Bir dönem herkesin okuduğu ve elinden düşürmediği kitabı en sonunda okumanın mutluluğunu yaşıyorum Ve tam da bir arayış içinde olduğum bu dönemde bu kitabı okumak çok iyi geldi bana. Hayatı anlamaya ve anlamlandırmaya, sorgulamaya, önce kendini iyileştirmeye sonrasında ise zaten diğer insalara iyi geleceğine, makam mevki bir yana önce iç huzuru bulmaya yönlendiren bir kitap.
Çokça düşündüğüm ve benimde pay çıkarmam gerekiyor dediğim çok yer ve söz oldu. Bu kitaba bence kişisel gelişim kitabı olarak bakmamak gerek. Zira değindiği her konu gerçekliğin ta kendisi.
Zaten yaşam koşulları zor, ilişkiler raydan çıkmış durumda, iş stresi derken boğulduk, yıprandık ve tükendik. Neredeyse hepimiz bu sorunu yaşar hale geldik. Ama neden kendimizi durup dinlemiyoruz yada sorunumuzun ne olduğunu bulup çözüme odaklanamıyoruz? Ve hatta kökten değişikliklerden neden kaçınıyoruz? Değişime açık ol ve korkma. Kendini sevmezsen kimseye iyi gelemezsin. Bu yüzden önce kendini sev ve kendi değerini kendin belirle. Zamanın değerini anlamak için ne olması gerekiyor? Ölüm gelmeden önce boşa geçmiş bir hayatı mı yoksa dolu dolu geçirilmiş bir hayatı mı tercih edersin? Daha bunun gibi birçok şey düşündüm kitabın kapağını kapatırken.
Bazı kitapları okumanın bir zamanı var bence. Ve ben tam böyle bir zamanda okudum bu kitabı. Bu yüzden fazlasıyla etkiledi beni okuduğum her satır
Kitaplarda altını çizdiğimiz cümleler, gerçekte üstünü çizemediğimiz 'insanları' anlatır..."
Yaşadığımız bu zorlu süreçte hayata adapte olmak gerçekten çok zor. Bir tarafta pandemi diğer tarafta hayat meşakati derken hepimiz çok yorulduk. Endişeler birbiri ardına geldi ve psikolojik olarakta çok yıprandık. Umudumuzu kaybetme noktasına geldiğimiz günler de oldu. İşte bu kitap, kaybetmeye yüz tutmuş umudumuzu tekrardan yeşertiyor. Aynı zamanda bizleri sorgulamaya da sevk ediyor. Malın, mülkün, mevkinin, diplomanın bir noktada değerinin olmadığını, önce "İnsan" olmayı öğrenmek gerektiğini anlatıyor. Ve tabiki aşkı anlatıyor. Umut Hep Var kitabı bana gerçekten ilaç gibi geldi. İçinde yazan her bir satırın altını çizmek istedim. Yüreğim umutla doldu.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
— Sessiz Bir Ölüme Karşı Sessiz Bir Çığlık —Edebiyat
“Sevdiğimiz bir kişi öldüğü zaman, sağ kalmak suçunun kafaretini yüreğimize işleyen yegın bir pişmanlıkla öderiz. Ölümü, bu kişinin ne kadar eşsiz benzersiz olduğunu açıkça anlatır bize…”
-s. 91-
Bu kitabı lisans yılımın ilk senesinde Eğitim Sosyolojisi dersi için beraber çalıştığım yakın bir dostumdan duymuştum. Çok sevmişti. 
Simone de Beauvoir da feminizmin önemli temsilcilerinden olduğundan yaptığımız ödevde kendisinden yararlanmıştık. Ölüm beni korkuttuğundan ve yazarın diline karşı geliştirdiğim önyargıdan dolayı uzun bir süre okumayı ertelemiştim bu eseri. Kitabı bu sene okuma fırsatım oldu. Ne tesadüf ki - yada tevafuk- dedemin kanser hastası olduğu bir döneme denk geldi. (Şükür ki durumu iyiye gidiyor). Dedem de kanser yüzünden elden ayaktan düştü, geç tanı aldı. Bizimle belli bir süre yaşamak zorunda kaldı ve çaresiz umutsuz hissetti (ki kendisi köyün manevi liderlerinden biridir), keşke bu acı yerine ölsem dedi, kanser olduğunu belli bir süre söylemediler. Ailecek bu süreçte ister istemez yıprandık, çaresiz hissettik…vs vs. Zor günler… bu günlerde işte 
Bilge Karasu ‘nun güzel Türkçesiyle bazı açılardan benzer hatta çok daha ağır süreçlerden geçen Simone de Beauvoir ‘un annesinin hastaneye kaldırılıp kanser olduğunu öğrenmesiyle başladığı annesinin “sessiz bir ölüm” sürecini samimi, yalın bir şekilde okumak beni derinden etkiledi. Yazar bu acı süreci yalın, dürüst ve samimi bir şekilde ele almış.Böyle olduğu içinde derinden etkiliyor.
Ben ölümden, sevdiklerini kaybetmekten korkan (herkes gibi) biri olarak bu kitabı sevdim. Kendimi yakın hissettim. İnsan olarak benzer hayallerimizin ve acılarımızın olduğunu bir kez daha anladım…Umarım bu hayatta sevdiklerimizle çok güzel anılarımız olur hep…
Kitapla kalın sağlıcakla kalın…
Benzer bir kitap önerisi:
- 
Babamı Kim Öldürdü
Simone de Beauvoir da feminizmin önemli temsilcilerinden olduğundan yaptığımız ödevde kendisinden yararlanmıştık. Ölüm beni korkuttuğundan ve yazarın diline karşı geliştirdiğim önyargıdan dolayı uzun bir süre okumayı ertelemiştim bu eseri. Kitabı bu sene okuma fırsatım oldu. Ne tesadüf ki - yada tevafuk- dedemin kanser hastası olduğu bir döneme denk geldi. (Şükür ki durumu iyiye gidiyor). Dedem de kanser yüzünden elden ayaktan düştü, geç tanı aldı. Bizimle belli bir süre yaşamak zorunda kaldı ve çaresiz umutsuz hissetti (ki kendisi köyün manevi liderlerinden biridir), keşke bu acı yerine ölsem dedi, kanser olduğunu belli bir süre söylemediler. Ailecek bu süreçte ister istemez yıprandık, çaresiz hissettik…vs vs. Zor günler… bu günlerde işte Bilge Karasu ‘nun güzel Türkçesiyle bazı açılardan benzer hatta çok daha ağır süreçlerden geçen Simone de Beauvoir ‘un annesinin hastaneye kaldırılıp kanser olduğunu öğrenmesiyle başladığı annesinin “sessiz bir ölüm” sürecini samimi, yalın bir şekilde okumak beni derinden etkiledi. Yazar bu acı süreci yalın, dürüst ve samimi bir şekilde ele almış.Böyle olduğu içinde derinden etkiliyor.
Ben ölümden, sevdiklerini kaybetmekten korkan (herkes gibi) biri olarak bu kitabı sevdim. Kendimi yakın hissettim. İnsan olarak benzer hayallerimizin ve acılarımızın olduğunu bir kez daha anladım…Umarım bu hayatta sevdiklerimizle çok güzel anılarımız olur hep…
Kitapla kalın sağlıcakla kalın…
Benzer bir kitap önerisi:
- Babamı Kim Öldürdü
Bütün İyiler Biraz Küskündür Nilay Örnek
Seslendiren : Deniz Yüce Başarır
Süre: 4 saat 24 dk.
Selam arkadaşlar,
Ben Nilay Hanımı yıllar önce bir sergide tanıştım. O sergide o gün kitaplarını imzalıyordu. Sıcacık çok yakın biri. O günden sonra kendisini takip eder oldum.
Ancak kitaplarıyla tanışma fırsatı bulamamıştım. Bu kitabını ise, ancak storytel de Deniz Başarır'ın sesinden dinlemiş oldum.
Köşe yazılarından büyük bir titizlikle seçmiş ve birçok konuyu ele almış Nilay Hanım.
Çok uzun zamandır bu tarz bir kitap okumadım ya da dinlemedim. Ancak kitap elimde olsaydı eminim ki bir çok satırın altını çizerdim.
Kitap hep ben, hep biz.
Mutlaka alın okuyun.
"Ayrıldık, ayrıştık, yıprandık, işsiz, mesleksiz, huzursuz, kimi zaman kahkahasız, kimi zaman umutsuz kaldık."
"Sevgiyi görmemiş, tatmamış, gözlemleyememiş insan sevmeyi de öğrenemiyor."
"Kendini başkalarıyla kıyaslamak çok az zaman iyi hissettiren bir şeydir ve hayat, başkalarının hayatını izleyerek geçirmek için fazla kısa değil midir?"
"İstanbulda her kadın yürürken önüne bakması gerektiğini bilir. Çünkü yarım saniyelik bir göz teması hayatının akışını kaydırabilir."
"Uyanalım, bu coğrafyada kadın olmak, yeteri kadar suça teşvik ve tahrik sebebi!"
"Özleyeceğimiz şeyler de her geçen gün azalıyor sanki. Ne mahallemiz eskisi gibi ne arkadaş bildiklerimiz…"
"Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler."
"Gelecekteki sen adına nasıl karar verebilirsin. O başka biri, şimdiki senin tanımadığı biri."
BİR DEVRİN SONUEdebiyat & Roman
Sonunda bitti. 10 senedir beklediğim kitap bitti ve ben de bittim.
Kitabın başı ve ortası yine bir şekilde konuşulur ama son kısım beni duvardan duvara vurdu tabiri caizse. Ben ne okuyorum şu an modunda dolaştım okurken. Çünkü okuduklarım o kadar sarstı ki beni ağlaya ağlaya helak oldum. Kesinlikle şunu söyleyebilirim: Şahmeran çıraklık, Veyl kalfalık, Elyel ustalık eseri Öznur’un.
Ben böyle duygu geçişleri olan bir kitap okumadım. Şahmeran ve Veyl’de okuduklarımız devede kulak kalmış aslında, biz bilememişiz. Elyel’in içindeki her bölüm sonu bir finaldi resmen. Bu söylendiğinde bir abartı gelmişti ama cidden öyle.
Spoiler olmadan anlatmak gerekirse Veyl’in sonunda iki kitap boyunca var olan mantık hatasının son bulmasıyla devam ediyor Elyel. Her sır açığa kavuşuyor ve karanlıktan aydınlığa çıkan her sır sonrası şok yaşamaktan ne hissedeceğimi şaşırdım. Öznur’un verdiği ara kendini o kadar sinmiş ki kitaba artık karakterlerin özellikle Ediz’in duygularını daha açık şekilde görmeye başladım. Çünkü ilk iki kitapta sadece Doğa’ya odaklanmıştım ama bu kitapta iki karakteri de açık ve yalın halde görmeye başladım.
Kitap serideki diğer kitaplara oranla daha az olay barındırıyordu daha çok hislere önem verilmişti. Yani ilk iki kitapta o kadar olay okuduk ki son kitap biraz nefes almamıza vesile oldu. Ama sanmayın ki olay yok… Evet var ama Şahmeran ve Veyl’e göre daha az.
Kitabı daha bugün bitirdim ama hâlâ ne hissedeceğimi bilemiyorum. Asla veda etmedim karakterlere. Ne Doğa’ya ne Ediz’e ne de diğer sevdiğim karakterlere… Bir parçaları hep benimle kalacak.
Bu arada şunu da ekleyeyim: Evet çok uzun süre bu kitabın çıkmasını bekledik. Evet beklerken çok yıprandık ama son sayfayı okuduktan sonra “Değdi,” dedim. Bir on sene daha bekleyebilirmişim.
Öznur’un kalemine
Depremin üzerinden 20 gün geçti. O süreçte hepimiz psikolojik olarak yıprandık. İçerisinde aksiyon barındırmayan, insana umut veren bir kitap okumak istedim. Ve tabi mutlu sonla bitmesi önemliydi. Sımsıcak bir aile hayatı okudum. İçime en çok dokunan yer Jo’nun kendinde tek beğendiği yer olan saçlarını babası için kestirip satması oldu.
