O devrimi,
Bu devrimi,
Şu devrimi,
Kahkahalanmalarında
Dikişe tutuldu gergef üzerinde
-çapa ile sığır-
-üreticiyle asalak-
-köylüyle efendi-
Karşıtlığı.
Che nin dediği gibi:Esas devrimcilik sevgidir der.Dürüst olmuşsan, dürüst sevmişsen ,dürüst yaşamışsan, bütün başarısızlıkların zafer demektir.Çünkü dürüst yaşamanın üstünde bir başarı yoktur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sosyolojik anlamda muhafazakârlık ve devrimcilik, toplum olarak bocalayıp durduğumuz düşünsel bir çıkmaz sokağın başını ve sonunu tıkamış, iki önemli kilometre taşıdır..
Eshedü der. Ben sahidim.Yargıçdeğilim,savcıdeğilim,avukatdeğilim
yalnizardiccdergi: Gerçek bir devrimci mi görmek istiyorsun? işte burda gerçek
bir devrimci var, Yalnız Ardic. Yüzyldır burda tek basına zamana ve olaylara
şahitlik eder. Asla suçlamaz, yarglamaz, savunmaz. Ama gölgesini de
kimseden ve hiç bir seyden esirgemez. Bütün devinimi kendi içindedr. Burda
böyle tek başına ve dimdik durur. Eshedü der. Ben sahidim. Yargiç değilim,
savcı değilim, avukat değilim. iste bu gerçek bi durustur. Devrimci duruşu,
Müslüman durușu, insan durușu. Ben de gerçek bi devrimci görmek istedim
Bu yalnız ardica geldim. Bunun böyle tek başina ve dimdik durusu çok etkiledi
beni. Ben gerçek bir devrici nasıl olur ondan ögrendim. Onun gibi eshedü
demeyi öğrendim. Eșhedü. Ben șahidim. Herkes duysun: Yargiç değlim
yargılamam, Avukat değilim savunmam, Savcı değilim suçlamam, Herkes ve
her sey duysun. Kendime şahidim, zamana şahidim, sonsuzluğa şahidim. Ve
herkes ve hersey de sahit olsun ki, bu devrimci duruşumla bütüin evreni
selamlıyorum. Ve tıpki bu yalnız ardıç gibi tek başıma dimdik herkesi ve her seyi kucaklıyorum
Suyun kurusun kanadın kırılsın değirmen
Yetişir beni üğüttüğün
Bırak cahilliğim saflığım gitmesin elden
Bilmek yanmakmış büsbütün
Ben ettim sen etme kuzum değirmenci baba
Boşuna değil bu telâş
Öğrettiğin acı şeyler gelmiyor hesaba
Mola ver dönmesin bu taş
Allahını seversen yarıda kes bu işi
Sürmesin bu korkulu düş
Rüzgâr dalda bırakır yarı olmuş yemişi
Tam olanı düşürürmüş
1. Bilinçaltının Bilinç Düzeyine Çıkışı
Cahit Sıtkı Tarancı’nın 1948 yılında yayımlanmış olan Değirmen şiirindeki yoğun ölüm kaygısına dayalı olarak şairin nevrotik kişiliği göze çarpmaktadır. Şairin âdeta kişiliğinin bir parçası hâline gelmiş olan endişenin kökeninde yer alan en önemli olgulardan biri çok sevdiği hayatı kaybetme korkusudur. Onun yoğun üzüntü ve ıstırap duygularının altında ölüm kaygısı yatmaktadır, bu da onda nevrotik bir kişiliğe sebep olmaktadır. Değirmen şiirinde bunun yansımalarını görmekteyiz. Şair hayatın akışını onu an-be-an ölüme yaklaştıran korkulu bir
düş olarak nitelemekte, ölmek istemediğini vurgulamaktadır:
