Scobie, yaklaşmakta olan sedyeye bakar bakmaz başını çevirdi: Olsa olsa altı yaşlarında küçük bir kız vardı o sedyede. Derin ve sağlıksız bir uykuya dalmıştı. Dağınık sarı saçları terden nemliydi. Ağzı açıktı, dudakları kupkuru ve çatlaktı. Ispazmoza tutulmuşçasına sürekli ürperiyordu. "Korkunç," dedi Scobie.
"Korkunç olan nedir?"
"Bir çocuğun bu duruma gelmesi."
"Evet. Annesi de babası da öldü. Ama sorun yok. Çocuk da ölecek."
..., ona olan sevgisinin baki olacağını dünyanın döndüğünü, güneşin aydınlattığını ve geceden sonra daima günün ağardığını bildiği gibi biliyordu. Onu iyileştirene vuran hasta bir çocuk gibi onu tersleyebilir, kovabilirdi, bu onun hakkıydı, o kendisine aitti.
"Her neyse,ondan sonra hep erken kalkıp cenazeleri izledim.Tabii ki her sabah cenaze yoktu ve olmadığında hayal kırıklığına uğrardım.Yatağıma dönüp ertesi sabah cenaze olmasını umut ederdim."
Çocuk istismarı ve ihmalinin çocuk üzerinde yarattığı fiziksel etkiler geçici olabilir, ancak psikolojik ve davranışsal ekileri yaşam boyu sürebilir. En zarar verici olan ve asıl tedavi edilmesi gereken budur.
Bir çocuk sürekli Stres durumunda yaşarken duygularını düzenlemeyi öğrenemez. Bu durum, yetişkinlikte kronik hastalık ve ruh sağlığı sorunları riskini oluşturur.