"EV YAPIMI BİR PARAŞÜT"
"Zihnin gerçek doğasının sonsuz ve sınırsız olduğunu, gökyüzü gibi olduğunu biraz evvel konuşmuştuk. Düşünceler, gökyüzünde beliren bulut kümeleri gibidir. Bulutlar gelip geçerler, ama gökyüzü onların geçişlerinden hiç etkilenmez, bozulmaz, lekelenmez, eksilmez veya çoğalmaz. Daima aynı kalır. İri bulutlar, ufak bulutlar, beyaz bulutlar, gri bulutlar ve kara bulutlar... Kimi zaman pırıl pırıl bir günes görünür, kimi zaman ise bulutlar güneşi örter. Bazen korkunç bir fırtına patlak verir, şimşekler ve gök gürültüleri yüzünden gökyüzü ürkütücü bir hale bürünür. Fakat ne gelmiş olursa olsun ve ne kadar sürerse sürsün, eninde sonunda bitecektir. Bulutlar geçip giderler, fırtına diner ve tüm bu olup bitenler gökyüzünde hiçbir iz bırakamaz. Zihnin gerçek doğası saf, bozulmamıs ve sonsuz halini daima korur."
Hayat bazen öyle koşturmacalı geçiyor ki, kendi zihnimizin içinde bile huzur bulamıyoruz. Sürekli kaygı, öfke, tahammülsüzlük... "Değişemiyorum", "zihnimdeki gevezeliği susturamıyorum" dediğimiz anlar çoğalıyor.
Zihnimizle kurduğumuz ilişkiyi sorgulatan ve meditasyonun dönüştürücü gücünü kurguyla harmanlayan sürükleyici bir hikâye sunuyor yazar bize kitabında. Bilge büyücü "Mama Nono" rehberliğinde, bizleri yedi günlük içsel bir yolculuğa çıkarıyor.
Otomatik cevaplar, otomatik tepkiler, otomatik yaşamlar... Bunun ne kadar farkındayız? Karşımızdaki insanın bizi gerçekten dinlemediğini, aslında kendi zihnindeki konuşmalarla meşgul olduğunu hissettiğimiz anlar oluyor mu? "Nasılsın?" - "İyiyim." Bu kısacık diyalog bile ne kadar ezbere yaşadığımızın bir kanıtı aslında.
Ben de son zamanlarda kendi otomatikliğimi fark ettim. Ve biraz isyan ettim açıkçası. "Nasılsın?" sorusuna her seferinde aynı cevabı vermek istemiyorum artık. Deniyorum: "Yeterince
Ne zaman yalnız kalırsın?
“Ne zaman tam anlamıyla yalnız olduğumuzu biliyor musun? dedi. Kalabalıkların arasındayken, dedim.”
Yazara göre ölüm anında bana göre kalabalıklarda. Varmış gibi olan her şey ve herkeste. Koca bir ailenin üyesiyken, sınıfın en gözde öğrencisiyken, evdeyken, dışarıdayken… Kısacası anlaşılmanın zerre kenarında olmadığın zaman dilimlerindeyken. Bu da ölümle eş değer belki de… Bilemiyorum. Anlaşılmak, değer görmek insanı yalnızlığından çıkarıp bambaşka bir öz şefkatle tanışıtırır. O yüzdendir ki insan toplulukların içinde “yeteri” kadar yalnız hisseder.
Gelelim kitabaaa: Ne desemmmmm ne yazsam tam anlatabilirim bilmiyorum. En azından deniyorum şu an. Kısa öykülerden oluşuyor. Kısa notlar aldım anca böyle toparlayabiliyorum. Genel tema bireyin toplumsal yalnızlığı.(en sevdiğim)
Başarının, büyülü bir ritüel olarak yada takıntılı bir inanç üzerinden toplumun kahramanlık figurüne dönmesi, hem bireysel hem toplumsal yalnızlığı daha da derinleştirmiş. Yani her bireysel başarı veya yükseliş arkasında sessiz bir toplumsal travma ya da baskı barındırıyor.
Yazar hikayeyi okura açık açık anlatmak yerine ipuçları bırakarak, bizim insiyatifimize bırakmış. Yani “çıkarım” zamanı.
Bir kuşağın gerçekleştirmek için yıllarını harcadığı hayalleri ve hayal kırıklıkları çarptı yüzüme. Bazen gerçekleştirilmiş hedefler geç kalınmış mutluluk olarak karşımıza çıkıyor. Kişinin ne vakti ne de ruhsal tatmini onu doyurmaya yetiyor. Biriktirilen yılların sembolik karşılığını alma çabasından başka bir şey olmuyor ve beklediği içsel huzur ise asla gelmiyor. Hikayeler kitabın genelinde hissedilen boşluk ve bireysel yalnızlığı tamamlıyor.
Ekstrem ve sarsıcı imgelerle karakterlerin boşluğunu, arzularını,aradıkları anlamla kurdukları kopukluk çok keskin. Umarım sadece ben böyle hissetmemişimdir.
Şu soruyu
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kütüphanede görür görmez yüz yılı aşkın süre önce kaleme alınmış bu eseri okumak bana ilginç bir deneyim gibi geldi. Alır almaz başladım ve belli bir olay örgüsü dışında kaleme alınan ruhsal, zihinsel arayış içinde olan kitap karakterine rast geldim bu serüvende. Kahramanımız mutluluğun peşinde değil, melankolik takılan, edebiyat aşığı, felsefe tutkunu. Yalnızlığı seven değil bulunduğu ortamda onun gibi insanlar olmadığı için belli bir müddet yalnızlığa mecbur kalmış biri. Bildiklerini, tecrübelerini çevresindeki insanlarla paylaşmaktan çekinmezken kendisine #bitikadam denmesine de karşı. İçinde ölmek değil yaşamak duygusunu diri tutmayı başarıyor eser boyunca. Felsefe olsun, sorgulayan zihne sahip karakter olsun beni de silkelesin derseniz tam size göre.
Reklam değil.
@monoklkitap
"Ben dünyaya olduğu gibi kabullenmek istemediğim için düşlemle onu tekrar yaratmayı ya da yıkarak değiştirmeyi deniyorum. Onu sanatla yeniden inşa ediyor ya da teoriyle alt üst etmeyi deniyorum. Bunlar birbirine iki zıt çaba fakat aralarında uyum ve birlik var."
~
"İşte buradayım: İçimi açtım ve kendimi vurdum; anatomi masalarındakiler gibi iç organlarımı ve sinirlerimi tüm çıplaklığıyla gözler önüne serdim. Eğer isterseniz en hakiki benliğimle tanışabilir ve aceleci yargılardan kurtulabilirsiniz. Burada olan benim biyografim değil içsel olaylarımın gerçek akışıdır. Eserimden geriye kalan her şeyin açıklaması ve anahtarı burada bulunuyor. Bu bir sanat eseri değil, kendime ve başkalarına yapılan bir itiraftır."
Kitap, geleneksel bir roman kalıbının çok ötesine geçerek okuyucuyu hem kurgusal bir aşk hikâyesinin hem de derin bir kişisel gelişim yolculuğunun içine çekiyor. Küçük yaşlardan itibaren hitabet gücü, ikna kabiliyeti ve iletişim yetkinliğiyle öne çıkan, sürekli bir kendini tanımlama ve hayatı keşfetme çabasında olan Kenan karakterinin gelişimini merkeze alıyor. Yalnızca bir karakterin serüvenini anlatmakla kalmıyor; sık sık anlatıcının araya girdiği, okura "Sen kendinle yüzleşmekten korkar mısın?" gibi vurucu sorular yönelttiği ve hikâyenin gidişatına dair interaktif tahmin oyunları sunduğu özgün, dinamik ve sıra dışı bir anlatım yapısı sunuyor.
Eserin anlatımındaki en dikkat çekici yönlerden biri, olayları tek bir perspektife hapsetmeyerek madalyonun diğer yüzünü de cesurca aralamasıdır. İletişim, takım çalışması, iş hayatı ve başarı üzerine felsefi yaklaşımlarla başlayan kurgu, tiyatro tutkusuyla yanıp tutuşan ancak ailesinin avukatlık dayatmasıyla sıkışan sanatçı ruhlu Çisel’in hikâyeye dahil olmasıyla derin bir aşk ve sadakat sorgulamasına dönüşüyor. Hikâye hem Kenan’ın hem de Çisel’in gözünden çift taraflı bir bakış açısıyla işlenirken; aşk, iş ve sosyal hayatın getirdiği sorumluluklar ile insan ruhundaki kaygılar, güven teması etrafında muazzam bir dengeyle sorgulanıyor.
Kitabın düğüm noktası ve final evresi ise adeta insani zaaflar ve yüzleşmeler üzerine kurulmuş psikolojik bir gerilim sahnesine evriliyor. Güven, dürüstlük ve sadakati hayatının sarsılmaz temelleri olarak gören Kenan’ın, Çisel’in söylediği bir yalanı ve sakladığı gerçekleri yakalamasıyla ilişkilerindeki o büyülü dengeler yerle bir oluyor. "Ben sana güveniyordum" cümlesinin getirdiği o ağır yük, Çisel'in içindeki suçluluk duygusu ve sessizliğin ruha çöken ağırlığı, okuyucuya maskelerin ardındaki
Özne. // Emrah Bektaş. // Klaros Yayınları
Şiir olmasına rağmen sanki anlatım yaparak 4 bölüm 36 şiirden oluşan güzel bir şiir kitabıydı.Uzzun kısa şeklinde yazılmış ve o kadar kısa zamanda okuyorsunuz ama okurken kendinizden de bir şeyler buluyorsunuz.
"Siir; dostum her şeyi konuşturan dost.
Özne ise bu dostlukla oluşan ve içinde
sakladığım ne var ne yoksa,
her birini size emanet ettiğim yolculuğum oldu."
" Sensizlik haziranı esir almış.
Temmuz görmez,
Ağustos duymaz.
Eylül,ekim'in hali perişan
Takvim,takvim olmaktan çıkıp
Şimdi başlamıştır seni unutmaya
İnsan razı geliyor
Afrika açlığına
Leylek yuvasına."
"Yağmur umurumda olmaz ama
Gözyaşlarına bir şey diyemem
Düşününce sarhoşluğu denenebilir
Fakat nesilden nesle ırsileşebilir sarhoşluk
Üvey hatıralar tetiklenebilir cennet öncesi Kabulümdür."
"Alışmaya çalışıyorum sensiz geçen her güne,
Ve her gün ezber doluyum gidişlerine.
Artık üzülmemeyi deniyorum,
Zaten bıraktığın lise çağında da değilim.
Zaruri oldu ama
1/10
Bu kitaplar beni çok güldürüyor. Çoksatanlarda görünce indirip şansımı deniyorum ve sonuç hiç değişmiyor. Dini kitaplardaki sahabelerden anılar gibi finansçılardan anılar tadında bir tür. Finansal psikoloji adı altında, başarı yakalamış insanları anlatarak sözde bilgelik öğütlüyorlar. Bunları okuyup bu dünyalara dalanlar varsa eğer çok üzücü. Koşulların eşit olduğu dünyada başarıdan bahsedebiliriz. Neoliberal dünyada başarı hikayelerini kazıdığınızda altından güçlü aileler çıkar. Ama bir grup insan bunlar yokmuşçasına yazarak bilge görünüyor.
