Leylim Leylim
Şair-i Maderzat.
Diyarbekir Çocuğu.
Fakirin, emekçinin sesi.
Leyla'nın prangası Ahmed Arif!
Nice güzel sıfatları adının önüne getiririm de yine her güzel sıfat; adının, sevdanın, şairliğinin yanında kifayetsiz kalır. Anlatabildim mi canım?
● Gitmek, gözlerinde gitmek sürgüne.
Yatmak gözlerinde, yatmak zindanı... Gözlerin hani?
● Senin mecburun olmak beni hiç mi hiç küçültmüyor. Aksine yüceltiyorsun, insan ediyorsun, yaşatıyorsun...
● Kendine iyi bak. Bir daha hiçbir ana doğurmaz seni. Bir daha hiçbir cihan bulamaz seni.
● Seni tanımak, seni bir kerecik bile görmek; milyarlarca yıl yaşamaktan daha dolu, daha hazlı ve daha değerlidir.
● Benim için çok mühim olan; sana âşık olmak veya âşık olmadığımı bağırıp yırtınmak değildir. Aslolan seni kırmamak, üzmemek, kaybetmemektir.
● Ben senin mecburunum.
● Bir daha dünyaya gelsem aynı hayatı, daha bir ustaca ve korkusuz yaşarım. Ama bu sefer seni tanımakta gecikmem!
● Tattığım, yaşadığım başka duyular, inançlar da var ama seninki gibi yüzde yüz, yüzde milyar kere milyar katkısız ve candan değil.
● İlk sen mağlup ettin beni.
● Benim her şiirimde varsın ve olacaksın. Ama dünyanın en dehşet şiiri bile "sen" olamaz.
● Sana mahkûm kalmak güzel. Gözlerinden öperim. N'olur yaz…
● Sen nasılsın canım? Elin, yüzün, havan bıraktığım gibi mi? Korkunç özlemişem seni.
● Korkunç azaptayım. Öylesine hülya, kutsal ve uzaksın ki... Allah kahretsin beni.
● Ne güzel şey; senden gayrısını takmamak, tanımamak.
● Seni tanımak ne yalçın bir kadermiş!
● Bilmiş, bilmişler sana nasıl yandığımı.
● Seni cehennemî bir hasretle öperim.
● Seni sevmek; ölümlere, zulümlere panzehirdir.
● Nemsin be? Sevgili, dost, yar, arkadaş… Hepsi.
● Sensiz tadı yok bu evrenimin.
● Hasretim yazına, hasretim yüzüne.
● Gözlerinden, gözlerinden öperim.
Kitabın adı: Perperike(Dılemın)
Yazarın adı:Veli Bayrak
Sayfa sayısı:128
Minicik güzel mi güzel bir kitap okudum hem şiir hem nesir şeklinde yazılmış severek okuduğum bir kalem yazarımız.
Eline yüreğine sağlık yazarımızın
“LEYLİM LEYLİM…”Mektuplar
“Leylim”; sevdiğin insana hem adıyla hem de sahiplenmeyle konulan bir takma ad. Öyle güzel bir ad ki bu, içerisinde tüm duyguları barındırmış. Bazen Ahmed Arif Leyla’sına 3 dili birleştirerek ‘Lalikom’ demiş, bazen ‘nicesin dılemın?’..
Ahmed Arif’in doğum gününde bugün, bu Nisan ayında okumaktan keyif aldığım kitabını yorumlamak istedim.
Eser; Ahmed Arif’in 1954-1959 yıllar arası Leylasına yazdığı mektupların bir derlemesi. Mektup olarak geçiyor ama, okuyunca bir insanın tüm duygularını yaşayıp onu derinden hissedeceksiniz.
Kitap, Ahmed Arif’in sürgün günlerini, yaşadığı siyasi baskıyı ve içsel dünyasını da anlatıyor..
Mektuplarının yayımlanış öyküsü ise biraz karışık. Leyla Erbil ilk başlarda mektupların yayımlanmasını istemeyip, ‘ben öldükten sonra yayımlansın’, demiş. Aynı zamanda çıkacak dedikodulardan da sanki çekindiğini belirtmiş. Daha sonra editör bir davette Arif’in oğluna mektupların varlığından bahsedince, oğlu mektupların yayımlanmasını ister.
Bu mektuplar daha sonra Leyla’dan istendiğinde, kendisi önce reddeder. Gel zaman git zaman Leyla mektupları yayımlamaya karar vermiş, ancak kitap basıldığında göremeden vefat etmiş. Hatta ölmeden kitabın yayımlandığını görmek istediğini de belirtmiş..
Arif; deli gibi aşık olduğu kadına sayfalar dolusu mektup yazarken, Leyla ise dostluk sınırını çizmiş. Sonraki açıklamalarında Leyla, ‘Benim tarafımda aşk yoktu, yalnızca dostluk vardı’ demiş. Leyla bu aşka hiç olumlu karşılık vermemiş, olumsuz da vermemiş. Ahmed ise Leyla’nın kararına saygı duyarak bu sevilmediği durumunu kabullenmiş.
Bu sessizlik, bu umursamamazlık, bu cevap vermeme, bilip de bilmeme hali bir noktadan sonra dayanılmaz oluyor. Leyla kendisi de yazmış şaire, ama o cevap mektupları maalesef kayıp.
Onları okuyabilseydik, neden böyle yaptığını
My everything♡♡Benim Canım
♡KALBİM♡
Kitabın güzelliğini nasıl kelimelere dökebilirim bilmiyorum. Dökemem sanırım. Kelime daracığım bu fevkalade işlenmiş kitabın üzerimde bıraktığı tesiri size anlatacak kadar zengin değil. Her harfin ayrı mübtelası oldum. O kadar efsane bir kitap ki o kadar.... İçine düşmemek ne mümkün.
Aslında kitapta o kadar çok kendimi buldum ki her harfinde her harfinde kendime, kendime ayrı efsane bir şekilde rastladım. Kitabı okuyup bitirmeyi geçtim tek bir harfini okumaya kıyamıyordum çünkü her harfinde ayrı bı anıma, hatırama götürüyordu beni o kadar çok özlediğim anlarımı her şeyimi bana tekrar yaşamışım kadar çok mutluluk verdi ki... Anlatılmaz yaşanır. Mutluluğum...
Ahmed Arif;
Üstadım, beni seninle tanıştırana minettarim. Kalemine, yüreğine sağlık. Asıl aşkı, sevdayı, hasreti, gerçek bir sevgiyi, gerçek bir özlemi, mesafelerde olan o aşkı asıl en güzel şekilde kaleme alan insansın. O güzel yüreğine sağlık. Sevdan, özlemin hep sonsuz olacak..
Diyor ya; "Cihanda hiçbir kimse, dostunu, kardeşini, sevgilisini-acısını, ülküsünü, eğilimini, benim seni sevdiğim gibi sevememiştir." Ötesi yok gerçekten ötesi yok. Fevkalade'nin de çok ötesinde. Yeni kelimeler bulup kelimelere yeniden anlamlar verip te anlatsam gene az gene az. Yaşamadan bilemez insan.
Paylaştığım, paylaşmadığım her alıntısına canımı bırakarak paylaştım. Aslından kitabı geçtim tek harfinin bile bana yaşattıklarının hakkını veremem anlatamam, ama en güzel şekilde yaşarım... Hiç üşenmeden tüm kitabı şu incelemeye yazmayı ne kadar çok isterdim.
Senin sade var olman bile beni saadetten çıldırtacak tatta bir gerçek. Diyor ya kesinlikle.
♡#117956195
♡#117794112
Her alıntısının ayrı mübtelasi olduğum gibi şu iki alıntıdan çıkamıyorum. Kitabı okurken her
Bu kitap beni o kadar çok etkiledi ki bir insan birini ne kadar çok sevebilirse işte o kadar çok sevmiş Arif. Bazen bu adam delirmiş dedim ama kim severken delirmiyor ki? Bazen leylasina 3 dili birleştirerek "lalikom" demiş bazen "nicesin dılemın?"...
"Sabah gözlerimi sana açarım, akşam uykularımı senden alırım. Nereye, ne yana dönsem karşımda mutluluğun o harikulade baş dönmesini bulurum. Böyleyken gene de şükretmem halime; hergelelik, açgözlülük eder, seni üzerim. Aklıma gelmez ki seni usandırır, sana gına getiririm. Sana dert, sana ağırlık sana sıkıntı olurum, nemsin be? Sevgili, dost, yâr, arkadaş… Hepsi. En çok da en ilk de Leylâ’sın bana." diyen birini insan nasıl sevmez, o kadar güzel açıklamşki herşeyi bütün coşkusunu sinirini, özlemini hissettim okurken, hayran kaldım arifin aşkına. bir şairi/ yazarı anlamak için harika bir yol bu mektuplar. Ön sözünde cok guzel aciklamislar kitabı, üstüne söyleyecek pek bir lafım yok. Okuyun okutun efendim ...
Ah be Ahmed Arif.. ah bee.. sen öyle bir Leylim diyorsun ki insanın Leyla olup sevdana ortak olası geliyor.. ne güzel ne naif duygular dökülmüş kaleminden.. ne güzel nakşetmişsin aşkını mektuplara... nasılda ruhuna işlemiş o tertemiz sevda.. kitap bittikten sonra uzunca düşündüm. 2019 yılındayız... şimdi kaç tane Ahmed Arif gibi seven kalmıştır.. şimdi böylesine saf sevgilere rast gelmek mümkün müdür ? Kim böyle sevebilir ki artık ? Kim sevdiğine Leylim, dılemın (yüreğim) diyebilir.. kim artık sevdiğini gözlerinden öpüyor ?
Ah bee Leyla... ah bee .. taş olsa duvar olsa ne bileyim herhangi bir eşya olsa dile gelirdi bu sevda karşısında.. sen nasıl gelemedin ? Ahmed ömrüm, canımın yarısı derken sana nasıl karşılıksız kalabildin ? Keşke Leyla Erbille bir kez konuşabilme şansım olsaydıda ona bunları sorabilseydim.
Mektupları her zaman kullanılan dil neticesinde samimi içten bulmuşumdur. Hele birde bu aşk mektuplarından oluşuyorsa tadından yenmez. Bitmesin diye yavaş yavaş, sevdasının her bir satırını ruhuma işleyerek okudum.. Ve gerçekten aşkının güzelliğine, sabrına, sevdasına hayran kaldım... okumaktan asla pişmanlık duymayacağınız bir eser olmuş .. iyi ki sevmişsin Ahmed Arif iyi ki geçmişsin bu dünyadan.. ve iyi ki sevdanın karıştığı satırlara rast gelmişim..iyi ki