İnsan, herkesin birbirine yetişmeye çalıştığı ama kimsenin kimseye ulaşamadığı bir çağda yaşadığının fark ettiği gün yaşlanmaya başlar. Çünkü o gün anlar ki yollar kısalmış, mesafeler değil, insanlar çoğalmış gönüller eksilmiştir.
Gül-i ra'nâ bağında murg-ı gönül perîşandır,
Sensiz geçen her dem bana zindân-ı zamandır.
Bir kez cemâlin görsem o cânıma dermandır,
Yokluğun şeb-i yeldâ, kış olur cânânım.
Neşe bulaşıcıdır falan diyorlar. Yalan. Neşe kolonya gibi bir şey. Döküyorsun, o an ferahlıyorsun. Sonra uçup gidiyor burnundan... Kasvet oyle değil ama , zamk gibi, bulaşıyor dokunan herkese...