Sonunda gözlerimde çakıp duran ışıklardan bir yangın çıktı, yer gök tutuştu, insanlar ve hayvanlar yandı, dağlar yandı, şeytanlar yandı ve dumanlara boğulan bu kıyamet gününde alevler uçurumları, çölleri, bütün dünyayı sardı.
İnsan, kendini ucu bucağı olmayan bir boşluk, kıyısı olmayan bir deniz; sürekli kıvılcımlar çıkararak yanan ateş; sonsuza dek parlayan nur; estiğinde ya da dindiğinde bir rüzgâr; şimşekler çaktıran, gök gürültüsü çıkaran ve yağmur yağdıran bulutlar; tatlı melodiler mırıldanan ya da çağlayan dereler; ilkbaharda çiçek açan ve sonbaharda yapraklarını döken ağaçlar; yüce dağlar ve engin ovalar; verimlilikte ve kıtlıkta tarlalar gibi hissettiği zaman olgunluğa doğru yürür.