"Bence dünyadaki çoğu kederin sorumlusu aramızdaki hayal gücü yoksunları, hayal gücünün karanlık yanını takdir edemeyenler."
Karanlığı Seversin; Stephen King’in usta hikâye anlatıcılığıyla şekillenen 12 öyküden oluşuyor. Tahmin edilmesi güç sürpriz sonlar, doğaüstü unsurlar, takıntılı karakterler, yabancı varlıklar, şaşırtıcı yetenekler ve farklı boyutlarla kurulan bağlantılar; zihinde güçlü imgeler oluşturan bir üslupla ele alınıyor. King’in sıradan görünen hayatların içine usulca sızan karanlık atmosferi geliştrme becerisi bu kitapta da kendini hissettiriyor.
En sevdiğim ve heyecanla okuduğum öykü Cevapçı oldu. Bununla birlikte İki Yetenekli Serseri, Danny Coughlin’in Kötü Rüyası, Türbülans Uzmanı ve Rüya Görenler de beni en çok etkileyen öyküler arasına girdi.
İki Yetenekli Serseri, aynı kasabadan iki yakın arkadaşın gizemli bir av gezisinin ardından ünlü bir yazar ve tanınmış bir ressam olarak adlarını duyurmalarının ardındaki sır perdesini aralıyor. Başarı ile karanlık bir sırrın iç içe geçişi etkileyici bir atmosfer yaratıyor.
Beşinci Basamak, alkol problemi olan Jack’in bağımlılığından kurtulma sürecinde tanımadığı bir adama kendini açmasını konu alırken; itiraf, yüzleşme ve kefaret temalarını öne çıkarıyor.
Bir Acayip Willy, ölümü merak eden küçük bir çocuğun, kendisine ilgi gösteren tek kişi olan dedesiyle kurduğu bağı merkezine alıyor.
Danny Coughlin’in Kötü Rüyasında Danny, rüyasında bir benzin istasyonunda gömülü bir kadın cesedi görür. Bu görüntünün etkisinden kurtulamayarak araştırma yapar ve gerçekten bir ceset bulur. Yaptığı ihbar, onu akıl almaz olayların tam ortasına sürükler.
Finn, doğduğundan beri talihsizliklerle karşılaşan bir adamın başına gelen tuhaf bir olay üzerinden kader ve rastlantı kavramlarını sorguluyor.
Sıvış Hanı Yolunda,
Bu kitabı bitirdiğimde hissettiğim ilk şey korku değildi. Boğazımda düğümlenen, adı konulmamış bir çaresizlikti.
Stephen King bu romanda karanlığı geceden değil, güneşin tam ortasından çıkarıyor. Alıştığımız o sisli, gölgeli korku atmosferi yok burada. Aksine, kavurucu bir sıcak, bunaltıcı bir yaz günü ve insanın üzerine abanıp duran bir sessizlik var. Her şey gözümüzün önünde oluyor. Kaçacak bir gölge bile yok.
Kujo başta sadece büyük, sevimli bir Saint Bernard. Onu ilk gördüğüm sayfalarda içimde en ufak bir tehdit hissi yoktu. Hatta trajedinin yaklaşmakta olduğunu bilmek, durumu daha da acımasız hâle getirdi. Çünkü burada “kötü” doğuştan kötü değil. Bir yarasa ısırığıyla başlayan süreç, masum bir hayvanı geri dönüşü olmayan bir karanlığa sürüklüyor. Asıl sarsıcı olan da bu: Kimse gerçekten suçlu değil. Ama herkes bedel ödüyor.
Roman ilerledikçe gerilim yükselmiyor; ağırlaşıyor. Özellikle araba sahneleri… O metal yığınının içinde sıkışmışlık hissi, sıcağın camlardan içeri doluşu, suyun tükenişi… Okurken ben de nefes alamadım. Sanki sayfaların arasından sıcak hava yüzüme çarpıyordu. Küçük bir çocuğun korkusunu, bir annenin içgüdüsel panikle verdiği mücadeleyi o kadar gerçek hissettim ki, bu bir kurgu değilmiş gibi geldi.
Stephen King’in asıl başarısı şu: Kujo’yu bir “canavar” gibi yazmıyor. Onu bir trajedinin sembolü hâline getiriyor. Kuduz sadece bir hastalık değil; kontrol kaybının, kaçınılmaz sonun, hayatın bir anda rayından çıkışının metaforu. Günlük hayatın sıradan problemleri aldatmalar, kırgınlıklar, küçük yalanlar bir anda anlamsızlaşıyor. Çünkü hayatta kalmak, her şeyin önüne geçiyor.
Ve final…
O son sayfalarda içimdeki umut yavaş yavaş söndü. ,Stephen King okuyucuya kolay bir teselli vermiyor. Güvenli bir çıkış kapısı bırakmıyor. Kitabı kapattığımda uzun süre
Stephen King bu romanda karanlığı geceden değil, güneşin tam ortasından çıkarıyor. Alıştığımız o sisli, gölgeli korku atmosferi yok burada. Aksine, kavurucu bir sıcak, bunaltıcı bir yaz günü ve insanın üzerine abanıp duran bir sessizlik var. Her şey gözümüzün önünde oluyor. Kaçacak bir gölge bile yok.
Kujo başta sadece büyük, sevimli bir Saint Bernard. Onu ilk gördüğüm sayfalarda içimde en ufak bir tehdit hissi yoktu. Hatta trajedinin yaklaşmakta olduğunu bilmek, durumu daha da acımasız hâle getirdi. Çünkü burada “kötü” doğuştan kötü değil. Bir yarasa ısırığıyla başlayan süreç, masum bir hayvanı geri dönüşü olmayan bir karanlığa sürüklüyor. Asıl sarsıcı olan da bu: Kimse gerçekten suçlu değil. Ama herkes bedel ödüyor.
Roman ilerledikçe gerilim yükselmiyor; ağırlaşıyor. Özellikle araba sahneleri… O metal yığınının içinde sıkışmışlık hissi, sıcağın camlardan içeri doluşu, suyun tükenişi… Okurken ben de nefes alamadım. Sanki sayfaların arasından sıcak hava yüzüme çarpıyordu. Küçük bir çocuğun korkusunu, bir annenin içgüdüsel panikle verdiği mücadeleyi o kadar gerçek hissettim ki, bu bir kurgu değilmiş gibi geldi.
Stephen King’in asıl başarısı şu: Kujo’yu bir “canavar” gibi yazmıyor. Onu bir trajedinin sembolü hâline getiriyor. Kuduz sadece bir hastalık değil; kontrol kaybının, kaçınılmaz sonun, hayatın bir anda rayından çıkışının metaforu. Günlük hayatın sıradan problemleri aldatmalar, kırgınlıklar, küçük yalanlar bir anda anlamsızlaşıyor. Çünkü hayatta kalmak, her şeyin önüne geçiyor.
Ve final…
O son sayfalarda içimdeki umut yavaş yavaş söndü. ,Stephen King okuyucuya kolay bir teselli vermiyor. Güvenli bir çıkış kapısı bırakmıyor. Kitabı kapattığımda uzun süre
Reklam
"Yeryüzü günahsız ve savunmasızların üstüne çullanan canavarlarla doluydu."
Cujo, kusursuz bir şekilde hazırlanmış yemek gibiydi. Her türlü unsuru yerli yerinde. Karakteler mükemmel ve gerçeğe yakın. Her biriyle ayrı ayrı bağ kurup kendimden küçük parçalar bulabildim. Kurgu, tekrar okumak isteyeceğim kadar gerilim yüklü ve akılda kalıcıydı.
Konusundan bahsederken hafif spoiler vermeden yazamayacağım. Kujo, bir ailenin yıllardır bakımını üstlendiği tatlış bir köpek. Bir gün kuduz hastalığına yakalanıp en yakınlarına saldırmaya başlıyor. Tabii ki bu kısımda başka karakterler de işin içine giriyor. Karısıyla sorunları olan Vic'in ailesinin yolu da bu köpekle kesişiyor.
Genel olarak favori King kitaplarım arasına rahatlıkla girebilir. Hem sosyal sorunları hem de yaygın aile problemlerini korkuyla bağdaştırması gerilimi daha da ulaşılabilir, daha bize yakın yapmış. Kendimi karakterlerle aynı zor durumda düşünmek hayli kolay ve tedirgin ediciydi.
Tehlike duygusunu okura geçirmede King'in üstüne yok bence.
Stephen King & Ruhlar Dükkanı 1991
"Şimdi yaşamınızın en harika alışverişini yapacaksınız "
Korku ve gerilim diyince akla gelen ilk isimlerden olan King'in güzel ve yoğun bir eseriydi. Merak uyandıran ve akıcı bir kitap diyebilirim tek eleştirim sanırım sayfa sayısının çok olması olabilir karakterlerin hayatı daha yüzeysel olabilirdi.
568 sayfa olan kitabın ilk taslağı bin küsür sayfa olduğu için bu eleştiri de pek yerinde olmaz sanırım.
Castle Rock kasabasında gerekli şeyler adındaki yeni dükkan insanlarda merak uyandırıyor. Herkesin istediği şeyi bulduğu bu dükkanda satış biraz para ve bir şaka sözüyle yapılıyor.
Korku kitabı olsada alt metinde kapitalizmin güzel bir eleştirisi var. Şeytanin modern yorumu diyebileceğimiz satıcının amacı sadece satış değil !!
Castle Rock kasabası King'in bir kaç eserinde kullandığı bir evrenmiş ben kasabanın son kitabından başlamışım size doğru sırayı bırakıyorum o şekilde daha keyifli olucaktır.
1. The Dead Zone → Ölüm Bölgesi
2. Cujo → Cujo
3. The Dark Half → Karanlık Yarım
4. Needful Things → Ruhlar Dükkanı
Ruhlar Dükkanı Stephen King
Ruhlar Dükkanı Stephen King
Stephen King, akla hayale sığmayacak yaratıcı konular oluşturmakta ne kadar ustaysa klişeler üzerine yazarken de dudaklarımızı uçuklatan bir kalem gücüne sahip bir yazar. Bunun örneklerini daha önce de gördük. Mesela; Colorado Kid. King, gazetede denk geldiği bir haber üzerine aldığı ilhamla kısa bir roman çıkarıyor ortaya. Kaleminin akıcılığı ve merak uyandıran ilerleyişi ile yine kaliteli bir eser sunmuştu bizlere. Cujo'yu da burada örnek gösterebileceğime inanıyorum. Klasik kuduz köpek dehşeti bu kadar güzel anlatılamazdı, yazdığım yazıda bunu da belirtmiştim. Klişe bir konu, fakat işleyince altına dönüşmüş bile denebilir. "Mahşer" dahil birçok roman hakkında bu iddiamı sürdürebilirim. Elbette bahsettiğim durum yaratıcı romanları olduğu kadar yaratıcı olmayanları da var demek değil. Mahşer'in yaratıcı olmadığını iddia etsem bu klavye parmaklarımı kırardı. Fakat, Mahşer'in birçok hastalık bazlı korku/gerilim hikayesinin arasından sıyrılan bir roman olduğunu göz önünde bulundurursak; klişe bir konunun işlenerek tüm zamanların en iyi destanlarından biri haline getirilmesine şahit olduğumuzu fark edebiliriz.
"Korku Ağı", Stephen King'in Bram Stoker'ın Dracula'sından ne kadar etkilendiğinin somut kanıtı. Bunu önsöz, sonsöz dahil her yerde belirtiyor. Röportajlarında dahil her zaman belirttiği bir gerçektir Dracula'dan ne kadar etkilendiği. Korku Ağı'nın üst düzey bir Stephen King romanı olmasının nedenleri çok. En başta, King harika analiz yapıyor. Dracula'yı okumuş ve etkilenmiş bunca yazar varken neden ondan esinlenen en iyi romanlardan biri King'in elinden çıkıyor? Bu hem iyi analizinin, hem de konuyu özgün bir hale getirecek harika eklemeler yapabilmesidir. Vampirler hiçbir zaman beni korkutan mistik yaratıklar olmamışlardır. Fakat, gecenin bir yarısı camın önünde
Gerçek adıyla "Ölü Bölge", Stephen King'in 70'li yıllarda yazdığı ve doğal olarak en iyi eserlerini verdiği 70 ve 80'li yılların bütün izlerini taşıyan bir klasik. Kitap kesinlikle en iyi King eserlerinden birisi olduğu gibi, baş karakterimiz Johnny Smith de en güzel çizilmiş Stephen King karakterlerinden birisi diyebiliriz, kesinlikle. Ne yazık ki Türkçe adının kitapla hiç bir ilgisi yok.
Kitap, küçükken geçirdiği bir kazanın izlerini senelerce taşıyan ve gençlik yıllarında yaşayacağı büyük ve ölümcül bir trafik kazasının ardından hayatı tamamen değişecek olan Johnny Smith'i anlatıyor. Kitaba korku kitabı diyemeyiz, psikolojik gerilim kitabı dememiz daha uygun. Yazar belki de gelecekte yaşanacak olayları görebilme yeteneğinin insana vereceği huzursuzluğu, bu kişinin ahlâki çıkmazlarla yüzleşerek toplumda kendine bir yer bulamamasını anlatarak farklılığının bedellerinin ödenmek zorunda kalacağı bir dışlanmışlık hikâyesi olarak kurguluyor kitabı. Johnny kitap boyunca karşısına çıkan bir çok olayla istemediği durumlar yaşamak zorunda kalırken farklılığından faydalanmayı seçen insanlardan kendisinden korkanlara, kendisini seven ve destek olanlara dek bir çok insanla beraber hayatta kalmaya çalışarak nihayetine doğru yürüyor.
King'in en sevdiğim yönlerinden birisi olan kafa sesleri, ya da başkalarının sözlerinin baş karakter tarafından sık sık, sanki bir lanet gibi hatırlanması gibi özellikler eserin güzelliğini artırıyor. 90 ve 2000'li yıllardaki eserlerinde ne yazık ki daha çok ayrıntı ve bilgi bolluğu veya aşırılığıyla kitaplarının zedelendiğini gördüğümüz Stephen King burada yeteneğinin en zirvede olduğu, hayâl gücünün en yükseklerde gezindiği dönemlerin bütün güzel yanlarını kitaba katıyor: gerçekçi karakterler, çok güzel kotarılmış diyaloglar, asla aksamayan bir
Reklam