eda
@cuput
12 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
“Gidelim” diyorum Yasemen’e. “Hiç kimsenin yurdu yok burada.” Yasemen kibarca ekliyor, daha doğrusu düzeltiyor: “Yurtlarından ayrı kalmamak için milletlerinden ayrılmışlar.”
Sayfa 17
Büyükhanım, seni tanırım. İyisin. Böyle iyilik görmedim ben. Allah bilir ölürken bile etrafındakiler korkmasın, üzülmesin diye, onları teselli etmeye çalışarak öleceksin.
Sayfa 279
İlgimizi çeken, yöneldiğimiz, hatta
sırasında özlediğimiz birinin acıları bile,
birer anıdır bizim için.
Acıları bile anılara dönüştürürüz biz.
Sayfa 30
Hayvanın da yaşama hakkı vardır, bu yaşama hakkını kullanırken bizim yardımımızı gereksemez. Ona doğa öğretir nasıl yaşayacağını. Biz bütün şu üstün saydığımız bilgimizle doğru dürüst günü kurtaramazken, klorofilli bitkiler güneş enerjisini kendine yarar duruma getirebiliyor ve bunun için de yanındaki otun yardımını dilenmiyor.
Sayfa 22
Ben…ben acımayı, kendine acındırmak kadar aşağılık bulurum. İnsan denilen yaratık hayvan değildir ki, onu doyurmakla vicdanımız rahat etsin. Nedir vicdan?
Sayfa 22