Damla yüce
@damlayc
85 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Bilinçli okumaya başladığımdan beri okuduğum en etkileyici toplumsal gerçekçi romanlardan biriydi.
1906 yılında yazılan kitap, Litvanya'dan Chicago'ya Kapitalizmin insafına bırakıldıklarından
Müthiş kurgu yeteneğine sahip bir yazar, karakterlerin Nietzche, Breuer, Freud, ve başdöndüren kadın Salomé olduğu bir eser. Bir kitabın içinden bin kitap çıkıyor diyebilirim. Karakterlerin tüm yönleriyle açık bir şekilde ele alındığı, akıcı ve son derece merak uyandırıcı bir kitap. Okurken bütün olay örgülerini heyecanı hissedebiliyorsunuz hatta Nietzche'nin müthiş derecedeki migren ağrılarını fiziksel olarak hissettiğimi bile söyleyebilirim. Diyalog halindekilerin her hücumu sizi bahsedilen santranç tahtasının bir parçası gibi hissettiriyor.
Her karakterin esiri olduğu saplantıları var. Bu saplantılarla birlikte sık sık karakterlerin günah çıkarmalarına, içsel yolculuklarına, bahsedilen yaşam ölüm özgürlük üçgeninde ki özgürlük arayışlarına tanık oluyorsunuz. Kendileriyle yüzleşene kadar herkes bir suçlu arıyor. Zamanım acımasız dişleri karşısında kendilerini çaresiz hissettiklerinde girdikleri özgürlük arayışlarını, kendileriyle ve kendi zihinlerindeki özgürlük kavramıyla yüzleştikleri an kazanıyorlar. Ve artık gerçek suçlular ortaya çıkıyor. Ve rahat bir nefes alıyorsunuz, yani en azından ben aldım :)
Özellikle son 100 sayfasında cok stres yaptığım, özgürlük ve mutluluk kavramı üzerine cok düşündüğüm bir kitap oldu. Ağır olduğunu düşünmüyorum ama hissettirdikleri ve sorgulattıklarıyla yorucu bir kitap, herşeye rağmen şans verilmeli.
Kitap ölümcül hastalığa yalanlanan bir psikoloğun, yaşadığı süreçle yüzleşmesinin ardından, liderlik ettiği terapi grubu ile birbirlerini iyileştirme ve hayatı kabullenme süreclerine tanık olduğunuz bir eser.
Aynı zamanda toplumdan insanlardan ve kendinden soyutlanma felsefesiyle tanıdığımız Schopenhouer ve hayatı, kitabın sonuna kadar okuyanlara eşlik ediyor.
Kitap; bugünü nasıl yaşamamız gerektiği , insan doğası, üreme içgüdüsü ve ölüm gibi konulara cevaplar bulmaya çalışmasının yanında Schopenhouer'u tanımak içinde oldukça iyi bir kaynak.
Bunların yanında grup terapisi esnasında karakterlerin birbirleriyle yüzleşirken sizinde kendinizle yüzleşme fırsatı bulduğunuz, hayatı yeniden anlamlandırabilmek adına kendinize sormanız gerek sorular bulabileceginiz bir eser olması açısından da değerli.
Özellikle Schopenhouer'u anlamak ve tanımak isteyenler icin okunması gereken bir eser.
Daha önce bir kere okuyup sonlara doğru yarım bıraktığım bu kitapla ilgili öncelikle şunu söylemeliyim ki, bence bu kitap elinize alıp roman okur gibi okuyabileceğiniz bir kitap değil. Anlayabilmek için sakin bir kafayla notlar alıp okumanız gereken bir kitap. Kitabın giriş kısmında beynin işleyişiyle alakalı diğer bölümlere kıyasla daha bilimsel bilgiler içeren bir bölüm var, bu bölümü atlayarak kitabı okumaya başladım.
Yazar bir kişinin toplumda edindiği yeri, IQ dışında kalan sosyal sınıftan şansa kadar uzanan birçok etmenin belirlediğini söylemiş, ilk bakışta duygusal zekanın IQ ya olan üstünlüğünü kanıtlamaya çalışıyor gibi görünse de aslında duygusal zekanın IQ 'dan farklı olarak temel yasam becerilerinden biri olduğunu ve olaylara duygusal zekamızı kullanarak yaklaşmanın bakış açımızı nasıl şekillendirdiğini bol örnekle açıklamaya çalışmış. Duygusal zeka olarak tanımladığı şeyler ise kendini harekete geçirebilme, aksiliklere rağmen yoluna devam edebilme, dürtüleri kontrol edebilme, ruh halini düzenleyebilme, empati ve umut besleyebilme gibi beceriler. Yani duygusal zekanın temel becerisi olarak 'özbilinç' kavramına vurgu yapmış.
Gercekten kitabı bitirince kendi zihinsel süreçlerinin farkında olmanın yani duygusal zekayı kullanabilmenin ne kadar önemli olduğunu ve aslında bunun bir eğitim olduğunu anlıyorsunuz. Ve bir-çok dünya ülkesinde yasayan insanın bu eğitimden yoksun olduğunu farkediyorsunuz.
Kitapta da söylediği gibi umarım biran önce 'kendini kaptırmış' ya da 'kabullenmiş' insan olmayı aşıp 'özbilinçli' hale gelebiliriz.
Ne yazık ki ülkemizde KPSS gibi bir sınavla birçok öğretmenin öğretmenlik hakkı gasp ediliyor. Atanamamış öğretmenler arasında ki sohbetler zaten yeterince zengin değilken bu hakkımız gasp edildiği
