Çürümenin Kitabı yazar ile tanışma kitabımdı. Kitapta yazarın fikirlerini okurken içten içe yazara sempati duydum, kendisini araştırınca saygınlığım arttı.
Emil M. Cioran’ın kendinden, fikirlerinden bu kadar emin olması hem şaşırttı, hem hayranlık uyandırdı. Çünkü çok keskin ve sert fikirleri var. Kitaptaki bir çok görüşüne katılıyorum. Daha önce üzerinde düşünmediğim konular içinse yazar ile aynı fikre doğru evrildim.
Otomatik hüzün: içli bir robot.·198 syf.·
8/10
2026 11. kitabı
İkinci kitabım, burada kendi görüşlerini kimlerin şekillendirdiğini, verdiği örnekler olsun ya da tekrar etmesi, daha net anladım. İlk okuduğumda yormuştu biraz ön yargılı başladım, ismi çok dikkatimi çekiyordu. Bazı açılardan çok anlıyor bazen de uçurum bi anlamsızlık hissettiriyor bu yazar bende, muhtemelen ileride yine merak edeceğim
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
21 yaşında şunu nasıl yazdın şeytan mısın Deccal mi?
This is work of art.
Sanatın son noktası .
Keşke yüz yüze tanışıp arkadaş olabileceğim bir insan olsaydı .
İyi ki geçtin bu dünyadan Cioran.
Bu kitap bir felsefi sistemi anlatmaktan ziyade bir iç döküştür. Cioran artık yazma ihtiyacı duyduğunu ve yazdığı için hayatta kaldığını belirtir. Türkçe çevirisinde oldukça eski kelimeler kullanılır bu yüzden sürekli kelimelerin anlamına bakmak gerekir. Metinler deneme şeklindedir ve oldukça bölünür. Pek akıcı bir kitap denemez. Aforizmalarla dolu, karamsarlığın tamamını başarılı şekilde yansıtır. Güncelleme: okuması oldukça zor, dili şiirsel bir iç döküş
* Her fikir tarafsız doğar ama kendi deliliklerimizi ve tutkularımızı fikirlere yansıtırız. Fikrin doğasını bozarız ve ona saplanırız. Nihai doğruyu ararken ki böyle bir şey de yoktur yoldan çıkarız. O doğruyu bulduğumuz zaman ise düşüş başlar ve fanatizm doğar.
* Herkesin söyleyecek şeyleri vardır. Herkes vaaz vermek ister yeter ki mikrofon tutulsun. Bir anda diğer insanlara mutluluk reçetesi yazarlar çünkü herkes her şeyi biliyordur. Yazar burada herkes kendinin peygamberidir ve kendi dinini yaymak ister der.
Çürümemenin imkansızlığı
İçini bilinçlice açan bir insanın, varlığı ve yokluğu nasıl betimlediğini tüm çıpkalığı ile görebiliyorsunuz. Bazı kesitleri saatlerce düşünüp değerlendirme yapmanız gerekiyor. Çok değerli gözlemler ve cesur tezler var. İdeal bir dualite eseri. Sohbet eden birinin gözlerinize bakıp cesurca ve bıkkınca hayata dair “çat çat” yüzünüze söylediği bakış açıları…
Basit bir roman ve öykü gibi değil. Zorlandığınız zaman bir süre bırakıp, üzerine uzun uzun emek vereceğiniz bu eseri muhakkak okumanızı tavsiye ediyorum. Hacmi az gibi gözükse de ciltlere sığacak bir tefsir gerekli.
Ben elimden geldiğince kıssadan hissemi aldım. Size de okurken Allah kolaylıklar versin:)
Bu kitabı açanda bilirdim ki, özümü rahat hiss etməyəcəyəm. Amma Cioran həmişə belədir – o, sənin qollarını, sonra ayaqlarını, sonra düşüncələrini bir-bir qoparır. Adı da elə deyilmi? “Parçalanma”. Orta əsr işgəncəsi: atlar sənin bədənini dörd tərəfə çəkib parçalayır. Cioran isə ruhunu elə edir.
Mən bu kitabı oxuyanda heç vaxt “bəli, həqiqət budur!” demədim. Əksinə, hər səhifədə “niyə bunu yazırsan?” deyə soruşdum. Amma elə bu sualın özü Cioranın oyunudur. O, cavab vermir. O, yalnız səni daha da dibə çəkir.
Mən nihilist deyiləm. Amma Cioranı oxuyanda özümü tuta bilmirəm: o haqlıdır. O deyir ki, biz parçalanmışıq – bir tərəfimiz yaşamaq istəyir, o biri tərəfimiz ölümü arzulayır. Bir tərəfimiz sevgidən danışır, o biri tərəfimiz bilir ki, sevgi də iyrənclikdir. Bir tərəfimiz səhər qalxıb işə gedir, o biri tərəfimiz isə yataqda qalıb tavana baxıb deyir: “Nə üçün?”.
Və ən qorxulusu odur ki, hər iki tərəf də haqlıdır.
O, ümidsizliyi elə bir zərifliklə yazır ki, sən ümidsizliyin özünə aşiq olursan. Məsələn, bir yerdə deyir: “Mən yalnız yuxusuzluğa borcluyam hər şeyi”. Yuxusuz qalan adam bilir ki, gecə saat üçdə beynin bir boşluqdur: nə keçmiş, nə gələcək, nə məna – yalnız boşluq. Və o boşluğun özü bir məna kəsb edir.
Mənim baxış bucağım belədir: Parçalanma oxumaq üçün yox, içində yaşamaq üçün kitabdır. Onu bitirəndə sən dəyişmirsən. Sən daha da dərinləşirsən – öz əzabının dibinə. Amma qəribədir ki, bu dibdə bir növ rahatlıq var. Necə ki, Cioran özü deyir: “Hər şeyin mənasız olduğunu qəbul etdikdən sonra hər şey mümkün olur”.
Mən onun bütün fikirləri ilə razı deyiləm. Məsələn, o, tarixə nifrət edir. O deyir ki, tarix fəlakətdir, uyqarlıq çürümədir. Bəlkə də haqlıdır. Amma mən yenə də insanların bir şey qurmağa çalışmasını sevirəm – nə qədər boş olsa da. Cioran mənə “sən
