Zeynep.
@defterimiunuttum
Analyst
USA
1989
50 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazen sebepsiz pencereye çıkar uzaklara bakarım. Tatar Çölü'nü okuduktan sonra siyah bir leke arar oldu gözlerim. Son zamanlarda okuduğum en etkileyici kitaptı.
.
📖Uzun zaman, hep aynı rutinde yaşayan insanın nasıl yutulduğunu,
"Yine de zaman, gitgide daha hızlı bir biçimde akıp gidiyordu; sessiz ritmi yaşamı parçalara ayırıyor, insan geriye bir göz atmak için bile duramıyordu. “Dur! Dur!” diye bağırmak istiyor ama sonra bunun hiçbir yararı olmadığının farkına varıyordu. Her şey, insanlar, mevsimler, bulutlar, her şey kaçıp gidiyordu; insanın taşlara, bir kayanın tepesine asılması da yararsızdı, yorulan parmaklar gevşiyor, kollar, cansız bir şekilde düşüyor ve insan kendini bu çok yavaşlamış gibi görünen ama hiç durmayan ırmağa kapılmış buluveriyordu."
📖bir süre sonra kurtulmak bile istemeyecek kadar nasıl kendini bıraktığını,
"Hayır, Drogo fiziksel olarak çökmemişti, eğer yeniden ata binmek ya da merdivenleri hızla çıkmak istese, bunu pekâlâ yapabilirdi ama önemli olan bu değildi. Önemli olan, böyle bir şeye hiç heves etmemesiydi, öğleden sonraları taşlıklı ovada yürüyüş yapacağına kısa bir uyku çekmeyi tercih ediyordu. İşte önemli olan budur, ancak bu, yılların geçişinin bir göstergesidir."
📖kendini bir şeyi, asıl önemli şeyi beklediğine nasıl inandırdığını,
"Halbuki, birisi ona “Yaşadığın sürece bu hep böyle olacak, sonuna kadar hep aynı şey,” demiş olsaydı o da kendine gelirdi.
“Olamaz,” derdi, “Muhakkak farklı bir şeyler olagelmeli, öyle bir şey ki insan: Artık sonuna gelmiş olsam bile beklemeye değmiş diyebilmeli”.
unutulmuş, işlevsiz bir kalede, 'durgun' çölden gelecek ve onu kahraman yapacak düşmanı 'bekleyen' Drogo'nun gözünden anlatıyor yazar Dino Buzzati.
Henüz kapı kapanmamışken soralım mı?:
"Burada her şey bir feragati andırıyordu; ama ne uğruna,
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hani bazen merak ederiz; nasıl oluyor da eğitimli, eğitimsiz, genç, yaşlı bir yığın insan akıl dışı fikirlere inanıyor, korkunç insanların peşinden gidebiliyor diye. Cevabı ve çok daha fazlası bu kitleler kitabında. 120 küsür yıl önce yayınlanmış olmasına rağmen tam da bugünleri ve yarınları ve daha da sonraları anlatıyor. 
Gustave Le Bon
Gustave Le Bon
Oğuz Atay.. Tutunamayanların, topluma ayak uyduramayan ama ne yapacağını da bilemeyen çaresizlik ve biraz da isyanla dolu insanların yazarı. Bu yüzden aslında biraz hepimizin yazarı. Bu öykü kitabında da böyle insanlardan (ve dedim ya biraz da hepimizden) başkasını bulamayacaksınız. Ama harika bir anlatımla. Konusu itibariyle birbirinden ağır ama okuması çok lezzetli su gibi akan 8 öykü. Beyaz Mantolu Adam ve Demiryolu Hikayecileri en sevdiklerim oldu. Okuduktan sonra Demiryolu Hikayecileri'ni bir de Mehmet Atay'ın sesinden dinlemenizi öneririm.
Dili o kadar sade ve kitap o kadar ince ki sanki basit bir şeyi anlatıyormuş gibi. Balıkçı var, yaşlı, balığa çıkıyor. Ama öyle değil. Hayatı, insanın doğayla mücadelesini ve kendisiyle ve dahi çevresiyle mücadelesini yaşlı bir balıkçının günler sonra oltasına takılan koca bir balıkla mücadelesine benzeterek bize bir çırpıda okuyacak yalın bir gerçek sunmuş Hemingway. Okurken kitapla konuştum, dua ettim, heyecanlandım, korktum, sitem ettim. Aynı anda pek çok duyguyu yaşadım.
Deborah akıl hastanesinde şizofreni tedavisi gören 16 yaşında gencecik bir kızdır ve bu kitap da onun beynindeki bu kanseri atma yolculuğunu anlatır. Depresif zamanlarda okunmamalı çünkü okurken resmen Deborah'la birlikte akıl hastanesinde yaşadığınızı hissediyorsunuz. Kavgalar, tulumlar, her biri birbirinden farklı "deliler". Bu gerçeklikte kendi de bir dönem şizofreni tedavisi gören yazarın hayatının büyük etkisi var şüphesiz. Hayat gül bahçesi değil, bu hale gelmende bir sürü sebep olsa da bir yerlerden tutunmalı hayata. O yüzden "Sana gül bahçesi vadetmedim." diyor Doktor Furi Deborah'a. 
Joanne Greenberg
Joanne Greenberg