‘Eğer kişi insanların mutluluk, sevgi, sevinç olarak tanımladıkları şeylerin tamamıyla yanlış temeller üzerine inşa edilmiş varsayımlar olduğunu keşfederse yüreğinde derin bir boşluk bulur. Onun için bu büyük boşluğu doldurmanın yegâne çaresi de gerek kendisinin gerekse de başkalarının kaderleri üzerine kumar oynamasıdır.
Ortaçağ ve tutkuAlıntı
Ortaçağ en büyük tutkuların çağıdır... bir kişi tutkuya kapıldığında duygunun akış hızı her zamankinden daha muazzam, anaforu daha karışık, düşüşü daha derin olmalıydı.
Sayfa 117 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları 11.Basım 2024
Kimse hayatından memnun değil. Herkes derin bir huzursuzluk içinde kıvranıyor; daha iyi bir hayata ulaşmak istiyor ama o yeni hayatın ne olduğunun da farkında değil...
"Dünyada ne mutluluk vardır, ne de acı,yalnızca bir ruh halinin digeriyle kıyaslanması vardır, hepsi bu. Mutluluğun zirvesine ancak en derin acıyı yaşamış olanlar ulaşabilir."
İnsanın en önemli ihtiyaçlarından biri de hakikat yönünden kalbinin mânen uyanık kalmasıdır. Çünkü dünyanın hız, haz, eğlence ve karmaşası içinde hayatın anlam arayışını ihmal ediyoruz. Bu da kalbimizi derin bir gaflete sürüklüyor.
Tutku acı ve mutluluğu bir araya getirir. Derin mutluluğun içinde bir acı ânı vardır. Acı ve mutluluk, Nietzsche’nin deyişiyle “ikiz kardeşlerdir, birlikte büyüyen[…] ya da birlikte —güdük kalan.” Acı engellendiğinde mutluluk yavanlaşıp sıkıcı bir rahatlığa dönüşür. Acıya duyarlı olmayan insan derin mutluluğa kapısını kapatmıştır.
