Öyle geliyordu ki bana, bir şeyin önüne geçilemediği zaman ona katlanışı bir meziyet gibi göstermek çok basit, ama o kadar da ustaca bir politika oyunudur.
"Kendime itiraf etmediğim değil, farkında olduğum ama görmezden geldiğim bir duyguyla boğuşuyordum aslında. Üzüntüyle... Evet, çok üzgündüm. Sürekli maruz kaldığım üzerimdeki melankoli bulutunun yağmuru değildi. Herhangi bir insanın üzüntüsü kadar basit ve acı vericiydi.."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kendimizi çok karmaşık varlıklar sanıyoruz. Çözebilmek için de karmaşık düşünceler içinde boğulup duruyoruz. Halbuki basit işte. Korkularımızın ve arzularımızın altını kısabilirsek biraz daha mutlu yaşayabiliriz Osman.
Hayatımızı, gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bilmediğimiz idealler peşinde tüketmeyi değil, yaşamayı savunuyorum. Büyük hayallerle çok zaman kaybettik, artık basit şeylerın zamanıdır Osman.
Yeni yapacağımız şehirler; mutlaka sade, basit, mütevazi, adil, saygılı, israfa müsaade etmeyen, tabiata zarar vermeyen şehirler olmalıdır. Yoksa bugün TOKİ vasıtasıyla bir şehri çok hızlı, çok çabuk üretmek marifet değildir.
Şimdi ölüm döşeğinde iken her şey eskisinden daha basit görünüyor. Yaşamaktan bahsediyorum. Paralel evren diye bir şey yok. “Şöyle olsaydı böyle olurdu“ demek anlamsız. Bunu anlamak bana pek çok açıdan büyük bir huzur verdi. Bir yandan da canımı acıtmaya devam ediyor. Hayatım böyle olması ne kadar acımasızca! Bu kavrayışla bakınca daha fazla yaşamak isterdim. Ama öyle olmayacak.
