Selam kitap dostlarımm serinin ikinci kitabı olan DIRENIŞ i̇le karşınızdayımm.
Sirenler Çaldı, Medeniyet Sustu... Asıl Kaos Şimdi Başlıyor!
Seferihisar’daki "Kale-Köy", Haldun ve ekibi için son güvenli limandı. Ancak o korkutucu "BAŞLADI" mesajı ekranlara düştüğünde, dışarıdaki dünya için kıyamet çoktan kopmuştu.
İstanbul’un yıkıntıları arasında ise sönmeyen tek bir umut ışığı var: Şeyda.
Enkazdan yaralı kurtulup bir kütüphaneye sığınan Şeyda, "Kıyametin Çocukları" ve acımasız yağmacılarla yüzleşti.
Tam her şey bitti derken, gizemli yabancıların yardımıyla hayata tutundu. Şimdi hedefi tek: Bu cehennemden çıkıp ekibe ulaşmak.
Haldun ve Emre ise zor bir tercihin eşiğinde. Güvenli sığınağı terk edip, H.K.’nin karmaşık emirleri ve "Sessiz Kale"nin ölümcül gizemi arasında Şeyda’yı bulmak zorundalar.
Sistemin kalbi ATLAS devrede!
İstanbul sokaklarında hayalet gibi dolaşan zırhlı kamyonet, Demir ve Evelyn’in sakladığı sırlar ve Ankara’dan gelen o ses...
Düşman bu kez sadece zaman değil, çaresizliğin ta kendisi.
Hızır Narin - Kaderin Şifresi: Direniş
Serinin ikinci kitabında nefesinizi tutmaya hazır olun.
SİZCE?
Şeyda, peşindeki gölgelerden kurtulabilecek mi?
H.K.'nin planı kurtuluş mu yoksa tuzak mı?
"Atlas'ın Dünyası" kahramanlarımıza ne sürprizler hazırlıyor?
Cevaplar için sayfaları çevirmeye başla!
El Kızı’nı okuduğumda beni en çok sarsan şey, bir kadının hayatının "el kızı" denilerek ne kadar kolay harcanabildiğini görmek oldu. Romanın merkezindeki Nazan, severek ve büyük umutlarla Avukat Mazhar ile evlenip o eve adım atıyor ama ilk günden itibaren sırf dışarıdan geldiği için hep bir yabancı muamelesi görüyor. Evdeki o bitmek bilmeyen dedikodular, kıskançlıklar ve çekememezlikler en sonunda büyüyüp korkunç bir sadakatsizlik iftirasına dönüşüyor. Beni asıl sinirlendiren ve üzen kısım ise kocası Mazhar’ın duruşu oldu; eğitimli bir avukat olmasına rağmen annesinin dolduruşuna gelip, toplumsal önyargılara boyun eğerek karısına arkasını dönüyor. Nazan hiçbir suçu yokken evinden, biricik çocuğundan koparılıp yapayalnız ve çaresiz bir hayata itiliyor. Yıllar sonra masumiyeti bir şekilde kanıtlansa ve gerçekler ortaya çıksa da ne yazık ki bu gecikmiş adaletin hiçbir anlamı kalmıyor; çünkü kadının gençliği, hayalleri ve yuvası çoktan yıkılıp gitmiş oluyor.
Reklam
Efsane Oidipus'u okuyup bunu icsellestirmiş bir genç , babasizliğı nedeniyle mi bu efsaneyi icsellestirdi bilinmez ama bu hikaye kendini gerceklestiren kehaneti hatırlatıyor. Babasızlık ve sonuçları derin ve incelikli işlenmiş . 70/ 80'lerin siyasi atmosferi , ruhu hakkında anlatılanlar merak uyandırıyor .
Hikaye öyle güzel, düzenli anlatılmış ki bu da Orhan Pamuk yeteneği sanırım, hiç kafanız karışmadan bitiyor kitap. Olay örgüsü çok güzel, metaforlar, semboller okumayı keyifli hale getiriyor.
Kahramanımız Cem, liseli toy bir genç hayatı tanımak belki de bir macera uğruna bir yaz kuyucu Mahmut usta ile çalışmaya gider , günlerce kuyu kazarlar, Cem bu arada kasabada kırmızı saçlı kadına kadına aşık olur, kader aslinda çoktan ağlarını örmüştür ve bu kadın babasının annesini aldattığı kadındır. Kadının peşinden gittiği bir gece tüm hayatı değişir hem ilk aşkına kavuşur,hem baba olur hem de ustasını öldürdüğünü sanarak kuyuda bırakıp kaçar. Sonrasında hayatı çok iyi gidiyor gibi görünse de gerçeklerin ortaya çıkmak gibi bir huyu vardır.
karanlık bir sorgu odası1000Kitap
Puan vermedi·524 syf.·
2026 48. kitabı
İnsanın kendi hayatını yaşadığını sandığı bir anda tarihin ağır ve paslı eliyle ensesinden tutulup başka bir zamana fırlatılmasının romanı. Burada zaman yalnızca saatlerin, ülkelerin, haberlerin ve diplomatik görüşmelerin içinde akan bir şey değildir; zaman, insanın içinden de geçer, kimi insana yarını bekletir, kimi insanın yarınını daha o gün elinden alır. Bu yüzden romanı okurken yalnızca yaklaşan bir savaşın uğultusunu değil, savaş henüz başlamadan çoktan yenilmiş insanların iç seslerini de duyarız. Sartre, savaşı tanklarla, cephelerle, üniformalarla anlatmadan önce, bekleyen insanların terinde, gazeteye eğilmiş gözlerinde, kapalı panjurlarda, bir odanın içindeki sıkıntılı havada, bir ülkenin satılmışlık duygusunda ve kitlelerin aptalca sevinçlerinde gösterir.
Yaşanmayan Zaman, bana kalırsa Sartre’ın en güçlü roman tekniklerinden birini bütün ağırlığıyla taşıyan kitaplardan biri. Bir yanda Avrupa’nın siyasi haritası yerinden oynarken, diğer yanda tek tek insanların küçük, kırılgan, çoğu zaman zavallı hayatları akmaya devam eder. Kimi aşkı düşünür, kimi korkusunu saklamaya çalışır, kimi bir gazeteden gelecek habere tutunur, kimi kendi cesaretini ancak felaket kapıya dayandığında ölçebilir. Sartre burada insanı soyut bir özgürlük fikri içinde bırakmaz; onu bir odanın, bir ülkenin, bir bedenin, bir korkunun ve bir karar anının içine kapatır. Özgürlük artık güzel bir kavram değildir. Özgürlük, insanın kaçamadığı şeydir. Seçmemek bile bir seçimdir ve roman boyunca insanın omuzlarına çöken asıl ağırlık budur.
Kitabın en çarpıcı taraflarından biri, tarihin büyük cinayetlerinin çoğu zaman büyük gürültülerle değil, tekdüze seslerle, diplomatik cümlelerle, bekleme salonlarında, otel hollerinde ve rahat uykuların ortasında işlenmesidir. Sartre bunu çok iyi bilir. Kitleler
Bir kadının ruhu nerede söner, nerede dilsizleşir kadın...Alıntı
Puan vermedi·75 syf.·
2026 64. kitabı
Her şey, doğduğu o ilk evde, çocukluk ve genç kızlık yıllarında başlar. Daha büyüyemeden "el alem ne der" baskısıyla kuşatılır, hayalleri elinden alınır ve hayatı sadece katlanılması gereken bir "görevler" dizisine dönüştürülür. Bir kadının ruhu; kendi hayatı hakkında tek bir özgür cümle kuramadığı, içinden geldiği gibi "hayır" ya da "evet" diyemediği o ilk gençlik yıllarında, sessizce ve erkenden söndürülür. Bu dilsizlik bizim topraklarımıza da hiç yabancı değil; azaldı ama bitmedi...
Kadınlar mutsuzluğa, dayatılan evliliklere, kapalı kapılar ardındaki darbelere, hor görülmeye ve sessizce yok edilmeye çoktan doydu, fazlasıyla doydu. Handke'nin annesi de tam olarak bu doymuşluğun, bu dilsizliğin kurbanlarından biri. Okuduğumuz hikaye onun hikayesi. (-mi sadece?)
Genelde kurgu dışı kitapların incelemelerine göz atarım; yazım tekniğiyle alakalı yorumlar var mı diye anahtar sözcükler ararım, fikir versin diye. Okunma istatistiklerine ve inceleme sayılarına ise genelde hep bakarım, "çünkü ben de ekonomistim" :) Okunurluğu 500’ü bile bulmamış bu incecik kitap hakkında, çoğunluğu kadınlardan gelen bayağı bir inceleme kaleme alınmış. Fakat ben asıl özetle, "Okuyucuya hiçbir şey katmayan, zerrece önemsiz bir kitap" yazan bir okurun satırlarını görünce bu yazıyı kaleme alma ihtiyacı duydum.
Hiç mi bir insanın dilsizlikle nasıl kişiliksizleştirildiğini görmedin? Hiç mi o parlatılmış pencerelerin arkasındaki görünmez emeği, o "biçimi kusursuz sefaleti" sezmedin? "Be adam!" diye yükselmedim dersem yalan olur. Ne acı bir duygusuzluk ama... Belli ki ne kadınları, ne taşrayı ne de yazarın o çiğ dürüstlüğünü zerre kadar anlayamamış. Ama gayet göğsünü gere gere yorumunu yapmış. İlginç...
Bize hiçbir şey katmadığı iddia edilen bu "önemsiz" kitap; yoksulluğun sadece cüzdanı
Beni etkileyen bir kitap olmadı?
Duyguları beni içine çekmedi,evet okuması kolay ama ne biliyim?
Sadece okurken pişmanlık duymayan ve suçunun ne olduğu belli olmayan birinin düşünceleri.Bilmiyorum belkide ben çoktan birşeyler hissetmediğim için bana dokunmadı.
Reklam
Reklam