“Çok da şey yapma ya, sonuçta dünyadaki tek kimsesiz insan sen değilsin” dedi bir gün. O kadar uzaktan geldi ki sesi… Dünyadaki tek kimsesiz kimse olmayı, dünyadaki pek çok kimsesizden sadece biri olmaya tercih ederdim.
Ey her an patlamaya hazır bomba gibi ilk gençlik dönemi ömrümüzün! Zaman her birimizi acımasızca yontacaktı; düşman çizmesi altındaki ülkede siyasi fikir ayrıklıklarının teferruat bile sayılmayacağını yaşayarak öğrenecektik biz Harbiyeliler!