Kuvvetli, kararlı bir babamız olsun, bize neyi yapıp neyi yapamayacağımızı söylesin isteriz. Niye? Neyi yapıp neyi yapamayacağımıza, neyin ahlaklı ve doğru, neyin ise günah ve yanlış olduğuna karar vermek zor olduğu için mi? Yoksa suçlu ve günahkar olmadığımızı işitmeye her zaman ihtiyaç duyduğumuz için mi? Bir baba ihtiyacı her zaman var mıdır, yoksa, kafamız karıştığı, dünyamız dağıldığı, ruhumuz daraldığı vakit mi isteriz babayı?
"Söyleyin şimdi bana;niçin herkes birbirine kardeş gibi davranmıyor? Niçin en olgun, en iyi insan bile başkalarından bazı şeylerini gizliyor? Eğer sırlarımızın rüzgarla birlikte etrafa yayılmayacağını biliyorsak niçin içimizden gelenleri olduğu gibi, dosdoğru söylemiyoruz? Neden herkes olduğundan daha sert görünmeye çabalıyor? Bir insan, içini samimiyetle ortaya dökmeyi neden duygularına bir hakaret olarak kabul ediyor? "