bugün fuarda cosimo'yu gördüm. nedense bir yakınlık hissediyorum bu karaktere karşı. almak geldi içimden, ama sanırım ona gerçekten benzemekten korktum; cosimo gibi, bir inat sebebiyle ömrünü hebâ edip hiçbir şey elde edemeden bir ağaç tepesinde cenaze seyretmekten...
belki şimdi ben, cenazeden habersizce, ağaç tepelerinde oyalanıyorum. birkaç dal uzağımda gercekleşenlerden habersiz, dikmişim bakışlarımı göğe, yıldızları seyrediyorum. ayaklarım yere basmasın istiyorum, basmasın ki yerdeki gerçekleri görmeyeyim..