Sanıyorum hayatımda okuduğum hiçbir şey beni bu şekilde kendinden tiksindirmemişti. Anlatılan hikayenin her parçasına karşı farklı bir öfke, nefret hissettim resmen. Ancak kitabı elimden bırakmak da bir o kadar zordu çünkü yazar bu duyguları bizi kitaba bağlamak için kullanıyor gibiydi. Anlatılan hikayeden duyduğum rahatsızlık ile yazarın dili kullanmadaki ustalığı birbirleri ile değişik bir dolaşıklık içindeydi. Hikaye gerçekten “utanç” ya da İngilizce ismiyle “disgrace (rezillik)” ismini hakkıyla taşıyordu diyebilirim. Bu kitabı okumayı kimseye öneremem çünkü şahsen okurken yaşadıklarımı bir başkasına hissettirme olasılığı bile hoşuma gitmiyor ancak bir noktada yazarın bu tip bir hikayeyi bize aktarmadaki cesaretini de takdir etmeden geçmek istemiyorum. Bu kitap gerçekten farklı bir kitap.
Disgrace
Kitap bi içimlik su gibiydi…
Okurken hiç sıkılmadım. İlk defa kasaba hikayesi okudum ve çok beğendim. Grace ve Jackson’ı her yönden okumak zevkliydi. Aralarındaki diyalogları çook tatlıydı. Birbirlerini tanırken aslında kendileriyle de ilk defa tanıştılar. Sürekli destek oldular. İkisi de o kadar nazik tatlı karakterlerdi ki çok keyif aldım. Sayfaları nası geçtiğimi bile hatırlamıyorum. Yazarı ilk defa okudum akıcı ve kendini okutturan bi dili var bence. Öneririmm.
*spoiler*
Hikâyemiz YobazTown adlı kasabada büyümüş Gracelyn Mae ismindeki kadının ve Jackson Paul adlı sexmachinein etrafında dönüyor. Bu kasabadaki her kadının ismi Rabia, Hayrünisa, Rümeysa vb. Müslüman isimlerin Hristiyan versiyonu. Herkesin iki ismi var btw like Ahmet Sait, Muhammed Selim etc. Biri size gerçekten sinirlendiğinde bu iki ismi birden söylüyor ve böylece siz de gazaba uğrayacağınızı anlıyorsunuz.
Grace hanımefendi kasabanın imamının kızı. Ay pardon imam demişim, rahip olacaktı. Annesi de örnek bir Hristiyan olduğu için kendi ailesinin imajından başka hiçbir şey düşünmüyor ve kalbi pislik dolu. Oww shit demin Hristiyanlara shade fırlatmış gibi oldum ama yanlış anlaşılmasın benim öfkem bütün semai dinlere.
Annesi, babası, tüm kasaba halkı ve sevdiği adam tarafından yıllarca manipüle edilen Grace kendini sadece bir kuluçka makinesi olarak görmektedir. Öyle ki 7 kere düşük yapmasına ve doktorların "bak ölün, yapman guzum" uyarışlarına rağmen "illa doğurmam lazım yoksa eksik bir garıyam" diye dolanmaktadır. Yüce ekselansları annesi hanım da "yeterince dua etmiyorsun o yüzden doğuramıyorsun" tarzı yorumlarda bulunmaktadır. Grace gibi etrafındaki insanlar da onu kuluçka makinesi olarak gördüğü için bu ulvi vazifeyi yerine getiremediğinde kocası onu boynuzlar hem de en yakın arkadaşıyla. Ve kadının büyülü rahmi tekte hamile kalmayı başarır.
Bundan sonra tüm kasaba halkı ve hatta kızın ailesi: Belki yeterince dua edersen gocan seni tekrar kabul eder.
Böyleeeesine bombok bir ortamı 400 500 sayfa boyunca falan okuyoruz. Tam sayfa sayısını pdf okuduğum için bilemiyorum.
Sonracıma bu YobazVille'de Jackson adında sihirli penis bir abi var. Kasabanın kara lekesi olmasına rağmen ve "iyi Hristiyan ablalar" evli olmalarına rağmen bu adama her deliklerini
Seveceğimi bilerek başladığım bir kitaptı ve gerçekten beklentimi fazlasıyla karşıladı. Mia Sheridan’ın yazım tarzına çok benzeyen, kalbinize dokunan kitaplardandı. Grace evliliğinde yaşadığı sorunlar sonucunda doğup büyüdüğü kasabası Chester’a bir süreliğine geri döner ve orada yaşayanların canavar olarak etiketlediği (ama alkolik bir babayla tek başına baş etmeye çalıştığı problemleriyle boğuşan) Jackson ile birbirlerinin yaralarını sarmalarını konu alan özel bir hikayeydi. Kasaba halkının yersiz dedikodularına sinir oldum. Judy çok tatlı bir kız kardeşti. Jackson ve tek dostu olan köpeği Tucker’ın aralarındaki bağ çok etkileyiciydi bazı sahnelerinde göz yaşlarıma hakim olamadım. Jackson ile Grace’in birbirleriyle diyalogları çoook tatlıydı… Gereksiz uzatmalar yoktu, birbirlerine olan duygularını hiç saklamadılar öyle olmasını çok sevdim. Dram ve aşkın fazlasıyla etkileyici bir şekilde bir araya geldiği kitap arayışındaysanız kaçırmayın çok güzeldi.
#spoiler içerebilir#Edebiyat
finn gereksizine rağmen kitabı sinir krizlerine girmeden bitirebildim ve maalesef son birkaç bölüm hariç beni içine çekebilen bir kitap olmadı. kitapta birkaç kişi hariç kasabanın tamamını ateşe verip yakabilirdim herhalde.
yazardan daha önce 
Geçmişin Kırıkları adlı kitabı okumuştum ve birebir aynı olmasa da ana karakterlerin başına gelenler ve atlatma şekilleri çok benzer; ölen eşler, depresyona giren partner ya da çocuklar ve bunu aşmasına yardım eden diğer bir karakter vs vs...
en mantıklı bulduğum şey ikisinin de kalp kırıklıklarını birbirlerinde düzeltmek yerine kendileri halletmek istemeleri. herhalde en hoşuma giden karar bu oldu.
not: grace'in annesi outlastteki deli rahibeye benziyordu... elinde bir orağı eksiki
Geçmişin Kırıkları adlı kitabı okumuştum ve birebir aynı olmasa da ana karakterlerin başına gelenler ve atlatma şekilleri çok benzer; ölen eşler, depresyona giren partner ya da çocuklar ve bunu aşmasına yardım eden diğer bir karakter vs vs...
en mantıklı bulduğum şey ikisinin de kalp kırıklıklarını birbirlerinde düzeltmek yerine kendileri halletmek istemeleri. herhalde en hoşuma giden karar bu oldu.
not: grace'in annesi outlastteki deli rahibeye benziyordu... elinde bir orağı eksikiDisgrace - Utanç
Merhaba!
2021'nin ilk kitap yorumunu paylaşıyorum. Okumaya 2020'nin sonlarında başlamış olsam da 1 Ocak 2021'de bitirdim kitabı ve sanırım özellikle pek de iyi geçmeyen 2020 yılından sonra, 2021'in ilk biten kitabı olarak pek iyi bir seçim olmadı Disgrace, çünkü biraz iç karartacak türden bir kitap.
Apartheid (Bölgelerin ırklara göre ayrılması) sonrası Afrika'da geçen bu kitapta, kitabın geçtiği bu dönemin genel olarak toplum üzerindeki etkilerini bazı karakterler üstünden görüyoruz.
Kitabın başında David Lurie isimli bir akademisyenin, öğrencisi Melanie ile ilişkiye girmesi ve sonrasında bunun ortaya çıkmasıyla işini kaybedip kırsal kesimde yaşayan Lucie ile birlikte yaşamaya başlaması ve apartheid sonrası dönemde siyah ve beyaz Afrikalılar arasındaki güç dengelerinin değişimi, ve baskıya uğrayan siyah halkın intikamı gibi konuları okuyoruz.
Kitap baştan sona ciddi anlamda iç karartıcı bir kitaptı. Ben de pdf-epub okurken gün içinde değil de uyumadan önce uykuya dalana kadar telefonda okumayı tercih ettiğim için bu kitabı da geceleri okuyarak ilerledim ve kesinlikle zaten insanların genelde (en azından benim) biraz daha melankolik düşüncelere daldığı saatlerde oturup böyle bir kitap okumak pek iyi bir seçim değildi diyebilirim.
Son olarak da şunu söylemek istiyorum, resmen kitapta sempati duyabildiğim bir tane bile karakter olmadı. Yani genelde bir kitap okurken çok kötü bir karakter bile olsa o karaktere karşı sempati duyabileceğim noktalar oluyor ama Coetzee karakterleri öyle bir yazmış ve olayları öyle bir kurgulamış ki durumlara üzülsem de kişilere karşı en ufak bir sempati bile duyamadım.