Yılgınım uykudan, gizli bir dehşetle çevrili,
Nereye götürdüğü bilinmez bir çukur gibi;
Sonsuzluktur gördüğüm her bir pencerede ancak..
Öyle ya, kim ve ne hakkında “bunu biliyorum!” diyebilirim ki? İçimdeki bu yüreği duyabiliyorum, var olduğu yargısına varıyorum. Bu dünyaya dokunabiliyorum, onun da var olduğu yargısına varıyorum. Tüm bilgim burada duruyor, gerisi kurmaca. Çünkü varlığından kuşku duymadığın bu “ben “i kavramaya çalıştım mı, onu tanımlamaya, özetlemeye çalıştım mı parmaklarım arasından akıp giden bir su oluveriyor. Bürünebildiği tüm yüzleri bir bir çizebilirim, ona verilmiş olan her şeyi, bu eğitimi, bu kökeni, bu ateşliliği ya da bu susmaları, bu büyüklüğü ya da düşüklüğü de bir bir çizebilirim. Ama yüzlerin toplamı yapılmaz. Benim olan bu yürek bile hep tanımlanmaz kalacak benim için. Varoluşum konusunda vardığım bu kesinlikle, bu güven vermeye çalıştığım öz arasındaki çukur hiçbir zaman dolmayacak. Kendi kendime yabancı kalacağım hep.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yani abdestin çukur yerlere yapılanlardan sonra alınması gerekmektedir. Bunun dışında tarif edilen hiçbir şeyle, kanın akmasıyla da deve etinin yenmesiyle de abdest bozulmaz.
RüzgarAlıntı
Esme rüzgâr, esme rüzgâr
Alnımı yalayıp gitme
Kafamda gene yangın var.
Alevlerimi dağıtma.
Boşa harcama hızını,
Çalma dalların sazını,
Işıklı ayın yüzünü
Kara bulutla kapatma.
Toprağa değdikçe yanıp,
Düz ovalarda fır dönüp,
Yüce dağlarda şahlanıp
Çukur derelerde yatma.
Dağdan düşen sel gibiyim,
Karla yüklü dal gibiyim
Kurumuş gazal gibiyim
Beni dört bir yana atma.
Sen deli, efkârım deli,
İkimiz şaşırdık yolu,
Viranda baykuş misali
Ötme deli rüzgâr, ötme.
Ama övünerek söylüyorum ki sizin kurduğunuz her şeyin; hırsızların, üçkâğıtçıların, ajanların hükümleriyle değerlendirildiği, kelimelerin gerçek anlamlarının kaybolduğu bu bok çukurunda ben bir hiçim. Bu çukurda yemeye ve şişmanlamaya yalnız sizlerin hakkı var. Zaten bu çukur da size layık. Ama ben sizin pisliklerinizde boğulmaya mahkumum. Şair dilenci mi maskara mı? Daima halkın arkasını yalayıp duran ve halkı dolandıran sizler, insanları kandırarak bir çeşit dilencilik etmiyor musunuz acaba?
Gece yavaş yavaş geliyor. İniyor. Çukur yerlere dolmağa başladı bile.
Dil bu karanlığın içinde yaşayabilirmiş gibi görünen tek şey olacak.
Sonra soyunmağa başlayacak insanlar. Gecenin açtığı yaralar biraz daha acısın diye.
