Damla yüce
@damlayc
85 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Her zaman mutlu olmak, bir bakıma 1970'lerde moda olan güler yüz rozetlerinin kişiliksizliğine bürünmek demektir. Acı çekmenin yaratıcılığa ve ruhsal hayata katkıları lehinde söylenebilecek cok şey vardır;acılar ruhu olgunlaştırabilir.
Tutkularımız; düşüncelerimizi, değerlerimizi, yasam mücadelemizi yönlendirir ve iyi kullanıldığında bir bilgelik içerirler. Ancak kolayca yoldan çıkabilirler, çoğu zaman olan da budur. Aristo'nun da gözlemlediği gibi, sorun duygusallıkla değil, duyguların ve ifadelerinin uygunluğundadır.
Ne yazık ki ülkemizde KPSS gibi bir sınavla birçok öğretmenin öğretmenlik hakkı gasp ediliyor. Atanamamış öğretmenler arasında ki sohbetler zaten yeterince zengin değilken bu hakkımız gasp edildiği için çok kısır bir döngü haline gelmiş durumda. Yeni mezun olmuş bir grup öğretmen bir araya geldiği zaman, ne zaman atanırız, alımlar ne zaman olur, acaba kaç kişilik kontenjan açılır gibi konular etrafında dönüp dolaşıyor. Biz öğretmenler atanabilmek uğruna önce sınav süresince kitap okuma saatimizden, tiyatroya gitme saatimizden, ya da herhangi bir hobi edinebilecegimiz vaktimizden kısmak durumunda kalıyoruz, daha sonra ise sürecin stresi ve mücadelesi nedeniyle var olan motivasyonumuzu tamamen kaybediyoruz. Bu şartlar altında, 16 yıl okuyup üzerine milyon tane sınavı geçtikten sonra öğretmen olma hakkını elde edebilmiş insanlar, kuşağın ve sistemin bir dişlisi olup sadece derse giren öğretmenler haline geliyor. Malesef yıllarca sınav konuşup sonra yıllarca öğrenci ve velilerimizden bahseden beyaz yakalılara dönüşüyoruz. Sanattan, sanat tarihinden, sosyolojiden, spordan vs. konuşamayan, ilgisi veya bilgisi olmayan insanlara, daha doğrusu öğretmenlere dönüşüyoruz. Tek vasfımız öğretmen olmak oluyor. Bence bu kesinlikle sorgulanması gereken bir durum ve yanlış. İste bu yüzden mesleki kitaplar okumaktan her zaman nefret ettim, elime aldığım öğretmenlikle ilgili tüm kitaplar bana sıkıcı ve acımasız geldi. Normal şartlarda sadece adı beni ittiği için okumayacağım bu kitabı arkadaşım hediye ettiği için okumaya başladım. Yazarını dramaya olan ilgimden bildiğim için bir solukta okumama neden oldu. Okuduğum diğer mesleki kitaplardan cok daha iyi olduğunu, çok daha yaratıcı, sanatsal ve dramatik örnekler içerdiğini söyleyebilirim. Sizlerde benim gibi düşünüyorsanız bir şans
Reklam