Çocukluğumda pazar günleri verilen din dersini ve İncil’deki bir ayeti anımsadım. “Yerinde söylenen bir söz, gümüş tepsi üzerine sunulan altın elmalara benzer.”
isa ve Sokrates'in davaları da benzerlikler gösterir. ikisi de
belki af dileyerek hayatını kurtarabilirdi. Ama işi sonuna kadar
götürmezlerse, kendilerine düşen göreve ihanet edeceklerini düşündüler.
Ve başları dik olarak ölüme gitmeleri ölümlerinden
sonra da binlerce kişinin onlara inanmasını sağladı.