Dila
@dila99
Şu anda okuduğu kitap
Kendilerine "hizmetçi" yetiştiriyorlar!..
Mürekkep yalamış "conser- vative" Amerikalılar, "Roma İmparatorluğu'nun ABD'de yeniden doğmuş" olduğu hususunda ısrarcıdırlar. Aşağıda çevirdigim metin, ülkenin bir numaralı neo-con dergisi "The National Interestten. $ubat 2015 tarihinde yayınlandı. Bu "The National Interest dergisine mim koyun, yavrum. Bushlar ve avaneleri tarafindan nasıl kullanıldığını, Orta Doğu'nun başına ne işler açtığını göreceksiniz.
Makalenin yazarı Akhilesh Pillalamarri isimli Hint-Amerikalı genç adam, derginin yönetsel hiyerarşisinde genel yayın yönetmeninin hemen altındaki pozisyonda, tipik bir Georgetown Üniversitesi mezunu. Georgetown'a mim koyun, kuruluş nedeni Avro-Amerikan medeniyetini her koşulda doğrulamayı başarabilecek beyinler yetiştirmektir. Yabancı ögrencilere düşkünlükleri de bundan. Mezunlar listelerine girin bir bakın, ülkemizin zengin ve vasat ögrencilerinin gözde okulu olduğunu göreceksiniz.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Roma, Colosseum'un açılışı...
Törenlerde 9000 hayvann öldürüldügü hesaplanır. Roma, hayvanları insanlara veya başka hayvanlara öldürtmek işini "şova dönüştürmüş" bir toplumdu, nitekim seneler içinde hayvancıkların sayıları da, cinsleri de artar. Aslanlar, panterler derken, filler,
hipopotamlar, timsahlar hatta zürafalar getirilmeye başlanư. Gladyatörleri bilirsiniz. "Venatio" diye bir "oyun" daha anlatırlar. Çarmahın olduğu arenaya, hakiki ağaçlar, göletler, kayalarla bir sahne kurar, gözlerini kestirdikleri
bir hayvancığı sahneye salarlarmış. Bicare hayvan dehşet içinde kaçışı, seyirciler heyecandan yerlerinde duramazlarken, oyuncular hayvancığı yakalayıp alkış kıyamet parçalarlarmıs. Sadece hayvanları da degil, insanları da.
"Ad bestias!" diye bir uygulamaları var, harfi çeviri "Hayvanlara!" Idam
mahkûmlarını "hayvanlara göndermek!" anlamındadır, "cellat bir hayvan ya da hayvanlar. Köpekler, ayılar, yaban domuzları, aslanlar, görevlerini daha iyi infaz edebilsinler diye aç brakılır, dövülür, canları yakılır.
Dokuz Öykü'yü, okumak üzere elime aldığımda, bu yazara ait okuyacağım ilk kitap olduğundan her zamanki gibi vaktimi öncelikle yazarın hayatına ayırdım. Ve ilginç bir hayat hikâyesi ile karşılaştım. 91 yaşına kadar yaşamış olan Salinger, 40-45 yaşlarına geldiğinde yazarlığı bırakıyor ayrıca hiç bir eserinin yayınlanmasına da izin vermiyor. Tam bir inziva hayatı yaşayarak (bir tane hariç) fotoğraf görüntüsü de vermiyor. Bu konuda oldukça ketum, yani son 45 yıllık hayatı bir sır!..
Budizm'e ilgi duyduğu biliniyor hatta 9 Öykü adlı kitabının son öyküsü olan Teddy'de bunu işlemiş.
Hikâyelerin çoğu yarım bırakılmış hissi uyandırıyor, "Esme için" adlı öyküsünün kendi hayatından bir kesit olduğu izlenimine kapıldım, "Muz balığı için mükemmel bir gün" ince bir gönderme yapan psikolojik bir hikâye.
Fakat uslübu olsun, hikayelerin içeriği olsun 2 tanesi hariç ilgimi çekmedi... Dokuz Öykü; Okunmasa da olur kitapların arasında yer aldı benim için.
Geçmişte yaşadığı bir hadise, bir vicdan muhasebesi olarak karşısında çıktığında daha fazla dayanamayarak kapalı tuttuğu gözkapaklarını açıp, içinde yaşadığı fanustan da kurtulup ben aslında nerede yaşıyorum, kimdir bu insanlar nasıl yaşıyorlar, kurulmuş olan bu adalet ve ahlaki düzen hangi temeller üzerinde oturuyor gibi bir çok soruları da sormaya başladığında karşılaşılan o korkunç gerçekler;
Çürümüş adalet sisteminin, vicdan ve ahlaktan yoksun bireyleri tarafından toplumu aslında nasıl da yozlaştırmış olduğunun gerçekleri...
Vicdanını, aklını, kalbini harekete geçirip o uyuşturulmuş bencil ve kibirli benliğinden sıyrılabilen (ki... gerçekten çok az insanın başarabildiği bir şey bu!..) Bir insanın, "insan" olma vasfını kazanmaya başlamasının hikâyesi...
İnsan olunca da oturduğu yerde oturamayan, sahip olduğu yeni sorumlulukları nasıl yerine getirebilirimin sancısı ve kendi öz çevresinde ki tepkilerin de hedefi haline gelirken bir de bunlarla mücadelenin sıkıntısı...
Bir dirilişin öyküsü...
