Çocuklar emirlere itaat ettiğinde beyninin ön (frontal) bölgesi faaliyetsiz kalır.
Düşünmesini sağladığınızda, ona seçim şansı sunduğunuzda ve bireysel kararını vermesi için ona alan tanıdığınızda -tabii ki her konuda değil- beyninin ön bölgesini harekete geçirmesine fırsat tanırsınız. Düşünmek, karar vermek, tahmin etmek, öngörmek ve sorumluluk almak gibi eylemleri gerçekleştirmemizi sağlayan beynin bu bölgesidir.
Çocuğunuz dört yaşındayken kendiyle övünür: “En iyiyim, en güçlüyüm, en hızlı ben koşarım, en güzel giysi benimkisi, en çok hediyeyi ben aldım..” Kendinden çok emindir ve elinde tuttuğu kâğıdın alt tarafında başka birinin isminin yazılı olduğunu gördüğünüz halde müthiş bir özgüvenle size, “Bak, bu resmi ben yaptım” der.
Annelerin yokluğunda yaşadıkları stresi biriktiren çocuklar, nihayet güven kaynakları eve döndüğünde bunu boşaltır.
Üstelik çocukların gerilimlerini sizin yanınızda tartışarak artması iyiye işaret sayılır. Fiziksel ve duygusal açıdan onlardan haddinden fazla uzak kaldığınızda, öylesine stres biriktirirler ki artık sizi bile güven kaynağı olarak görmezler.
Bu noktada çocuğunuz kendini sizden geri çeker. Sizinle temas etmek bedeninde bir stres hormonu kasırgasına yol açabileceği için sizden uzak durmayı tercih eder.