꧁༺ 𝕸𝖊𝖍𝖘𝖆 *𝕱𝖎𝖗𝖚𝖟𝖊 *𝕶𝖊𝖍𝖗𝖎𝖇𝖆𝖗 𝕬𝖙𝖊ş𝖎 ༻꧂
"𝑺𝒆𝒏𝒊𝒏 𝒃𝒆𝒏𝒊𝒎 ü𝒛𝒆𝒓𝒊𝒎𝒅𝒆 𝒉𝒆𝒓 𝒕ü𝒓𝒍ü 𝒉ü𝒌𝒎ü𝒏 𝒗𝒂𝒓 𝒊𝒌𝒊 𝒈ö𝒛ü𝒎."
"Ö𝒍ü𝒎ü𝒏 𝒅𝒆, 𝒛𝒖𝒍𝒎ü𝒏 𝒅𝒆."
"𝑺𝒆𝒗𝒂𝒃ı𝒏 𝒅𝒂 ,𝒈ü𝒏𝒂𝒉ı𝒏 𝒅𝒂."
"𝑺𝒆𝒏𝒊𝒏 𝒉𝒆𝒓 𝒛𝒆𝒓𝒓𝒆𝒎𝒅𝒆 𝒉ü𝒌𝒎ü𝒏 𝒗𝒂𝒓."
Selamm, bugün sizlere kalemini çok sevdiğim, ne yazarsa okurum dediğim ve uzun zamandır kitap olmasını beklediğim, sevgili yazarım @_mehsaa_ dan #firuzekehribarateşi paylaşımı ile geldim. Yazarımızın kalemi zaten çok güzel, ama bu kurguda bambaşka bir güzeldi..
Mardin şehrinde bir masalın içinde gibi hissederken,Şamanların sırları, tılsımların ve taşların gücü etrafınızı saracak. Dünya çapında gizli, lanet bir örgütün uzantıları hepsinin üzerine çökmüşken, birbirine kaderin ipi ile bağlanmış iki ailenin, hem aşkları hem de lanetleri iliklerinize kadar işleyecek!
Büyük bir aşk ve lanetin, Kehribar ve Firüze taşıyla bağladığı, Ezra Saruhan ve Firuze Arjin Koçak ile tanışmaya hazır mısınız?
Ezra Saruhan, sessiz ve çok derin seven bir adam, Firuze gibi ateş parçası bir sevda!
Üstelik doğduğu an Ezra'nın kaderine işlenmiş bir kadın!
Onun mucizesi!
Onun iki gözü!
Firuze Arjin Koçak, iki ailenin laneti arasında aşkına sahip çıkamamış, kaçan, kardeşinin intikamı ile yanan, bu uğurda aşkı dahil Mardin'i yakmaya hazılanan,kimse şu an bilmese de cinayeti işlemiş,şeytanı gömmüş bir kadın.
Her şey yıllar önce büyükanne Arjin Koçak'ın Saruhan lardan birine sevdalanması ile başlıyor. Bu sevda öyle bir şeyle sınanıyor ki Arjin çok sevdiği eşinin ihanetini kaldıramıyor. Şehrin tepesindeki ağacı ateşe vererek çok büyük bir ah ediyor!
"Bir daha hiçbir Koçak bir Saruhan'ın ne yari olsun ne de çocuğunu doğursun! Bana bunu reva görenlerin canı yansın, benim gibi ateşlerde yansınlar!"
İster ah deyin, ister lanet! Bu saatten sonra hiçbir şey eskisi gibi olmuyor. Arjin Saruhan yıllar içinde hem mistik gücü hem de
Ev roman, bi zimanekî zelal û xweş hatiye nivîsandin û çîroka malbateke kurd a welatparêz û têkoşer vedibêje. Di nav romanê de jiyana civakî, dîrok, rihê kurdî û nirxên kevneşopî bi awayekî hestyar hatine nîşandan. Nivîskar bi peyv û hevokên xwe kesayetî, êş, hêvî û xebata gelê kurd bi awayekî xurt dide xuyakirin.
Dema mirov pirtûk ê dixwîne, hinek caran xwe di nav çîrokan de dibîne û bi karakteran re hest dike. Wekî ku ji vê romanê tê fêmkirin, dîrok, welat û mirovatî tiştên ku nayên jibîrkirin in. Her rûpelê wê hestekî taybet dihêle û mirov dixwaze herî zêde di nav çîrokê de bimîne…
Reklam
Ev ne nirxandine. Tenê nîşene
Qernewala qehpikên dinyayê. Bi rastî jî hemî pevşabnên ensestî - Xweda ( wend) jî di navde - bune qernewal bune deng hatine ber destê xwîner. Tevna metnê, honaka wê nexş û nemûşênn wê wusa cure bi curene . Tu dibê qey niviskar serê xwîner kiriye meşkê serî dibe dew. Piştre niviskar qernewala Baxtîn qalê kiriye ta bi derzî dike û bere bere hemî kes cîhê xwe dibinin û diseqirin. Di vê metnê de serdest tune,pîroz tune aqilmend û dildar tune. Hemî yekin hemî wekhevin hemî di şuna hev de ne. Dengê hemiyan navhev dikeve. Berhem dibe orkestraya dinyayê. Keseyatê sereke ( dibek ku tunebe)xeynî emeliyata mejî bi binavcavkirinekî û darizandinekî dikeve nav qernewala dinyayê. Zilm û zordariya ku hatî serî û serdestiya Kulorbadirîn.Ev Kulorbadirîn kiye, an jî çi ye? Çima ew qas cûda û serdest bû? Bi nêrîna min Kulorbadirîn hêmana derman e; Ew derman( meddeyeke di nava hîn dermana heyî ye)hişê mirov ditevizîne. Kesayetê me jî tê binçavkirin, înkeceyan dibîne ( hemî diranên wî tên şikandin) ji xwe emeliyeteke giran derbas dike. Ev Klorpromazin di tedawiyên nexweşiyê wek şîzofren bipolar û ên mêla wan li ser tundiyê be tê karanîn. Di nava metnê de çi car navê Kulorbadirîn derbas dibe hertim qala dadgeh,bersuc ,edelat û qala tundiya tevşoyê ko tê kirin. Ji ber ku em şêwaza nivîskar a badana peyvan dizanin dibe ku niviskar bi peyva Kulorbadirîn dike berê me bide maddeya dermanan a bi navê Klorpromazin . Eke din jî kesayetên metnê taybetî ên mîtolojîk hemî jî têkiliyên wan bi têkiliyên zayendî ên ensestî hene. Lê têkiliyek Kulorbadirîn a têkiliyek zayendî an ensestî tune. Ji ber wê bi firîna min Kulorbadirîn cuda ye. Zimanê metnê wek melodiya li bilura bilurvanekî arxaîn arxaîn dijene. Di nava vê heyteholê vê geremola Heteroglossîsayê ziman buye keskesor; Peyvekî
"Bir kadın kaç kere kefenlenirdi , kaç kere ölüme gelin edilir, kaç kere cehenneme hibe edilirdi? Ben tekrar ve tekrar ölmek için mi doğmuşum? Gün yüzü görmediğim şu hayatta , gözyaşlarımla yıkanarak mı gömülecektim? "
Herkese Merhaba
"Gamzelim "serisinin ikinci ve son kitabı "Yasaklımsın" ile sizlerleyim.
İlk kitap öyle bir yerde bitti ki Allah'ım insallah kabustur dedim ama maalesef gerçekmiş.
Sevda yaşadığı olay sonrası istemediği kişiyle zorla evlendirilir. Evliliği istemeyen Sevda nikah sonrası kaçıp gitmeye çalışırken büyük bir kaza geçirir . Uzun süre yoğun bakımda kalır. Uyandığında ise babası ve annesi ile kendini başka bir şehirde bulur. Yaşadığı kazayla 28 yıllık hayatının ilk 15 yılını hatırlayan Sevda'ya babası olanları anlatmaz. Annesi de kazadan önce kızının başına gelenler yüzünden felç geçirmiştir. Sürekli bir kaçış halindeyden bir gün oldukları yere kalabalık birileri gelir. İçlerinden biri kocası olduğunu söyler. Sevda gitmek istemese de babası engel olmaya çalışsa da karşılarındakilerin tehdidine boyun eğerler.
Sevda'ya geldiği konakta bir de çocuğu olduğu söylenir. Konağa girdiği an kaynanası ve kocası ona fiziksel ve sözel şiddet uygularlar. Ailesiyle görüşmesine izin verilmez. Onu tek mutlu eden an ise ara sıra gördüğü rüyalarıdır.
4 yıl sonra konağa gelen eşinin abisi Barlas sayesinde biraz da olsa soluk alır. Barlas'ın gelmesiyle de tüm düzeni değişmeye baslar.
Serinin ilk kitabında babaanne olacak kişiye öyle kızmıştım ki daha kötüsü olamaz diyordum. Bu kitapta kötünün kötüsü bir Dildar var. Böylelerini toprak bile almaya utanır . Hele konaktaki çalışanlara ne demeli bilmiyorum. Bir kadın dayak yerken haketti zihniyetinde olmaları beni deli etti.
Sevda'nın hayatının değiştiği nişanın sahibi Nisa, anne ve abisinin nasıl kötü olduğunu
#BenZübeyde
"Bakın, Allahın lanetlediği dünyanın kendine köle eden güzelliğine bakın, kim bilir övdüğü ahiret nasıldır?"
Merhaba kitap severler bugün size @/ sadiye_erol_aykac 'ın kaleminden çıkan ve üç farklı kadının yaşadıklarını anlatan naif bir eser ile geldim.
Kitabımız Dilfeza 'nın kızı Dildar'a anlattığı masal ile başlamaktadır. Ama asıl olayları Dilfeza'nın anneannesi Cemil'e nene ile olan günlerini anlatmaya başlıyor ve Cemile nenenin Zübeyde Hanım ile olan anılarını anlatmasıyla devam ediyor.
Bu üç kadına bayıldım ben, hepsinin özellikleri birbirinden farklı, hepsinin güçlü yönleri birbirinden özeldi. İlk olarak kitaba adını veren Zübeyde Hanım'a değinmek istiyorum.
Zübeyde Hanım gerçek hayatta da yaşamış ve yaşantısıyla örnek olmuş bir kadın. Döneminin Abbasi Halifesi Harun Reşit'in eşi kendisi. Bir gün yaşadıklarının acısından artık uyuyamadığı zamanlardan birisinde karşısına masal anlatıcısı olan küçük Cemile çıkıyor ve onun masalları sayesinde uyuyabiliyor.
Cemile ise babasını savaşta yeni kaybetmiş annesi ile bir başına kalmış, masalları dinlemeyi ve anlatmayı cok seven birisi zaten bu sevgisi annesi ile çıktıkları bir yolculukta kendisini Zübeyde Hanımın anlatıcısı yapıyor.
Yıllar yılları götürüyor ve vakit Dilfeza'nın doğduğu günlere geliyor. Dilfeza'nın doğduğu gün annesi vefat ediyor. Cemile nene kızını kaybederken kendini torununa adıyor ve onu masalları ile büyütüyor. Bu masallarla büyüyen Dilfeza herkesin duymasını isteyerek yazmak ve bir kitaba dönüştürmek istiyor. Yazıları için kağıt aradığı zamanlarda karşısına Aziz çıkıyor. Kim bu Aziz?
Zübeyde Hanım ne yaşamış olabilir? Dilfeza istediği kitabı yazabilecek mi? Aziz kim? Tüm bunları merak ediyorsanız kitabı okumanızı kesinlikle tavsiye ederim.
Kitabın en sevdiğim yanlarından
Puan vermedi·416 syf.·
2025 22. kitabı
Divan Edebiyatına mesafeli olsam da genel bilgimi tazelemek için okumak istediğim kitaptı. Kabaklı, edebiyatta otoriter sayılan isimlerden fakat eserin başındaki "Kimliğini aramaya başlayan milletimiz, beynine Batı balyozu ile vurulup sersemletilmiş uyurgezer asırdan sonra, aşkını, felsefesini, inancını ve kimsede olmayan nurlu, şefkatli duygularını biraz da bu divan'larda bulacaktır.
Biraz da türkülerimizde, saray ve mabet mimarimizde, musikimizde, nakışlarımızda, masallarımızda, koşmalarımızda, efsanelerimizde ve elbette yüce dinimizin derununda bulacaktır." cümleleri beni şaşırttı. Kabaklı hem burada vurguladığı üzre hem de muhafazakârların şairi Necip Fazıl'a "Şairler Sultanı" diyerek dindar dünya görüşüne sahip olduğunu belli ediyor. Kişinin dini, dindarlığı, dünya görüşü kendisini ilgilendirir; kimseye zararı olmadığı sürece saygı duyulması da zorunludur. Fakat araştırmacı ve bilgi üreten kimliğindeki birinin bu kadar taraflı yaklaşımını haklı bulmuyorum. Çünkü dert, karşı tarafı kötü göstermek değil tarafsız olarak durumu ortaya koymak olmalı. Kanımca Kabaklının sergilediği tavır, (din sahiplerinin değil) fanatik dinci kesimin komplekslerini yansıtıyor ve kendini komik duruma düşürüyor.
Eser; Divan Edebiyatının ortaya çıkışı, yükselişi ve bitişini Osmanlı'nın kuruluş, yükseliş ve çöküşü ile ilişkilendirerek safha safha, ayrıntıya boğmadan, güzelce anlatıyor. Yer yer Kabaklının yerinde analizlerini de okuyoruz ki zaten edebiyat, tarihi gelişmelerden ayrı düşünülemez. İçerisinde duyduğumuz şairler, yazarlar kadar duymadıklarımız da yer alıyor. Ama çoğundan isim zikredilerek bahsediliyor, ayrıntıya girilmiyor. Bu anlamda genel bilgi edinmek için yüzeysel ama güzel kaynak diyebilirim. Ayrıca şair padişahlar ve şiirlerini de okuyoruz.
Beğendiğim iki
Reklam
Reklam