İlaç ol ruhuma, sar yaralarımı,
Dindir içimdeki bu dinmez sızıyı.
Gecenin en koyu, en zifiri anında,
Gözlerinle aydınlat alnımdaki yazıyı.
Bir dokunuşunla dağılsın sisler,
Kalmasın kalbimde o eski hisler.
Dünya yorarken beni adım adım,
Sadece senin rüzgarınla ferahladım.
Sözlerin; merhem olsun kırık dökük umutlara,
Gülüşün; Güneş gibi doğsun kara bulutlara.
Çaresiz dertlerin ortasındayım sanki,
Senden başka kimse şifa değil ki.
Bir nefes gibi dol içime, kal orada,
İlaç ol ruhuma, bırakma beni darda.
Reklam
Nusret geldi aklımaFilm Replikleri
"Yediğin şey, sosyal statünü gösterir sevgini değil.
Fakirler, açlığını dindirmek için yemek yer. Ama insan yemekten fazlasını satın alabildiğinde insanın açlığı dinmez, onaylanmak için özel deneyimlere açlık çeker. O boktan havyar sayesinde şef olmak istediğimi anladım. Yemek yapması için zenginlerin diz çöküp yalvaracağı türden bir şef. Hepsi benim için açlık çekecekti."
Film: Açlık/HUNGER
Yukarı tırmanma nedenim korkmaktan hoşlanmam değil-asla böyle bir huyum olmadı- doğayı gözlemleme sevdamdı. Kayalık duvarlar arasında yuva kurmuş bir şahin çifti vardı ve onların birlikte uçmalarını, havadaki dönüşlerini, yükselişlerini, duru havada attıkları çığlıklarla aşağı pik yapışlarını seyretmeye bayılıyordum. O noktaya oturup şahinleri izlemek biraz onlarla birlikte uçma duygusu veriyordu; kim kanatlarını açarak, ağırlığını hissetmeyerek ve aşağıdaki manzaradan korkmadan uçmak istemezdi ki?
Birkaç dakika için bile olsa yerin çekiminden kurtulmayı hayal etmemiş olan var mıdır?
Var Olan Ada
Var Olan Ada
Bazen o kadar çok yoruluyorum ki, sessizliğim bile yük geliyor bana.
İnsanlara değil, beklentilere kırgınım aslında.
Verdiğim değerin karşılığını aramaktan, hak etmeyenlere kalbimi açmaktan, güçlü görünmeye çalışmaktan yoruldum.
Şimdi anlıyorum; en ağır yük insanın sırtındaki değil, içinde taşıdığı hayal kırıklıklarıymış.
Reklam
Reklam