış içten içe; kiminin alevi öyle zayıfmış ki, esen ilk rüzgarda, hayatın ilk sillesinde savrulup gidermiş. Ama bazı insanlar varmış ki, çılgın birer yangın gibi yanar, yanına yaklaşan herkesi ve her şeyi hiç düşünmeden tutuştururmuş. İşte aşkın, o deli fişek ateşlerin hırçın dalgalar arasında birbirine dokunma, birbirinin alevinden beslenme ve fısıldama biçimi olduğuna inanırım. Ben sadece bu muazzam parıltıyı kıyıdan izleyen ve kayda geçiren bir anlatıcıyım.
Okullarda bize zorla ezberletilen, kütüphaneleri dolduran o kalın ve kurşun gibi ağır resmi tarih kitaplarında aşka hiç rastlamayız. Sayfaları çevirdikçe karşımıza hep fetihler, kanla çizilen yapay sınırlar, muzaffer zafer çığlıkları ve göğsü madalyalarla kaplı generallerin kibirli adları çıkar. Sistem, yalnızca gücü, mülkiyeti ve yıkımı kaydetmeyi sever. Oysa yeryüzünün gerçek, kutsal ve gizli haritası o mağrur saraylarda ya da meclis salonlarında değil; gece yarısı kuytu bir sokak lambasının altında, soğuktan titreyen iki insanın birbirine sadece sarılmasıyla, sessizce yeniden çizilir. Ben işte bu haritalanmamış anların, tarihin gözden kaçırdığı o en büyük mucizelerin zamansız şahidiyim.
Yıllar önce, Güney Amerika’nın haritalarda bile yer almayan, unutulmuş bir dağ köyünde yaşlı bir yerli kadının toprağı yoğuran çatlak ellerine bakmıştım. Bana dönüp, heybemde ömür boyu taşıyacağım şu cümleyi hediye etmişti: "Savaşlar toprakları parça parça böler oğlum, aşk ise
Bir ilkbahar sabahı...Müzik
open.spotify.com/intl-tr/track/5...
Bir ilkbahar sabahı
Güneşle uyandın mı hiç?
Çılgın gibi koşarak
Kırlara uzandın mı hiç?
Bir his dolup içine
Uçuyorum sandın mı hiç?
Bir his dolup içine
Uçuyorum sandın mı hiç?
Geçen günlere yazık
Yazık etmişsin, gönül, sen
Öyleyse hiç sevmemiş
Sevilmemişsin, gönül, sen
Reklam
ömrün bitirmiş
virane miyem
aklın yitirmiş
divane miyem
nedir bu halim
artar melâlim
söyle a zalim
bi-gane miyem
Aşki can fedâ
Olsa ne fayda
Aşk oku yayda
Kemâne miyem
Muzaffer ozak ( aşki)
Virane: Yıkılmış, harap olmuş yer.
Divane: Deli, çılgın, bir şeye çok düşkün olan.
Melâl: Hüzün, iç sıkıntısı, keder.
Bi-gane (Bigâne): Yabancı, ilgisiz, kayıtsız.
Yaz aşkına dair,” dediniz… İşte: Çocukken çok afacan bir kedi sevdim ki elimden bir an bırakmazdım; uyurken kucağımda
ruhumdaki şefkat
hep üstüne titrer, gece bazen yatağımda birlikte uyurduk. Bırakıp okula gitsem
özleyerek üzülür
mutlaka beni dikkatsiz eder, “Hey, koca sersem!” azarlaması tokatlarla gürülderdi başımda.
Ben, çılgın aşık,
her kahra tahammül ile severdim… O yaşımda sevmekteki etki ve teselliyi bilirdim,
herkes gibi; hatta
kimi zaman da nedensizce düşünceli olurdum…
Zerrişte, bu adıydı onun, sanki haberi var
gizli kederimden,
yaltaklanır, atlar, sürünür, okşatır, okşar;
iyi davranmama elbet o gün çare bulurdu.
Ancak üzerimden
bir kere o hüzün yok oldu mu, kurulurdu;
“Sayemde bu neşen!” demek ister gibi gururlu;
mağrur ve hor görür,
başlardı vefasızlığa, ben, güçsüz ve büyülenmiş,
her türlü sevinçlerine, her keyfine bağlı;
bazen şaşkın,
bazen zorba; yine güçsüz, yine kanmış;
en kuşkulu bir meylini görsem inanırdım,
çaresizliğimden;
her tırmalanır, tırmalanır, tırmalanırdım!
“Yaz aşkına dair” dediniz… İşte örneği;
sevdiklerimin ben
hepsinde bu tırnakları, hepsinde bu hali,
hepsinde bu hırçın kedi yüzünü gördüm…
Bir cehennem ömrümün, bütün zevklerini sürdüm.
Günaydınnn
O coşkulu günler geride kaldı artik
Ve o ürpertici, o çılgın sevinçler
Tamamen yok olup gitti.
Yine de üzülmüyorum bunlara, ne de
sızlanyorum;
Başka ödüller gelip yerleşti çünkü onların
yerine,
Böyle bir kaybı hiç aratmayacak ödüller.
Çünkü doğaya bakmayı öğrendim,
Düşüncesiz gençliğin zamanındaki gibi
değil;
Ama sık sık duyarak
insanlığın sessiz, hüzünlü müziğini;
Ne sert ne de hoyrat, ama sertliğini
yumuşatacak
Büyük bir güç taşıyan o müziği.
William Wordsworth
...
Yürümek nasıl da ağır
Yürümek nasıl da tenhâ
Ama kuşlar uçuyor göğünde düşlerimin
Ama bahçeler yeşil
Dağ çılgın, ova sarhoş
Ben bu illerde meczup
Ben bu yolculuğun son elçisiyim
Can toprakta tohum
Can denizde kum
...
Nurullah Genç
Nurullah GençReklam
Reklam