He had lost one world and had not gained another. And Kino was afraid. Never in his life had he been far from home. He was afraid of strangers and of strange places.
Son on yılda kat edilen -fiziksel ve zihinsel- mesafeyi düşününce nefesim kesilir gibi oldu ve çok mu fazla değiştim diye düşündüm. Tüm çalışmalarım, okumalarım, düşünme ve seyahatlerim, beni acaba artık hiçbir yere ait olmayan birine mi dönüştürdü?
Stres altında olduğunuzu düşünmektense, tembel olduğunuzu düşünmek neden daha iyidir, bilemiyorum. Sadece daha iyi olduğunu biliyorum. Daha iyiden de öte, hayati olduğunu.