Yeni zaman
Yaşadım yeni zaman içinde,
Bol yıldızlı gecelerde sevdalandım.
Bahar derdinden başka,
Ekmek karnesiz,
Parasız,
Portakalsız kaldım.
Hattâ ikinci cihan harbinden beri,
Bir de yalnızlık derdim var.
Senin öte berini çalmaya başladım; eldiven, mendil, firkete, ağızlık elime ne geçerse... Bu eşyânı kâh öpüp kokluyor kâh ısırıp dişliyordum. Atölyedeki şömineye atıp yaktığım, zevkle seyrine baktığım da oldu. Kısacası derdim şuydu: Benim olmanı istiyordum, öyle ki dış dünya artık senden bir şey alamasın. Senin güzel yüzünü kimse görmesin, halâvetli, vakarlı perdelerle dalgalanan sıcak sesini kimse işitmesin. Sen de kimseyi görme, muhayyilene bile benden başka şey girmesin. Geçmişin, geçmemiş olsun!
Bugün düşünüyorum ve anlıyorum: Ben, farkında olmayarak seni yok etmek, seni öldürmek istemiştim.
Çocuklar evdeyken her şey daha kolaydı. Mustafa derdi ki: “Büyüyorlar diye sevinme Selime, dertleri de büyüyecek büyüdükçe…” Anlamazdım. "Amaaan" derdim, "yemeğini kendi yiyor, altını bezlemiyorsun, kendi işini kendi görüyor, nasıl büyüyecek dertleri?" Meğer haklıymış Mustafam. Büyüdükçe başka şeylerine üzülür olduk; evlendiler, geçimleri dert oldu.
Anne baba oldular, çocukları dert oldu. Erdiriyorlar mı, yettiriyorlar mı, hep ana babaya yük bunlar. Sanıyorlar ki evden çıkınca hiç düşünmüyoruz biz onları. Sen çıkıyorsun evden, varlığın bir yere gitmiyor ki... O mutfak masasında oturup kalıyor, hayalet gibi.
