"Kitaplar bir halta yaramaz. İnsanın birine ihtiyacı vardır, birine yakın olmak ister."
İnler gibi devam etti. "Kimsesi yoksa delirir insan. Kim olduğu hiç önemli değildir, yeter ki yanında biri olsun. İnanın bana, insan fazla yalnız kaldı mı, hastalanır."
- Anneannee! Benim, ben. Deli kızın geldi. Benim can kuşum. Kanatlanıp uçtun, gittin ya! Ben kimin koynuna saklanacağım şimdi? Kime anlatacağım her şeyimi? Nasıl da kızardın bana! Ama kızmazdın aslında. Aynen böyle, devam et derdin, gizliden biliyorum. Bunu hep hissettim. Bu dünyada en çok sevdiğim, en değer verdiğimdin. Seni çok özlicem anneannee yaa. (Derken gözyaşlarına boğulup iç çeke çeke ağlamaya başlamıştı.)
Gelen bu kız çocuğu?
Biriyle konuşuyodum demin. Yoksa çok önce miydi? Bilemedim şimdi. Ama "Deli kız" bu. Canım torunum, şimdi tanıdım. Aynen söylediğin gibi kızım. Sana o dünyalık kızarken, içimden senin yaptıklarını yapamadığım için kıskanıyordum belki de. Senin anlattığın heyecanları, aşkları, yaramazlıkları yapamadığım içinmiş ki sana yürekten kızamadım hiç. Sen de anlamışsın. Zeki kızsın. Deliliğin de burdan geliyor zaten.
Ne diyordum? Unuttum bak. Toparlayamıyorum artık düşüncelerimi. Sanki her kelime, birbirinden uzak köşelere dağılmışlar, onları toparlarken ne söylemek istediğimi unutuyorum artık.
Reklam
Çünkü cebimde yol param yoktu. Çünkü hayatım boyunca aynı vardiyada çalışmayacağıma emindim. Çünkü devam etmek, etmemekten daha kolaydı
Böylece sayfalar birbirini kovalayıp hayat kitabı devam edecekti. Nitekim insan gençken bu sayfaların sonu gelmezdi.
"Merhamet, Montag, merhamet. Onlarla çekişip dırdır etme; biraz önceye kadar sen de onlardan biriydin. Sonsuza kadar devam edeceklerine o kadar eminler ki. Fakat edemeyecekler, bunun uzayda güzel bir ateş meydana getiren bir meteor olduğunu, fakat eninde sonunda bir gün çarpacağını bilmiyorlar. Onlar sadece alevi, senin de önceden gördüğün gibi, sadece güzel ateşi görüyorlar."
Jeolojide, çoğunlukla bir yok oluşun ardından gelir, değil mi? Mezozoik Çağ dinozorların meteor çarpması yüzünden topluca ölmesiyle bitmiştir. Ben yeni bir dönem mi başlatıyordum yoksa yanımda eski dönemden çok fazla şey mi taşıyordum acaba? Hayattaki sınavımız da bu değil mi? Yaşanmışlıkları yok etmeden yola devam edebilmek. Kendimizi yok etmeden nelerden vazgeçmemiz, nelere sıkı sıkı tutunmamız gerektiğini görebilmek
Hem meteor hem de dinozor olmamayı başarabilmek..
Reklam
Reklam