Umut
@dersaadet_
58 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
2025'in son kitabı, 2026'nın ilk incelemesi: İNCİ
John Steinbeck, bu kısa hikâyeye o kadar çok duygu ve yaşanmışlık sığdırmış ki… Üstelik aralarında hiçbir kopukluk olmadan, son derece etkileyici bir anlatı ortaya koymuş. Ben de 
İnci' yi bitirir bitirmez üzerimde bıraktığı etkiyi yazıya dökmek istedim.
Hikâye, geçimini inci avcılığıyla kazanan bir ailenin başından geçenleri anlatıyor. Ailenin babası Kino, eşi Juana ve bebekleri Coyotito bir kıyı kasabasında yaşıyor. Yaşadıkları bölge gelir sınıflarına göre ayrılmış durumda; onlar da komşuları gibi yoksul bir hayat süren tarafta yer alıyorlar.
Aile, her zamanki gibi bir güne uyandıklarını zannederken, evlerine giren bir akrebin bebekleri Coyotito’yu ısırmasıyla büyük bir endişeye kapılıyor. Juana, bebeği doktora götürmek istiyor. Kendisi, kocası ve buna tanık olan tüm komşular bunun neredeyse imkânsız olduğunu bilseler de, bir annenin yavrusu için her şeyi göze alabileceğinin farkındaydılar.
Kino ve Juana, içinde bulundukları şartların vehametini ve biricik oğullarının yaşayabilmesi umudunu bir arada taşıyarak inci avına çıkıyorlar. Bu zamana kadar görülmemiş büyüklükte bir inci buluyorlar. Şu ana dek gerçekleşmesine ihtimal bile vermedikleri tüm hayaller, incinin suretinde belirmeye başlıyor.
İnci, bu noktadan sonra birçok arzunun tetikleyicisi hâline gelir. Ne de olsa bugüne dek görülmemiş büyüklükte bir incidir bu. Hikâye bana, "bir şeyi arzulamanın" insan tabiatında hafife alınamayacak bir güç taşıdığını gösterdi. Arzu, eski dünyaları yıkabilen, yeni dünyalar inşa edebilen bir kudrete sahiptir. Ancak arzular yontulmayıp ham kaldığında, kurulan bu yeni dünya bizi kontrol duygumuzdan yoksun bırakır ve kendine bağımlı kılar. Çünkü zaten arzu ettiğin anda, o şey her neyse ona dönüşmüş olursun. Artık arzu ettiğimiz şey, adeta bizi arzular hâle gelir.
Bu durum ise
John Steinbeck, bu kısa hikâyeye o kadar çok duygu ve yaşanmışlık sığdırmış ki… Üstelik aralarında hiçbir kopukluk olmadan, son derece etkileyici bir anlatı ortaya koymuş. Ben de İnci' yi bitirir bitirmez üzerimde bıraktığı etkiyi yazıya dökmek istedim.
Hikâye, geçimini inci avcılığıyla kazanan bir ailenin başından geçenleri anlatıyor. Ailenin babası Kino, eşi Juana ve bebekleri Coyotito bir kıyı kasabasında yaşıyor. Yaşadıkları bölge gelir sınıflarına göre ayrılmış durumda; onlar da komşuları gibi yoksul bir hayat süren tarafta yer alıyorlar.
Aile, her zamanki gibi bir güne uyandıklarını zannederken, evlerine giren bir akrebin bebekleri Coyotito’yu ısırmasıyla büyük bir endişeye kapılıyor. Juana, bebeği doktora götürmek istiyor. Kendisi, kocası ve buna tanık olan tüm komşular bunun neredeyse imkânsız olduğunu bilseler de, bir annenin yavrusu için her şeyi göze alabileceğinin farkındaydılar.
Kino ve Juana, içinde bulundukları şartların vehametini ve biricik oğullarının yaşayabilmesi umudunu bir arada taşıyarak inci avına çıkıyorlar. Bu zamana kadar görülmemiş büyüklükte bir inci buluyorlar. Şu ana dek gerçekleşmesine ihtimal bile vermedikleri tüm hayaller, incinin suretinde belirmeye başlıyor.
İnci, bu noktadan sonra birçok arzunun tetikleyicisi hâline gelir. Ne de olsa bugüne dek görülmemiş büyüklükte bir incidir bu. Hikâye bana, "bir şeyi arzulamanın" insan tabiatında hafife alınamayacak bir güç taşıdığını gösterdi. Arzu, eski dünyaları yıkabilen, yeni dünyalar inşa edebilen bir kudrete sahiptir. Ancak arzular yontulmayıp ham kaldığında, kurulan bu yeni dünya bizi kontrol duygumuzdan yoksun bırakır ve kendine bağımlı kılar. Çünkü zaten arzu ettiğin anda, o şey her neyse ona dönüşmüş olursun. Artık arzu ettiğimiz şey, adeta bizi arzular hâle gelir.
Bu durum ise
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Martin Eden Üzerine Bir İnceleme -hafif spoiler içerir.
Martin Eden'ı ilk bitirdiğim anda, kitap boyunca hissettiğim yoğun ve net duyguları hissedememiş ve hatta hangi yargıya varacağıma bile karar verememiştim. Daha sonra, hikâyenin duygu ikliminde barınan gerilimler ve dönüşümlerin bu belirsizliğe sebep olduğunu anladım. 
Jack London bu romanında, Martin Eden’ın idealleştirdiği hayat biçimini, bu yolda verdiği mücadelesini ve sonunda yaşadığı hayal kırıklıklarını anlatıyor.
Yirmi yaşındaki Martin, çocukluğundan itibaren çalışarak hayatını sürdürmüş, işçi sınıfına mensup bir gençtir. Burjuva kızı Ruth’la ilk karşılaşmasında doğan aşk, onun iç dünyasında derin bir dönüşüme sebep olur. Ruth’un içinde yetiştiği sosyal sınıfın ona kazandırdığı kültür, incelik, güzellik ve nadidelik; tüm zaaflarıyla birlikte Martin’in gözünde onu neredeyse uhrevi bir varlığa dönüştürür. Böylece Martin, yeni hayatı uğruna girmekten çekinmeyeceği mücadelenin ilk adımlarını atar.
Kütüphaneler artık onun yeni mekânı olmuştu. Geç kalmış olma hissi, onu daima pratik yollar aramaya itiyordu; fakat çok okumak ve çok çalışmaktan başka onu amacına ulaştıracak daha hızlı bir yol yoktu. Bu süreçte, maddi durumunda bir iyileşme olmasa da, zamanla istediği fiziksel görünüme kavuştu ve ciddi bir entelektüel birikim elde etti. Günbegün, zihninde ve ruhunda idealleştirdiği donanıma sahip olmayı başardı. Öyle ki artık kazandığı entelektüel birikimi yazılara ve hikâyelere dökerek, yazar olma hayaliyle yanıp tutuşuyordu.
Bu uğurda biricik aşkı Ruth ile ters düştü; ancak hayallerini gerçekleştirmenin tek yolunun başarılı bir yazar olmak olduğuna inanıyordu. Aslında başından beri amacı yalnızca Ruth’u kazanmaktı. Döktüğü her ter ve uykusundan çaldığı her dakika, onun için yapılan bir fedakârlıktı. Fakat Martin esasında, Ruth’un kendisine değil; onun temsil ettiği yüksek1000Kitap
Martin Eden'ı ilk bitirdiğim anda, kitap boyunca hissettiğim yoğun ve net duyguları hissedememiş ve hatta hangi yargıya varacağıma bile karar verememiştim. Daha sonra, hikâyenin duygu ikliminde barınan gerilimler ve dönüşümlerin bu belirsizliğe sebep olduğunu anladım. Jack London bu romanında, Martin Eden’ın idealleştirdiği hayat biçimini, bu yolda verdiği mücadelesini ve sonunda yaşadığı hayal kırıklıklarını anlatıyor.
Yirmi yaşındaki Martin, çocukluğundan itibaren çalışarak hayatını sürdürmüş, işçi sınıfına mensup bir gençtir. Burjuva kızı Ruth’la ilk karşılaşmasında doğan aşk, onun iç dünyasında derin bir dönüşüme sebep olur. Ruth’un içinde yetiştiği sosyal sınıfın ona kazandırdığı kültür, incelik, güzellik ve nadidelik; tüm zaaflarıyla birlikte Martin’in gözünde onu neredeyse uhrevi bir varlığa dönüştürür. Böylece Martin, yeni hayatı uğruna girmekten çekinmeyeceği mücadelenin ilk adımlarını atar.
Kütüphaneler artık onun yeni mekânı olmuştu. Geç kalmış olma hissi, onu daima pratik yollar aramaya itiyordu; fakat çok okumak ve çok çalışmaktan başka onu amacına ulaştıracak daha hızlı bir yol yoktu. Bu süreçte, maddi durumunda bir iyileşme olmasa da, zamanla istediği fiziksel görünüme kavuştu ve ciddi bir entelektüel birikim elde etti. Günbegün, zihninde ve ruhunda idealleştirdiği donanıma sahip olmayı başardı. Öyle ki artık kazandığı entelektüel birikimi yazılara ve hikâyelere dökerek, yazar olma hayaliyle yanıp tutuşuyordu.
Bu uğurda biricik aşkı Ruth ile ters düştü; ancak hayallerini gerçekleştirmenin tek yolunun başarılı bir yazar olmak olduğuna inanıyordu. Aslında başından beri amacı yalnızca Ruth’u kazanmaktı. Döktüğü her ter ve uykusundan çaldığı her dakika, onun için yapılan bir fedakârlıktı. Fakat Martin esasında, Ruth’un kendisine değil; onun temsil ettiği yüksek-Spoiler yok
II. Dünya Savaşı'nı Fransa'da iki kız kardeşin ruh pencerelerinden izliyoruz. Umumiyetle savaşlara askerlerin veya bütün olarak mazlum halkın penceresinden bakılır ama bu kitapta farklı olarak iki kadın söz konusu...
"Bir kadının ruhunun manzarası savaştaki bir dünya kadar hızlı değişebilir."
İki kız kardeş, Isabelle ve Viann, savaş karşısında farklı fedakarlıklar sergilerler. Isabelle'in fedakarlıkları cesaret ve atılganlık isterken; Viann, sorumluluğunu taşıdığı canları düşünerek fedakarlık adımlarını sabırla ve temkinle atar. Mücadelerini okumak ikisi arasında âdeta sarkaç hareketi yapmaya benziyordu. Ben olsam ne yapardım demekten kendimizi alamıyoruz...
Kristin Hannah 'ın okuduğum ilk kitabı idi. Konusunu genel olarak beğendim fakat kurguyu zayıf buldum. Mekan ve zamana adapte olmak kolaydı ama olaylar öyle değildi. Olayların her birine ayrılan süre düzensizdi. Karakterler arası ilişilerin devamlılığı azdı; bu, diyolagların az ve zayıf olmasından veya yan karakterlere az yer verilmesinden kaynaklı olabilir. Bu ise olay örgüsünü zayıflatan bir unsurdu. Kitabın özellikle sonlarına doğru II. Dünya Savaşı'nın bir gerçeği olan "holokostun" kız kardeşlerin kişisel ve toplumsal mücadelesinden bir çıkıntı olarak işlenmeyip âdeta kitabı tek başına götürmeye başlaması da kurguyu zayıflatan bir unsurdu. Kitaptaki duygular harmanlanamamış. Acı, heyecan, tutku, arkadaşlık; herbirinin ayrı yerlerde yoğunluk göstermesi kitabın akıcılığını bozmuş.
İşte benim için böyle bir kitaptı :)
Kristin Hannah 'ın okuduğum ilk kitabı idi. Konusunu genel olarak beğendim fakat kurguyu zayıf buldum. Mekan ve zamana adapte olmak kolaydı ama olaylar öyle değildi. Olayların her birine ayrılan süre düzensizdi. Karakterler arası ilişilerin devamlılığı azdı; bu, diyolagların az ve zayıf olmasından veya yan karakterlere az yer verilmesinden kaynaklı olabilir. Bu ise olay örgüsünü zayıflatan bir unsurdu. Kitabın özellikle sonlarına doğru II. Dünya Savaşı'nın bir gerçeği olan "holokostun" kız kardeşlerin kişisel ve toplumsal mücadelesinden bir çıkıntı olarak işlenmeyip âdeta kitabı tek başına götürmeye başlaması da kurguyu zayıflatan bir unsurdu. Kitaptaki duygular harmanlanamamış. Acı, heyecan, tutku, arkadaşlık; herbirinin ayrı yerlerde yoğunluk göstermesi kitabın akıcılığını bozmuş.
İşte benim için böyle bir kitaptı :)
Taşların Dilinden İstanbulİnceleme
Ne tam anlamıyla bir tarih kitabı ne de gezi kitabı diyebiliriz. Bence başkarakteri "İstanbul" olan masalsı bir hikaye olabilir bu kitap. Yazar Sami Bayraktar'ın şehre olan aşkını hissetmek hiç zor değil.
Kitabı bitirdikten sonra İstanbul'a olan sevgimin biraz yüzeysel kaldığını farkettim. Çok defa denemiştim taşlara ses vermeyi ama anladım ki yetersiz kalmışım. Fakat kitabı okurkenki öğrendiklerimle sevgimin derinlere yavaş yavaş kök saldığını hissettim. Bu yüzden kitap hedefine ulaştı.
Önsözden:
Bu kitabin İstanbuľu tanımaya katkısı olursa çok mutlu olacağım. Çünkü İstanbul tanındıkça sevilecek, sevdikçe korunacak ve üzerine titrenecek eşsiz bir şehir.
Anlatım sade. Okurlar herkesin zaten malumu olabileceği bilgilerle karşılaşabilirler ama başta da bahsettiğim gibi Eyüpsultan'dan başlayıp Küçüksu Kasrın'da noktalanan rotamız beni masalsı bir hikayenin içinde gezdirerek bende bir yer edinmeyi başardı.
Ayrıca kitabın kapak ve iç tasarımı, koyulan fotoğraflar olsun okumayı kaha keyifli hale getirdi.
Kitab, halihazırda okumalarıyla vs. İstanbul'la çok haşır neşir olmuş okurlara basit gelebilir.
Keşke "hikaye" olarak yazılsaymış dediğim kitap...İnceleme
Arkadaşımın tavsiyesi ve uyarısıyla fazla yüksek beklentilerle başlamadığım 
Sadece Rüzgâr Bilir 'i bitirdiğimde kafam çok karışıktı. Çünkü beğendiğim unsurlarla beğenmediğim unsurlar iç içe geçmiş vaziyetteydi. Yazarın, İrlanda' ya yapılan bir zaman yolculuğu fikri bende çok merak uyandırmıştı.
Bilhassa başlarını okurken fazla keyif almadım, sayfalar arasında süzülemedim. Yazı dili beni sıktı. Olayların birbirini takibini beğenmedim, genel olarak sönük ve durağan geldi. Karakterler üstükörü işlendiği için onlarla bağ da kuramadım.
Ama büyük resme baktığım zaman ve kitabın her ne kadar epeyce sonlarına kalsa da demlenmiş yerleri içimde heyecan kıpırtılarına sebep oldu, gözlerim ıslanacak gibi hissettim. Hikaye kendini inandırdı.
Bence bu bir roman olarak değil de orta uzunlukta bir hikaye formunda yazılsa daha güzel olurmuş. Çünkü elle tutulur bir konusu var. Aynı şekilde karakterler üstünkörü geçilip okuyucuya hikayenin büyüsü daha konsantre bir şekilde aktarılabilirdi.
Hoşuma giden bir diğer şey de bölüm başına konuyla ilgili şiirler konmasıydı. Bazı şiirler vardı ki sanki kitap için yazılmıştı; yani yazar, İrlandalı Şair 
William Butler Yeats' in şiirlerini kitaba başarılı bir şekilde yedirmiş.
Kitabın bir yerinde İrlanda'nın zamansızlığından bahsediyordu. Kitapta çoğu unsur zamansızdı bence... İnsanı üzerine düşündürüyor. Zaman kesinlikle düz bir doğru değil...
Bana kalırsa başarılı bir kitap, başta fazla anlam ifade etmeyen gelişme kısmını dahî iyi bir finalle bitirip tüm süreci anlamlı kılabilir. Bu kitapta onu göremedim.
Tüm şahsi fikirlerim doğrultusunda puanım 6/10
Sadece Rüzgâr Bilir 'i bitirdiğimde kafam çok karışıktı. Çünkü beğendiğim unsurlarla beğenmediğim unsurlar iç içe geçmiş vaziyetteydi. Yazarın, İrlanda' ya yapılan bir zaman yolculuğu fikri bende çok merak uyandırmıştı.
Bilhassa başlarını okurken fazla keyif almadım, sayfalar arasında süzülemedim. Yazı dili beni sıktı. Olayların birbirini takibini beğenmedim, genel olarak sönük ve durağan geldi. Karakterler üstükörü işlendiği için onlarla bağ da kuramadım.
Ama büyük resme baktığım zaman ve kitabın her ne kadar epeyce sonlarına kalsa da demlenmiş yerleri içimde heyecan kıpırtılarına sebep oldu, gözlerim ıslanacak gibi hissettim. Hikaye kendini inandırdı.
Bence bu bir roman olarak değil de orta uzunlukta bir hikaye formunda yazılsa daha güzel olurmuş. Çünkü elle tutulur bir konusu var. Aynı şekilde karakterler üstünkörü geçilip okuyucuya hikayenin büyüsü daha konsantre bir şekilde aktarılabilirdi.
Hoşuma giden bir diğer şey de bölüm başına konuyla ilgili şiirler konmasıydı. Bazı şiirler vardı ki sanki kitap için yazılmıştı; yani yazar, İrlandalı Şair William Butler Yeats' in şiirlerini kitaba başarılı bir şekilde yedirmiş.
Kitabın bir yerinde İrlanda'nın zamansızlığından bahsediyordu. Kitapta çoğu unsur zamansızdı bence... İnsanı üzerine düşündürüyor. Zaman kesinlikle düz bir doğru değil...
Bana kalırsa başarılı bir kitap, başta fazla anlam ifade etmeyen gelişme kısmını dahî iyi bir finalle bitirip tüm süreci anlamlı kılabilir. Bu kitapta onu göremedim.
Tüm şahsi fikirlerim doğrultusunda puanım 6/10