Deniz Elçin
@denizelcin
6 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dorian Gray'in Portresi1000k
"Keşke tersi olabilseydi! Keşke her zaman genç kalacak olan ben olsaydım da portrem yaşlansaydı! Bunun için... bunun için her şeyi verirdim!" Özellikle bir genç adamın büyümesini, eğitimini, gelişimini, kendisini ve inançlarını keşfetmesini, en sonunda yine kendisiyle olan savaşına yenik düşmesiyle, hikayesinin hazin bir şekilde sonlanmasını işleyen Dorian Gray'in Portresi için Oscar Wilde, 'bir ruhun hikâyesi' demişti. Aslında ilk bakışta bu hikaye için ters düşen bir yakıştırma olduğu düşünülse de, Dorian Gray’in Portresi tam da bir ruhun hikayesidir.
Dorian Gray, oldukça dikkat çekici bir görünüşe sahip, bulunduğu her ortamda diğer insanlardan kolayca ayrışmayı başarabilen, karakteri ve özellikle dış görünüşüyle çevresindeki her insanı etkisi altına alan genç bir adamdır. Basil ise daha içe dönük, ruh güzelliğine önem veren ve hayatını buna göre sürdüren bir ressamdır. Ancak Dorian Gray’i görür görmez, diğer insanlar gibi ondan çok etkilenir ve onun portresini resmetmek ister. Her gün tabloyu tamamlamak için Basil Hallward, yakın dostu Lord Henry ve Dorian Gray bir araya gelirler. Bu süreçte Gray, kendi güzelliğinin daha da farkına varır. Onun için artık güzelliğinden, gençliğinden daha değer verdiği hiçbir şey yoktur. Hayatının aslı amacı zevk, heyecan ve sonsuza dek sürmesini dilediği güzelliğidir. Şuursuzca dilediği bu dilek gerçek olur ve yıllar içinde tablodaki silueti yaşlansa da Dorian Gray daima genç ve yakışıklı kalmaya devam eder. Ancak ruhunu şeytana satmış, hayattaki heyecanın kötülük yapmakta olduğunu zanneden bir adama dönüşmüştür. Zamanla işlediği günahlar, yaptığı kötülükler portreye yansımaya başlar ve yaptığı her kötülükte portre daha da çirkinleşir. Güzelliğinden başka hiçbir şeye değer vermeyen bu adamın ruhunun çirkinliği portresinde belirmeye
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı? Yaşayışımıza ve etrafımıza şekil vermek arzusuyla dünyaya gelmekten ise hayatın ve muhitin verdiği şekli kolayca alacak kadar boş ve yumuşak olmak daha rahat, daha makul değil miydi?
