Didem korkmaz
@didemkorkmz
Şu anda okuduğu kitap
İntihar Dükkânı’nı okurken en çok dikkatimi çeken şey, kara mizahın günlük hayatın diliyle kurulması oldu. Hayatlarının sonuna gelen insanların bir dükkânda son alışverişlerini yaparken pazarlık etmeleri, kitabın dünyasını hem tuhaf hem düşündürücü kılıyor. Ölümün bu kadar sıradan bir çerçeveye yerleştirilmesi, garip bir duraklama hissi bıraktı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Masumiyet Müzesi’ni okurken yalnızca Kemal ile Füsun’un aşkına değil, aşkın insanı nasıl sabırla yaralayan bir hale dönüşebildiğine de tanıklık ettim. Bu roman bana, sevmenin her zaman yüceltici olmadığını; bazen beklemek, susmak ve vazgeçememekle ilgili olduğunu hissettirdi. Kemal’in aşkı ilerledikçe masumiyetin yerini yavaş yavaş bir tür dayanılmazlığa bırakması, beni de huzursuz eden ama bir o kadar gerçek bir duyguyla baş başa bıraktı.
Hikâye ilerlerken 1970’lerin İstanbul’u arka planda kalmıyor; aksine bu aşkın sessiz tanığı hâline geliyor. Evlerin içi, mahalle ilişkileri, gündelik eşyalar ve sınıfsal farklar, anlatılan duygulara derinlik katıyor.
Benim için Masumiyet Müzesi, aşkın en saf hâliyle birlikte en yorucu yanını da anlatan; okuyanı romantik bir hikâyeden çok, bir hatırlama ve kayıp duygusunun içine çeken etkileyici bir roman oldu.
Saramago, insanların bir anda kör olması üzerinden aslında “körlüğün gözle değil vicdanla” ilgili olduğunu öyle net gösteriyor ki.
Hikâyede beni en çok vuran şey, insanların düzen bozulunca ne kadar hızlı dağılabildiği… Bir anda herkesin en ilkel hâline dönmesi, bencillik, panik, korku… Yani “insan insanın aynasıdır” klişesi burada karşımıza çıkıyor.
Bir de “gören kadının” varlığı… Herkes körken onun ayakta kalmaya çalışması, hem güç hem yük.
Kitap genel olarak ağır ilerliyor ama bu ağırlık özellikle verilmiş gibi, çünkü o kaosu, o çaresizliği gerçekten hissettiriyor. Okurken rahatsız oldum, sinirlendim, düşündüm… ama zaten kitabın amacı da tam olarak bu bence: “Biz gerçekten görüyor muyuz?” diye sordurtmak. Kısacası; çok ferah bir okuma değil ama insanın içini açmayan kitapların da bazen ruha iyi geldiğini düşünüyorum. Körlük, insan doğasına aynadan daha net bakmak isteyen herkese göre.
Vamık Volkan'ın , psikanalitik vaka öykülerinin ilk dizisi olan Kozmik Kahkaha, istismara uğramış ve hem istismarın hem de annesinden gerekli ilgiyi görememiş bunların sonucunda örselenmiş olan Jane' in akut şizofreni tanısı aldıktan sonra analistiyle 6 yıl süren psikanalitik tedavi sürecini anlatıyor. Herkesin psikanalizle alakalı jargonlara takılmadan okuyabileceği bir kitap. Ayrıca yazar "Dipnotlar" bölümünde okura öyküdeki bazı noktalar için gerek psikanaliz ve literatürdeki araştırmalardan gerekse de kendi yorumlarından bilgiler sunmakta. Psikolojiye özellikle psikanalize ilgi duyanların okuması gerektiğini düşünüyorum.
Ukde, kırgınlıklar yaşamış üç hayatın EMDR terapisi teknikleri ile yaşadıkları kırgınlıklara, acı veren anılara duyarsızlaştırılıp ve bu anıları yeniden işleyerek kişilerin hayatlarına dokunmayı ele alır. Kitabın dili oldukça sade, psikolojiyle ilgilenen herkesin teknik jargonlara takılmadan okuyabileceği bir kitap.
