Leylim LeylimŞiir
Leylim - leylim dünyamızın yarısı
Al - yeşil bahar,
Yarısı kar olanda
Gene kavim - kardaş, can - cana düşman,
Gene yediboğum akrep,
Sarı engerek,
Alnımızın aklığında puşt işi zulüm
Ve canım yarı geceler
Çift kanat kapılarına karşı darağaçları,
Mahpusanede çeşme
Yandan akar olanda,
Gelmiş yoklamış ecel
Kaburgam arasından.
Yoklasın hele...
Çağıdır, can dayanmaz,
Çağıdır, en çatal, en ası,
Cehennem koncası memelerinin.
Çağıdır, kırk gün - kırk gece
Kolların boynuma kement,
Ha canım kötüye inat...
Vah ki ne desem,
Kurşunları namlulara sürülü,
İ'kelleri kan,
Baskıncılar uykumuzu yıkar olanda,
Alır yüreğim:
Yankın yasak, aynalara.
İnemem bahçende talan,
Tam, boş yanı bu, derim namussuzun,
“İnanç devrimleri de var-dır. Şey hayır yoktur. Çünkü her konuda devrim olur mu?
Çünkü her konuda devrim olmaz. Orneğin, dinde devrim olmaz, reform olur. Çünkü din bir kere elden giderse bir daha geri gelmez diye korkulur. Bir de toprakta reform olur, toprak reformu olur. Çünkü toprak da bir kere elden giderse bir daha geri gelmez diye korkulur. Biz bazen devrim yaparız, bazen reform yaparız. Ama durmadan koşarız..”
İçimde söylemek istediğim çok şey var sanki. Çok büyük şeyler. Bunları ifade etmenin yolunu bulamıyorum. Bazen bana öyle geliyor ki bütün dünya, bütün hayat, her şey içimde duruyor ve sözcüsü olmam için feryat ediyor. Hissediyorum... Ama anlatamıyorum... 
Martin Eden 
Jack London
Martin Eden Jack LondonRuhumu Sardı Bir TelaşŞiir
Ruhumu sardı bir telaş,
İnsanlık ölüyor yavaş yavaş.
Bu ne öfke, ne sinir arkadaş;
Bu dünyada kalan mı var?
Ay doğsun diye güneş batar,
Cehennem ateşi yürek yakar.
İnsan, ne hikmet edip de hâşâ,
Kula tapar; Rab’den başka bilen var mı?
Sarılır aklıma fikrim, şükrüm kadar,
Ne çalışırsan çalış, yazılan kader var.
İnsan, fikri ve zikri kadardır;
Dilsiz şeytan olup mutlu olan var mı?
Ekmek almaya başladı eken biçenden,
Hesap sorulur oldu hak için serdengeçenden.
İnsan olur mu kendini bilen susandan?
Suskun denizde dilsiz olan var mı?
Hakikatin üstüne perdeler çekilmiş,
Vicdanın terazisi çoktan eğilmiş.
Nice doğru, eğri yolda tükenmiş;
Eğrilikten hayır bulan var mı?
Bir gün gelir, son nefeste durulur,
Defter açılır, hesaplar görülür.
Mal da mülk de bir avuç toprak olur;
Kabirde makam soran var mı?
Umut DenizindeŞiir
Derdimiz yok değil mi?
Tertemiziz değil mi?
Ellerinizi çekin kirli günahlarınızdan,
umutlarımız hâlâ aklın ve vicdanın elinde.
Günahımız kendimize,
derimiz zehirli belki.
Ama kimsenin hayatını karartmadık,
umudumuz hâlâ dimdik ayakta.
Çaldığımız bir türkü mü vardı?
Dinledik biz de.
Allah’a isyan etmedik ki,
ruhumuz temizdi yine de.
Adalet deyip içtiğiniz yeminler,
haramla ördüğünüz saraylar...
İnsanlığın üstüne attığınız yükleri
bir gün taşıyamayacaksınız.
Bu denizde büyüdüm ben.
Çocukluğumu anlatamam;
umudun içinde açan bir papatya gibiydi,
ihanetin ortasında ezilen.
Nasır tutmuş ellerim var,
hasımların arasında büyüyen.
Gel otur yanıma,
belki anlarsın dilimden.