Kilidi kırılmış kapılardan ve tuz buz olmuş camlardan ıssız sandığım yıkık binalara, kurtlar kaynıyor etlerin üzerinde kıvıl kıvıl, terkedilmiş örümcek ağları karışmış biribirine: Dayanılmaz kokular ve dayanılmaz korkular içinde biribirine geçiyor insanlar. Yüzler yarayla kaplı, omuzlar, baldırlar, ayaklar cılk, sayısız siyah böceğin ve cardonun ortasında inliyor herkes bir ağızdan ve uluyor biri bastırarak bir an öteki sesleri. Merdivenler çöktü çökecek, putreller erimiş, büyük komünikasyon kablolarını kemiriyor çocuklar dişleri kan içinde, tip, kristal avizeler sinsi birer tehdit gibi salınıyor
Herkesin bir derdi var durur içerisinde...1000Kitap
Bir aile ne kadar sır barındırabilir bünyesinde ya da insanoğlu ne kadar sırrı sırtlanabilir. Sonsuza kadar saklanabilir mi sır dediğimiz? Şermin Yaşar yalın sade ve içine okuyucuyu alan diliyle döktürmüş yine. Seviyorum ben bu kadının tarzını. Anne, baba, çocuklar... Hepsinin ayrı bir hikayesi ayrı bir derdi var kendince.
"insan böyle bir șey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, Sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor." derken Volkan Konak'ın eşsiz yorumuyla "herkesin bir derdi var durur içerisinde" şarkısı geçiyor zihnimden sonra istemsizce dudaklarıma dökülüyor. Bir müddet Ethem'i, Mürüvvet'i, Kazım'ı,Sevgi'yi, Emin'i Nurten'i, Ekrem'i, Hülyayı düşünüyorum ayrı ayrı. Herkesin derdi olur da bu kadar dert bir araya gelir mi hiç diyorum gelirse böyle olur işte.
Kendileri anlatıyorlar kendi ağızlarından yaşadıkları ruhsal gelgitleri aile bireyleri. Aile olmak demek sadece aynı çatı altında bulunmak değil aileyi tamamlayan çatı sevgi bence bir arada tutan koruyan kollayan. Eksik oldu mu ne yaparsan yap çökmeye mahkum. Sevgi iskeletini de anne baba oluşturur el ele tutuşarak birinden biri bıraktığı anda elini yıkım başlıyor. Zamanla da enkaz oluveriyor yapı. Ne zaman enkaza döndü aile bilinmez belki Mürüvvet Anne nin Ethem i sadece kabullenip sevmediğinde "Al buna bak ve sus" dediklerinde sadece susmayı tercih ettiğinde belki de. Kazım Baba nın karısına yüklediği sorumlulukla belki de ve belki de Karşısına alıp Mürüvvet i konuşmadıkça kabullendikçe bu sessizliği...
Fazlasıyla içimizden bizden birileri karakterler. Belki yaşanmış ya da yaşanması oldukça olası.
Hiç küsmedik mi biz de hayata kabullendiğimiz için içinde bulunduğumuz durumu çekip gidemediğimiz için tıpkı Mürüvvet gibi.
Kazım gibi
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Üstü örtülen şeylerin açığa çıkışıEdebiyat & Roman
Dışarıdan mükemmel görünen, birbirlerine ne kadar bağlı, ne güzel diye düşündüğümüz ailelerin, evliliklerin arkasında gizlenen başka hayatlar, sırlar ve yalanlar olduğunu nereden bilebilirsiniz ki işte bu kitap tüm bu bağların sırlarını ilmek ilmek çözüyor. Bizlere görünenlerin aksine göremediklerimizi gösteriyor. Yazar bunu yaparken her bir karaktere ayrı ayrı konuşma hakkı veriyor ve sırlar teker teker açığa çıkıyor. Aslında her ailenin ya da her bir insanın farklı bir hikayesi vardır ve hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Bu arada bu kitabın adı Samime Sanay'ın "Söyleme Bilmesinler" isimli şarkısından esinlenerek verilmiş. Acaba bazı şeyler söylenerek mi yoksa söylenmeyerek mi kalmalı? Ben bunun kararını hala veremiyorum. Verebilen beri gelsin :)) Kitabı karakterlerden yola çıkarak inceledim ve işte kitaptaki karakterlerimiz;
KAZIM BABA, MÜRÜVVET ANNE,
Oğullar: EMİN, ETHEM, EKREM
Gelinler: HÜLYA, NURTEN, SEVGİ
Ek karakter: Emin'in mektuplaştığı kadın ÇİĞDEM
EMİN, (HÜLYA İLE EVLİ) oğulların en büyüğü, emekli öğretmen, emekli olduktan sonra emlakçı dükkanı açmış, Mürüvvet annenin en sevdiği oğlu, gençliğinde Çiğdem adında bir kadını sevmiş, annesi kadının ne mal olduğunu öğrenmiş ve onu Hülya ile evlendirmiş. Yalnız Emin'in annesinin ona yaptığı bu iyilikten haberi yok. Çiğdem'in nasıl bir kadın olduğundan da bu yüzden yıllarca Çiğdem'le mektuplaştı, karısıyla babasının evinde yaşıyor. Kazım babaya Emin ve Hülya bakıyorlar.
ETHEM, (NURTEN İLE EVLİ) ortanca oğul, ticaretle uğraşıyor. Mürüvvet annenin ona uygun gördüğü karısını çok seviyor yalnız ona yeterince sevgi gösteremiyor. Yazar kitabın başında bu kitabı Ethem'e ithaf ediyor. Ethem'i yazarken onun sıkıntısını, yalnızlığını derinden hissettiğini belirtmiş. Ben de kitapta en çok Ethem karakterini sevdim. Onun
“İnsanoğlu böyle bir şey, nerede,hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor.
Okuyan herkesin ne kadar da tanıdık bu bana diyebileceği bir kitap bence en çok Ethem için üzüldüm.
Bir kez daha 
Şermin Yaşar'in kalemine hayran kaldım
Şermin Yaşar'in kalemine hayran kaldım
"İnsan böyle bir sey.Nerede,hangi yaşta olursa olsun,kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız,dertsiz,sırsız insan yok da ,işte kimisi üstünü iyi örtüyor..."
Kitabın vurguladığı cok yönlü düşünme ve herkesin duygu dünyasına yönelmesi güzeldi...
Kitabın sonu bize mi bırakıldı acaba dedim ?
Gerçi hayatta her sey çözüme ve sonuca ulaşır mı ki...
Insanlar yalanlar ve sirlar üzerine kurdukları dünyalarında mutlu ve mesut yaşamaktalar !!!...
Söyleme Bilmesinler
Puan vermedi·200 syf.·
2026 4. kitabı
Söyleme Bilmesinler adlı kitabı eline alanlar, ya da bir şekilde yolu bu kitapla kesişenler, kendilerini gerçekten şanslı sayabilir. Ben de kitabı ilk gördüğüm anda kapağındaki “Söyleme Bilmesinler” cümlesine vurulmuştum. Daha kapağında bile insanın içine gizem bırakan, merak uyandıran bir taraf vardı. “Acaba bu hikâyenin içinde neler saklı?” diye düşünmeden edemedim. Daha önce Şermin Yaşar’ın kalemiyle tanışmış biri olarak, bu kitabın da beni yanıltmayacağından emindim. Nitekim öyle de oldu.
Kitap; senden, benden, bizden, hepimizden izler taşıyor. Günlük hayatta yaşanabilecek, hatta belki çoğumuzun bir yerinden geçtiği olayları; güçlü betimlemeleri, etkileyici olay örgüsü ve akıcı diliyle öyle güzel anlatıyor ki okurken kendinizi tamamen hikâyenin içinde buluyorsunuz. Bazı kitaplar sizi yalnızca hayal dünyasına götürür; bu kitap ise o dünyanın içinde hissettiriyor. Karakterlerin taşıdığı bütün duyguları, kırgınlıkları, özlemleri ve iç çatışmaları sanki siz yaşıyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz.
Öyle ki ben bu kitabı okurken bazı yerlerde kahkaha attım, bazı satırlarda durup uzun uzun düşündüm, bazı bölümlerde ise gözlerim doldu. Çünkü anlatılanlar, hepimizin hayatında bir şekilde karşılığı olan ya da olması mümkün olaylardı. Aslında kitabın en etkileyici yanlarından biri de buydu: Gerçeklik hissi.
Normalde böylesine akıcı bir kitabı bir oturuşta bitirmek mümkündü. Ama ben bazı kitapları hızlıca tüketmeye kıyamıyorum. Kelimelerini sindire sindire okumak, karakterlerle biraz daha vakit geçirmek, merak duygusunu uzatmak istiyorum. Bu yüzden kitabı iki haftaya yayarak okudum. Her bölümün tadını çıkarmaya çalıştım. Ama sonunda merakıma daha fazla direnemedim ve kitabı bitirdim.
Kitaptaki karakterlerden özellikle Ethem ve Nurten’in duygularını çok derinden hissettim. Emin ve