Mutlu sonla bitmez dedim kendime, bazılarına vuslat haram.
Çek pençeni yüreğimden, gelme artık buralara!
Satranç oynamayı bana babam öğretti. İlk başlarda, az çok eşit olmamız için vezirsiz oynardı. Bu pek işime yaramazdı. Ben olayı biraz kapınca, veziri geri aldı, daha zayıf bir taşı, kaleyi oyundan çıkardı. Sonra uzun yıllar boyunca onunla satranç oynamadım. Bir süre önce yine oynadık. Çocukluğumdan kalma o aynı ahşap satranç tahtasında (at hâlâ öyle başsızdı). Onu gençliğinde bir arkadaşı hediye etmişti, kutunun içinde ise yakma kalemle işlenmiş “Kazanan daima sen ol!” ifadesi vardı. Öyle de oluyordu. Ama bu sefer ben galip geldim, belki ilk defa. İnanamadım. O da inanamıyordu. İstersen vezirsiz oynayabilirim, dedim onun kırk yıl öncesine ait sesiyle. Dalga geçmek oyunun bir parçasıydı, ki babam onun da şahıydı, ondan öğrenmiştim.
Sayfa 161 - Metis Yayınları
"Kimse kartının dışına çıkamazmış, kendime yıllarca Mecnun dedim. Bunu dediğim için ceza bile aldım. Ben Aptal olmak istememiştim, Eva. Bem mecbur olduğum kişiye mecnun olmak istedim. Söylesene, ben seni sevmek dışında ne yaptım?"
Ben için için hep dedim ki, analara, analara, şiirler en çok onların uykusuz, tedirgin gecelerine, doğranmış yüreciklerine.
Stephen King
“Bir kök birası bana iyi gelecek,”dedim
“ müşterimin olması da bana iyi gelecek dedi,”
Demek ikimiz de kendimize iyi gelecek şeylere kavuşacağız:)
Aşktandır dedim, geçer, aşk geçer.
