Örneğin, bütün sanatlarda, bütün kafa çalışmalarında, bütün bilimlerde ortak olan ve herkesin ilk öğreneceği şeyler arasında yer alan bilimi! -Nedir o bilim? -Şu herkesin bildiği bayağı şey: Bir, iki, üç bilgisi. Sayı ve hesap. Her bilim, her sanat ona başvurmak zorun
da değil midir?
Mahkum: Çattık ha... Hapishanenin duvarı lan orası. Adama bak ya, duvara dönmüş car car konuşuyor. Hasta mıdır nedir?
Hilmi: Evet, raporlu bir ruh hastasıyım. Devlet ruhumu istimlak etti bile diyebiliriz.
Mahkum: Neden?
Hilmi: Bilmem, yol geçecek herhalde!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Zorbanın yardakçısı olanların sayısı o kadar çoğalıyor ki, hürriyet isteyenlerin sayısına yaklaşıyor. Doktorların dediği gibi, bedenimizde zehirli bir şey varsa, bütün kötü sıvılar sağlıksız noktaya akacaktır. Yönetim için de aynı şey geçerlidir; bir zorba vücuda getirilir getirilmez, devletin bütün kokuşmuş süprüntülerini etrafına toplar.
Türk Büyüklerine Saygı, Eylül 1972
16 büst arasında Atatürk'ün büstü de var ve galiba sahibine en çok benzeyen de bu. Atatürk'ün büstü bize, İstanbul Üniversitesi Merkez Binası'nın bahçesindeki Atatürk heykelini hatırlattı. Görenlerin bildiği gibi heykel erkek ve kız iki üniversiteli öğrencinin ortasında Atatürk'ü göstermektedir. İşin garibi öğrencilerin atlet kılığında, Atatürk'ün ise entarili olarak tasvir edilmiş olmasıdır. Her şeyden önce bir asker olan Atatürk'ü gecelik denecek çirkin bir kılıkla, eski Asurî ve İran hükümdar röliyeflerindeki şekillere benzeyen biçimde canlandırmak hem Türk Milleti'ne, hem de onun hâtırasına saygısızlıktır. Bunu bir zamanın Talebe Derneği İdare Heyeti'nin yaptırdığı söyleniyor. Üniversite öğrencisi deyince akla atlet veya atlet kılıklı gençler gelmez. Atatürk deyince de ya kumandan, ya da sivil elbiseli devlet adamı gelir. Hakikat bu iken atletli, entarili heykelleri oraya dikmekteki sebep nedir? En hafifi: Düşüncesizlik. Rektörlüğün dikkatini çekerim: O çirkin heykeli indirsin.
Savaşa para harcamak hiçbir zaman bollukla sonuçlanmaz çünkü talebin sonu gelmez. Bir devlet, karşısında artık hiçbir kuvvet kalmayana dek savaşabilir; hatta o zaman bile, gelecekte ortaya çıkacak hayali düşmanlarına karşı gereksiz silahlar üretmeye devam edebilir.
2008 ekonomik krizinden doğan işgal hareketi de bu genişlemeye aracılık etmiş; krizde ekonominin patronları diğer insanları yoksullaştırarak servetlerine servet katarken banka sistemini kurtarma amaçlı devlet müdahaleleri de siyasetle kapitalist ekonominin içli dışlı ilişkisini gün yüzüne çıkarmıştır.