EDA
@demireleda1
1998
42 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
10/10
Beğendi
·2025 27. kitabı
Notre Dame’ın Kamburu, ilk bakışta gotik bir aşk, trajedi ve dışlanmışlık hikâyesi gibi görünse de aslında çok daha derin bir dünyanın kapısını aralıyor. Romanın sayfaları, hem insan ruhunun hem de bir şehrin kalbinin nasıl aynı anda yara alıp iyileşebileceğini gösteren güçlü sembollerle dolu. Victor Hugo, bu eserinde yalnızca karakterlerin kaderini değil, Paris’in dokusunu, taşların bile nasıl birer tanığa dönüştüğünü hissettiriyor.
Hikâyenin merkezinde, toplum tarafından dışlanan ama iç dünyasında sınırsız bir iyilik taşıyan Quasimodo yer alıyor. Kusurlarıyla damgalanmış bir bedenin içinde çırpınan bu ruh, sevginin en saf hâline ulaşmaya çalışırken okurun kalbine hem acı hem de şefkat bırakan eşsiz bir figüre dönüşüyor. Romandaki diğer karakterlerle kurduğu ilişkiler de aynı derecede güçlü; çünkü her bir etkileşim, insanın görünenden çok daha fazlası olduğunu hatırlatıyor. Kimi zaman karanlık, kimi zaman sarsıcı ama hiçbir zaman tekdüze olmayan bu atmosfer, romanın ruhuna keskin bir gerçeklik kazandırıyor.
Kitabı okurken, taş duvarların gölgesinde yaşanan yalnızlık, adaletsizlik ve umut, insana kendi içindeki boşlukları düşündürüyor. Hugo’nun dili, dramatik ama abartısız; duygusal ama samimiyetini yitirmeyen bir dengede ilerliyor. Sayfalar arasında gezinirken okur, hem Quasimodo’nun hem de katedralin hikâyesine tanıklık eden sessiz bir izleyiciye dönüşüyor.
Ve tüm bu anlatının sonunda, hikâye insana şunu fark ettiriyor, bu roman, yüzeyde anlatılan trajediden çok daha fazlasıdır; çünkü Notre Dame’ın Kamburu, çoğu kişinin sandığının aksine yalnızca bir karakteri değil, tüm ihtişamıyla katedrali merkezine alır—aslında kitabın gerçek başrolü Quasimodo değil, katedralin ta kendisidir.
Reklam
9/10
Beğendi
·2025 22. kitabı
Yeşil Peri Gecesi, Ayfer Tunç’un sert ama akıcı diliyle Şebnem’in geçmişten bugüne taşıdığı yalnızlığı, çocukluk yaralarını ve kadın olmanın görünmeyen yüklerini bir gecenin içine sığdırarak anlattığı; dışarıdan parlak görünen hayatların aslında ne kadar kırılgan olabileceğini hissettiren bu roman, beni hem karakterin iç sesine hem de kendi sustuğum yönlerime yaklaştırırken, içindeki en güçlü cümlenin “insan kendini en çok yalnızken tanır” oluşuyla kitabın ruhundaki o hüzünlü, düşündürücü atmosferi daha da derinleştiren, bana eski yaralarımı ve görünmez yüklerimi hatırlatan, bittiğinde ise içimde uzun süre sakinleşmeyen bir burukluk bırakıp “hiçbir hayat göründüğü gibi değil” duygusunu sessizce yerleştiren bir hikâye oldu.
9/10
Beğendi
·2025 21. kitabı
Gülün Adı – Umberto Eco
Bu kitabı okurken ilk fark ettiğim şey şu oldu bu sadece bir hikâye değil, bir zihin labirenti.
Sayfalar arasında dolaşırken bazen bir manastırın taş duvarlarında yankılanan ayak seslerini, bazen de bilginin ağırlığını hissettim.
Eco’nun dünyasında her şey bir simge; bir gül bile sadece bir gül değil.
14. yüzyılın soğuk bir manastırında geçen hikâyede, genç Adso ve hocası William gizemli ölümleri araştırıyor.
Ama mesele sadece bir cinayet değil — bu, inançla aklın, yasakla merakın savaşı.
Bir kitap uğruna ölen insanlar, susturulan düşünceler ve sorgulamanın bedeli… Hepsi o taş duvarların içinde yankılanıyor.
Her cümlede tarihin tozunu, korkunun sessizliğini ve düşünmenin tehlikesini hissediyorsun.
Eco’nun dili yer yer zorlayıcı, ama o zorlanmanın içinde insanın bilmek arzusunu sorgulaması var.
Bir yandan suçun gizemini çözmeye çalışırken, diğer yandan “gerçeği aramanın bedeli ne?” diye düşünüyorsun.
“Gülün adı, artık yalnızca bir isimdir.”
O kadar sade ama o kadar derin bir cümle ki.
Eco sanki bize şunu söylüyor: Her şey zamanla anlamını yitirir, geriye sadece isimler kalır.
Ve o isimler bile bir süre sonra boşluğa karışır.
Benim için bu kitap biraz da merak etmenin yalnızlığı gibiydi.
William’ın aklını, Adso’nun saf merakını okurken kendi sorgulamalarımı düşündüm.
Doğruyu aramanın her zaman huzur getirmediğini ama yine de insanın bundan vazgeçemediğini hatırlattı bana.
Karanlığın içinde bile ışığı bulmak istemek… belki de kitabın en insanca tarafı buydu.
Kitabı bitirdiğimde içimde hem bir boşluk hem de garip bir huzur kaldı.
Sanki uzun bir yolculuktan dönmüş gibiydim — yorgun ama biraz daha farkında.
Eco’nun labirentinden çıkınca, bilginin ne kadar güçlü ama aynı zamanda ne kadar kırılgan olduğunu anlıyorsun.
Ve en sonunda fark ediyorsun: Bazı
Bitmeyecek Öykü – Michael Ende·511 syf.·
9/10
Beğendi
·2025 18. kitabı
Bir çocuğun, gizemli bir kitap aracılığıyla Fantazya adı verilen dünyaya adım atmasıyla başlayan bu öykü, hem bir macera hem de hayal gücünün dönüştürücü gücüne dair bir yolculuk sunuyor. Gerçek ve düş, kitap boyunca sürekli birbirine dokunuyor.
Masalsı, büyülü ama aynı zamanda derin bir sorgulayıcı tarafı var. Çocuk kitabı gibi görünse de, yetişkinlere de hayal gücünü, cesareti ve kendi iç dünyasına bakmayı hatırlatıyor.
“Gerçek dünya, hayalsiz bir dünya olduğunda eksik kalır.”
Michael Ende ‘ye karşı olan önyargım yüzünden 
Momo ‘ya , yıllardır kütüphanemde olmasına rağmen hiç başlayamamıştım. Ama Bitmeyecek Öykü ile bu önyargım kırıldı. Bana çocukluk hayallerimin değerini ve hayal kurmanın aslında yaşamın en canlı parçası olduğunu hatırlattı.
Ayrıca son sayfalarda bana mutlu olmak için büyük şeylere sahip olmak gerekmediğini hatırlattı: gündelik şeyler, ailemiz, sıcak bir yuva, temiz bir yatak… aslında mutluluğun tam da bunların içinde saklı olduğunu düşündürdü.
Kitabı kapattığımda sanki başka bir dünyadan geri dönmüş gibi hissettim. İçimde bir çocuk tarafı olduğunu ve onun hâlâ hayal kurmaya ihtiyacı olduğunu fark ettim.
Bence bu kitap, çocuklardan yetişkinlere kadar bütün yaş gruplarına hitap ediyor. Okuyacak olanlara şimdiden iyi okumalar.
Michael Ende ‘ye karşı olan önyargım yüzünden Momo ‘ya , yıllardır kütüphanemde olmasına rağmen hiç başlayamamıştım. Ama Bitmeyecek Öykü ile bu önyargım kırıldı. Bana çocukluk hayallerimin değerini ve hayal kurmanın aslında yaşamın en canlı parçası olduğunu hatırlattı.
Ayrıca son sayfalarda bana mutlu olmak için büyük şeylere sahip olmak gerekmediğini hatırlattı: gündelik şeyler, ailemiz, sıcak bir yuva, temiz bir yatak… aslında mutluluğun tam da bunların içinde saklı olduğunu düşündürdü.
Kitabı kapattığımda sanki başka bir dünyadan geri dönmüş gibi hissettim. İçimde bir çocuk tarafı olduğunu ve onun hâlâ hayal kurmaya ihtiyacı olduğunu fark ettim.
Bence bu kitap, çocuklardan yetişkinlere kadar bütün yaş gruplarına hitap ediyor. Okuyacak olanlara şimdiden iyi okumalar.Annem ve Hayatımın Anlamı” – Irvin D. Yalom·314 syf.·Alıntı
8/10
Beğendi
·2025 17. kitabı
Annem ve Hayatımın Anlamı – Yazar: Irvin D. Yalom
Kitap, yazarın annesiyle olan ilişkisi ve bu ilişkinin hayatına kattığı anlam üzerine odaklanıyor. Yalom, hem kişisel deneyimlerini hem de psikoterapist bakış açısını harmanlayarak, aile bağlarının, sevgi ve kaybın insan hayatındaki etkilerini anlatıyor. Okuyucu, annesiyle olan bağı üzerinden kendi yaşamını ve değerlerini sorgulamaya yöneliyor.
Kitap hem samimi hem düşündürücü bir ruh taşıyor. Sertlikten uzak, duygusal ve içten bir anlatım var. Okurken hem duygulanıyor hem de yaşamın anlamını sorguluyorsunuz.
Ölümün sessizliği, hayatın en gürültülü korkusudur; ama annemin varlığıyla her an anlam kazanır.”
Bu cümle, kitabın ölüm ve yaşam korkusu temalarını, annelik ve sevgi bağlarıyla nasıl yumuşattığını güzelce özetliyor.
Kitap, kendi hayatımızda kaybettiklerimiz, sevdiklerimiz ve onlarla kurduğumuz bağlar üzerine düşünmemi sağladı. Annemle olan ilişkimi, geçmişi ve hayatın kısa olduğunu daha yoğun hissetmeme yardımcı oldu.
Okuduktan sonra hem hüzün hem de umut hissi uyandırıyor. Ölüm korkusunun tamamen yok olamayacağını ama sevgi ve anlamla hafifleyebileceğini fark ediyorsunuz. Her anı değerli kılmak, sevdiklerinle daha derin bağ kurmak isteğiyle bitiyor.
Hayat kısa ve değerli; sevdiklerine sıkıca sarıl, küçük şeylerde mutluluğu bul ve anı yaşa.
İyi okumalar, sevgilerle.
Reklam