Nomad
@deiro
246 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Sohbete yanaşmasa da kendi kendine repertuvar taramaktan geri durmayan Hülya'nın "Ola ki günün birindeeee, gemiler döner geriyeeee, kimin için yolculuklaaaar ve kalan kim gerideeee?" diye mırıldandığı şarkı eşliğinde, kızın tarif ettiği yolu izleyerek mahalleye vardım. Eski mahalleme. Daha doğrusu eski mahallemi bulmayı umduğum yere. Bir yere dönmek, baştan sona yanılgıdan ibaret. İnsan, döndüğünü zannederken, aslında sadece kaybettiği şeyi arıyor. Esasen aradığı yerin, kaybettiği şeyin ve tabii kendisinin üzerinden çok sular aktığı, zahir ve tezahür fazlasıyla aşındığı için, bulmanın imkansızlığını görmeye Nobelli fizikçi zekâsı gerekmiyor. Heyhat, zekâ tek başına işe yaramıyor. Hatta zekâ denen kibirli illet, çoğu kez işleri karıştırmaktan başka işe yaramıyor. Aklına güvenip gönlünden çelme yiyen herkes bunu bilir. Bilmenin beyhudeliğini bilen herkes…
Eski mahallem olduğunu sandığım yer, haliyle epeyce değişmişti. Yine de tanımakta zorlanmadım. Yol kenarındaki ağaçlar kesilmiş, onların yerine, içine osurukçiçeğine benzeyen bitkiler dikili azametli saksılar yerleştirilmişti. Vaktiyle çoktan başladığından bihaber, hayat başlasın artık diye beklerken oyunlar oynadığımız boş arsada bitişik nizam çamur rengi apartmanlar yükselmişti. Mahallenin köşesindeki Hayri Bakkal'ın yerine cep telefonu bayii, babamın bazı akşamlar bir yetmişlik yüklenip geldiği Tekel bayiinin yerine de allı pullu bir çeyiz mağazası açılmıştı. Yalnız olmadığımı hissedip ferahladım. Geçen zaman sadece hayatımın değil, koca mahallenin de içine etmişti. Bir tür soygun ganimetiydi nihayetinde zaman. Yağmalanmış bir şey. Biz onu dünyadan arakladığımızı sanırken, dünya ömrümüzden tırtıklardı. Biz ona yaslanıp bir şeylerin başlamasını beklerken, o tüm varlığıyla bir şeyleri bitirmeye adanmıştı. Zekâyla
Reklam
Kamil Bey eskiden beri başkasının sefaletine bakarak haline şükredenlerden iğrenirdi.
Özgürlüğün bir bedeli vardır. Özgürlük ile birlikte gelen karar verme, sorumluluk ve sonuçları katlanma, vazgeçme gibi faktörlerin her biri başlı başına stres kaynağı oluşturur.
İnsanın kattığı anlam dışında yaşamın hiçbir anlamı yoktur; insan başkalarına yardım etmediği sürece yapayalnızdır.