Hayatımda daha önce hiçbir kitabı okumaktan korkmamıştım. Ama bu kitabı hem bir an önce okumak istedim hemde aynı zamanda okumaktan korktum. Çünkü bizim okumaya veya duymaya bile korktuğumuz şeyleri yaşayan insanları, çocukları okuyacaktım. Okurken yeri geldi küfrettim , yeri geldi yok artık dedim. Mağdurların yaşadıklarıyla acı çektim, sanıkların yaptıklarını savunmalarıyla yüzsüzlüğün, iğrençliğin bu kadarına yok artık dedim. Ama yine de okumaya devam ettim. Ne kadar duymak, görmek veya okumak istemesek de bunları yaşayan insanlar, çocuklar olduğunu anlamamız ve etrafımızı özellikle çocukları bu konuda bilinçlendirmemiz gerektiğini unutmamamız gerekmektedir. Araştırmacı gazeteci bu kitabı düzenlerken görüşmesi gereken her kesim ile görüşmüş ve bunları bizlere çok güzel bir şekilde aktarmıştır. Okumalı, okutmalıyız.