‘acaba’ ile başlayan her ihtimal karanlıktı. ama biz o ihtimallerin hep çok güzel, en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor, bu yanılgıyla kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk. oysa karanlıkların içinde kötü senaryolar da olabilirdi, mevcut halimizi mumla aratacak senaryolar…
Tek bildiğim, çok genç yaştan beri deneyimin bana öğrettiği gibi, bir kadın aniden böyle ağlamaya başladığında, yapılacak en iyi şey ona tatlı bir şey vermekti. Yedikten sonra kendilerini daha iyi hissetmeye başlıyorlardı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ağladım mı hatırlamıyorum. Hafızamda yer etmeyecek kadar çok ağlıyordum o zamanlar.
"Acaba" ile başlayan her ihtimal karanlıktı. Ama biz o ihtimallerin hep çok güzel,en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor,bu yanılgıyla kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk. Oysa karanlıkların içinde kötü senaryolar da olabilirdi, mevcut halimizi mumla aratacak senaryolar...
"Hendeğe atladım, çiçeğin göbeğinde tatlı, tembel tembel uyuklayan tüylü bir yabanarısını kovaladıktan sonra çiçeğim koparmak için uğraşmaya başladım. Ama güç bir işti bu. Elime mendil sardığım halde dikenler batıyordu; üstelik çiçeğin sapı son derece sert, sağlamdı. Beş dakika kadar uğraşarak lifleri birer birer kopardım. Sonunda çiçeği çekip yerinden çıkardığım zaman sapı bayağı zedelenmişti, başlangıçtaki tazelik ve güzelliğinden de eser kalmamıştı. Ayrıca ince, zarif kırçiçekleri arasında kaba, basit görünüyordu. Kendi yerinde çok güzel duran çiçeği boşuna kopardığıma üzüldüm. Koparırken harcadığım çabayı anımsayarak, "Ne yaman bir yaşama gücü bu..." diye düşündüm."
