Puan vermedi·288 syf.··
Beğendi
·2026 97. kitabı
·65 günde okudu
·Okunma: 06 Haziran 2026 12:12
Septoloji, birbiriyle bağlantılı yedi ayrı eserden (roman, oyun veya şiir) oluşan edebi bir seri veya yapı anlamına gelir.
2023’te Nobel Edebiyat Ödülü’ne değer bulunan, Öteki İsim’in de içinde olduğu yedi kitaptan oluşan bu derinlikli metin New York Times ’ın 21. Yüzyılın En İyi Yüz Kitabı arasında.
Sanırım yazarı ve yazdıklarını özel kılan, #dokuzkatlıinsan ‘ı en filtresiz haliyle çözümlerken okuyucusunun kendisiyle özdeşleştirebileceği benliğine dokunması…
Bengi dönüşün aksi sedası bir nevi …
Tüm metin ben’liğe, varoluşa, inanca, hiçliğe ve her şeye dairken yazar odağına aldığı iki soruyu dikte etmeden ama altını çizerek soruyor okuruna.
Bizi, biz yapan nedir?
Bize biçilen hayat, sadece bir hayat mıdır?
Karakterler ve olay(n)lardan bahsetmeyeceğim, bunlar arka kapakta eser miktarda da olsa fikir verici olarak bulunuyor.
Ben size, kendini, dünyayı, döngüyü “gerçekten gören” Fosse’nin eşsiz büyüsünden cirmimce bahsetmek istiyorum.
En basit kelimelerle bile nasıl bağ kurulabileceğini gösteren sihrinden…
Noktalama işareti olarak sadece virgülü kullanıp her şeyin, herkesin birbirine ulandığını; yaşamın bazen sadece bir eklenti olduğu ve nihai sona kadar bunun bir devam olduğunu gösterdiği oyunundan…
Metin boyunca sıkça kullandığı geri dönüşlerin ve tekrarlamaların sırrının
kendisini dev aynasında gören, ruhu cüce kalmışların ya da
kendisini küçük gören/ kendini göremeyenlerin travma ve nefretleriyle küçülttüğü dünya döngüsüne yaptığı atıf olduğundan …
“Bana hüzün bahşedildi ve ben bir şair oldum,” der Ibsen.
Acı, hüzün, keder de bir armağandır, tıpkı mutluluk, neşe, sevinç gibi…
Mesele bunları nasıl karşıladığındır, demiş Fosse.
Katılmamak mümkün değil, zirâ bir şeyin nedeni güçlüyse nasılı kolaydır.
Yazım dilinin kolaylığına rağmen anlatı üslubu ile demir
Ve onu baloya davet etmediler...1000Kitap
Cinderella'yı bir sayborg olarak okumak gerçekten ilginç bir deneyim oldu benim için. Yazarın yeniden anlatım için bambaşka bir evren oluşturup yine de orijinaline bağlı kalabilmesi oldukça büyük bir yetenek. Söz konusu bilim kurgu olunca orta çağ prensesleriyle olan farklılığı çok fazla çünkü (^^) Birkaç özgün dokunuş da mevcut tabii tıpatıp aynısı da değil hikaye.
Öncelikle kitaba aşırı yüksek beklentilerle başlamamak lazım. Çoğumuzun bildiği "Külkedisi" masalı nasıl sakin ve yavaş ilerliyorduysa bu kitap da aynı şekilde ilerliyordu. Yeri geldi çok sıkıldığım bölümler oldu yeri geldi heyecandan kaç bölüm okuduğumu fark edemedim ama kitabı bırakacak duruma beni getirmediği için yazara da teşekkür ederim, hikayenin dinamiğini dengeli tutmaya çalışmış. Bu, kitabın aksiyon dolu olduğunu da göstermiyor bu arada.
Şöyle ki hikayede yine orijinalinden farklı olarak bilinmeyenler unsuru var ve Cinder saraya daha çok dahil olmaya başladıkça gizemleri de yavaş yavaş çözmeye başlıyor. Hikayenin temeli de bu gizemleri çözme odaklıydı aslında. Dolayısıyla robotların aksiyon dolu savaşlarından ziyade stratejik hamlelerin ve entrikaların daha çok konu aldığı bir hikayeydi.
Gizemlerin açığa çıkma sürecinde ise saray doktorunun birkaç yardımı hariç tek başına yol alıyor Cinder hep. Yani, found family dediğimiz ekip oluşumu kavramını bu kitapta göremedim ama diğer kitaplarda yavaş yavaş bir ekip oluşacak gibi görünüyor. Buna göre de bu kitabın seriye minik ama iddialı bir giriş niteliğinde bir hikaye olduğunu gösteriyor. Her kitabın adından da anlaşılacağı üzere kalabalık bir ekip beni bekliyor gibi (人 •͈ᴗ•͈)
Gizem demişken...
Arkadaşlar, ben aşırı zeki veya dahi biri değilim. Ama artık çoğu kitabın neredeyse en başından o hikayenin gizemli unsurunu çözmüş oluyorum. Bu
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
(2014)
Masallar Cilt #1 (Fables - Diğer Ciltler dahil) serisini 14 yaşında okumaya başladım. Türkçe baskısı olmadığı için PDF üzerinden İngilizce okudum ve açıkçası İngilizcemi geliştirmemde ciddi katkısı oldu. Bu yüzden benim için sadece bir çizgi roman serisi değil, kişisel olarak da ayrı bir yeri var.
Serinin temel fikri başlı başına çok güçlü: Masal dünyası (Homelands), “The Adversary” olarak bilinen karanlık bir güç tarafından işgal ediliyor ve bu karakterler kendi dünyalarından sürülerek bizim dünyamıza, New York’ta kurdukları gizli bir topluluğa sığınıyorlar. Pamuk Prenses, Bigby Wolf, Jack, Cinderella gibi karakterleri modern dünyada görmek ilk başta ilginç bir fikir gibi duruyor ama seri bunu yüzeyde bırakmıyor.
Bu karakterler burada sadece “yaşamıyor”, değişiyor.
Fables evrenini her zaman yetişkin buldum çünkü klasik masalları alıp idealize etmiyor. Aksine, bu karakterlerin zamanla nasıl yıprandığını, nasıl daha sert, daha küfürbaz, daha umursamaz hale geldiklerini gösteriyor. Bu da seriyi sıradan bir uyarlama olmaktan çıkarıp karakter odaklı, gerçekçi bir anlatıya dönüştürüyor.
Serinin başlangıcında Bigby Wolf ve Snow White’ın Rose Red’in kayboluşunu araştırmasıyla bu dünyaya giriyoruz. Bu polisiye başlangıç aslında sadece bir giriş; asıl mesele bu karakterlerin iç dünyası.
Seride dikkatimi en çok çeken karakter elbette Bigby Wolf oldu. Onda hep kendimden bir şeyler buldum, hissettim ama hep ürktüm. Gelecekte, büyüdüğümde olmaktan çekindiğim, dönüşmekten korktuğum bir karakter, adamdı kendisi. Çünkü ne kadar değişmeye çalışsa da geçmişinden tamamen kopamayan bir yapısı var. İçindeki “kurt” her zaman bir şekilde varlığını sürdürüyor.
Bence serinin asıl gücü burada: Masalların yozlaşması değil, bizim dünyamızın bu karakterleri bile değiştirecek kadarİnceleme
Masallar Cilt #1 (Fables - Diğer Ciltler dahil) serisini 14 yaşında okumaya başladım. Türkçe baskısı olmadığı için PDF üzerinden İngilizce okudum ve açıkçası İngilizcemi geliştirmemde ciddi katkısı oldu. Bu yüzden benim için sadece bir çizgi roman serisi değil, kişisel olarak da ayrı bir yeri var.
Serinin temel fikri başlı başına çok güçlü: Masal dünyası (Homelands), “The Adversary” olarak bilinen karanlık bir güç tarafından işgal ediliyor ve bu karakterler kendi dünyalarından sürülerek bizim dünyamıza, New York’ta kurdukları gizli bir topluluğa sığınıyorlar. Pamuk Prenses, Bigby Wolf, Jack, Cinderella gibi karakterleri modern dünyada görmek ilk başta ilginç bir fikir gibi duruyor ama seri bunu yüzeyde bırakmıyor.
Bu karakterler burada sadece “yaşamıyor”, değişiyor.
Fables evrenini her zaman yetişkin buldum çünkü klasik masalları alıp idealize etmiyor. Aksine, bu karakterlerin zamanla nasıl yıprandığını, nasıl daha sert, daha küfürbaz, daha umursamaz hale geldiklerini gösteriyor. Bu da seriyi sıradan bir uyarlama olmaktan çıkarıp karakter odaklı, gerçekçi bir anlatıya dönüştürüyor.
Serinin başlangıcında Bigby Wolf ve Snow White’ın Rose Red’in kayboluşunu araştırmasıyla bu dünyaya giriyoruz. Bu polisiye başlangıç aslında sadece bir giriş; asıl mesele bu karakterlerin iç dünyası.
Seride dikkatimi en çok çeken karakter elbette Bigby Wolf oldu. Onda hep kendimden bir şeyler buldum, hissettim ama hep ürktüm. Gelecekte, büyüdüğümde olmaktan çekindiğim, dönüşmekten korktuğum bir karakter, adamdı kendisi. Çünkü ne kadar değişmeye çalışsa da geçmişinden tamamen kopamayan bir yapısı var. İçindeki “kurt” her zaman bir şekilde varlığını sürdürüyor.
Bence serinin asıl gücü burada: Masalların yozlaşması değil, bizim dünyamızın bu karakterleri bile değiştirecek kadarSnowglobe 1 İnceleme
Metin & Dizilim:
Kitabın çeviri metninde yer yer yazım yanlışları ve anlatım bozukluğu vardı ki bu durum okurken hızı düşürüyor.
Yine çeviri metninden mi kaynaklı bilmiyorum ama sahne değişimlerinde boşluk ya da yıldız işareti bırakılmamış. İlk sayfalarda varken -sahne atladığında boşluk oluyor ve ilk cümle büyük puntoyla veriliyordu- sonra birden kayboluyor.
Kurgu:
Hunger Games, Squid Game (Özellikle Miryu'nun Sahneleri), Cinderella, Kdramalar, Alice in Wonderland, bir de Black Mirror 1. sezon 2. bölüm (Fifteen Million Merits)... Bu yapımların hepsini kitabın içinde buldum. Hatta Black Mirror'un 2. bölümü üzerine kurgulanmış bir sistem bile diyebilirim ama ispatlayamam. Tabii ki yazar buradan aldı demiyorum ama güçlü bir benzerliği de var.
Ayrıca tür olarak Açlık Oyunları'na daha yakın. Onun açlık değil de iklim versiyonu gibi. Distopya, Bilimkurgu ve tabii bir Doppelganger (hem de alası) kurgusu.
Yazım Tarzı:
Yazar bilinç akışı tekniğini de kullanmış yer yer. Bu kısımlar italik olmasaydı da olurdu ama bu tercih de yerinde. Birinci tekil. Sonlara doğru çoklu bir anlatım var. Yine ben diliyle. (Bence en son kısım ben dili olmamalıydı.)
Ayrıca ana karakterin gündüz düşlerinden uyanıp içinde bulunduğu âna dönmesi hem iyi resmedilmişti hem de gereksizdi. Bu durum biraz Kore dizisi havası katmış. (Medya Grubumuz ve yakışıklı bir varisimiz de olduğundan ara sıra Kdrama havası da esiyor, tabii bu durum genç kız edebiyatı janrası düşünüldüğünde hoş bir klişe.)
Kitap anın büyüsünü bozmak istemeyen liseli gençlerin utangaç halleriyle başlıyor. Birbirlerini hiç görmeden gelişen olaylar, kızın İtalyaya gitmesiyle bitiyor ve kitap bizi 1 yıl ilerisini götürüyor...
Karakterler arasında geçen "intimate" olaylar dışında bir şey anlatmıyor ama hikayenin herhangi bir eksikliğini hissetmiyorsunuz.
"Fark ettikleri" ve ondan sonra olan konuşmalar sırasında gözümden birkaç damla düşmüş olabilir. Çerezlik, güzel kitap okunur.
Kitap, ana karakterimizin aşkı bulamayışından ve sevdiği kızın da aynı duyguları yaşamasından kaynaklanıyor. Joe, gündüzleri çalışarak geçimini sağlarken akşamları boksa çıkıyor. Bir gün, aşık olduğu kızı onu izlemeye davet ediyor ve ringe çağırıyor. Sonrasında gelişen olaylar ise kitabın en çarpıcı kısmını oluşturuyor.
Kitap kısa ama tadında bitirilmiş. Kitabı okuyanların “Cinderella Man” filmini izlemesini öneririm.
