“ne çok özlem, ne çok hüzün, ne çok sevinç birikmiş meğer… ama hepsi aynı kapıya çıkıyor sonunda.
insan dediğin sevdiğini yanında istiyor işte. sevdiği herkesi… mesele bu.”
Uzun bir süre kimseyle konuşmadım ;içime döndüm. Dünya ile arama uzaklık koydum. Dünya güzeldi, içim de güzel olsun istedim. İçimde bir suçluluk, hatta kötülük yokmuş gibi yaparsam, yavaş yavaş kötülüğü unuturdum. Böylece hiçbir şey olmamış gibi yapmaya başladım. Hiçbir şey olmamış gibi yaparsanız ve gerçekten de hiçbir şey olmuyorsa, hiçbir şey olmaz sonunda.