otuzundansonra
@dnsa
Kitap bağışçısı
Söz yazarı
Şu anda okuduğu kitaplar
Insan, diyorum; öyle Durduk yere soğumuyor hayattan ve insandan. Susuyor ve sustukça birikiyor ve sonra ya içindekileri haykırıyor ya da sessizce uzaklaşıyor. Herkesten ve her şeyden."
Kırıldım demem..
Kırıktım zaten..!
Sen benim kırıklarımın üstünden geçtin..!
Ve biraz daha derine battı..
O kadar işte..
Kimse yokluğuyla tehdit etmesin beni. İsteyen istediği yere gidebilir.
Benim korkum birilerinin yokluğu değil, Birilerinin varmış gibi davranmasıdır. Herkesin yolu layığına açık olsun. Hayat hesapla değil nasiple yaşanır..
Ben her şeye rağmen kendime yeterim…
Biz ergen falan da olmadık. Bizim ergenliğimiz anamızın bir terliğine bakardı. Anında fabrika ayarlarımıza dönerdik😁. Anamızdan dayak yedik 🤣. Aramızda ara sıra anasından dayak yiyip bu gün psikopat olan var mı?🤔 Hijyen kelimesi ile 30 yaşında tanıştım. Her içtiğimiz su bardağını mutfak tezgahına korkusuzca dizen var mı aramızda?🤔Divan'ın altındaki sepet giysilerimiz için yeterdi. Dolap dolap kıyafetimiz de yoktu. Sokak sokak gezerdik. . Boş arsalarda ateş yakar, içine patates atardık. İstediğimiz arkadaşa gider , evinde otururduk. izin almak gereksizdi. Korkusuzduk. Kimse bize tecavüz etmez, yada organlarımızı almaya kalkmazdı. .Bazılarımız sınıfta kalırdı. Hiç birinin ailesi apar topar doktora götürüp bir dünya psikoloji raporu almazdı. Niyet satardık. mahalledeki herkes alırdı. her yerimiz yara olurdu, dişlerimiz kırık, ellerimiz pisti. Pis ellerimizle yağlı , yada salçalı ekmek yerdik. Bazen de domates, üstümüze fışkırta fışkırta, titiz annelerimiz buna bile izin verirdi. Pazar sabahları tv de kovboy filmleri izlerdik. Teksas tom mikslerimiz giyecek sepetimizin arasında dururdu. Dünya öyle büyüktü ki dolaş dolaş bitiremezdik. Cep telefonu, marka ayakkabı, rengarenk oyuncaklar ve bilgisayarlarımız yoktu. Mahalle bakkalımızı dünyanın en zengin insanı sanırdık. Özgür büyürdük, kimse kıyıda köşede şunu yap , bunu söyle demezdi. En büyük baskı annelerimizin kaşı gözünün oynamasıydı.. Savaş nedir, insanlar kaça ayrılır bilmezdik. mahallenin hayvanları hep arkadaşımızdı.. Fazla bir şeyimiz yoktu, ama....Biz öyle mutlu çocuklardık
Yarına çıkarmıyım bilmiyorum
Yada bir saat sonrasına...
Durup düşündüm de
Ne içindi bu tantana
Neler içindi bunca kargaşa...
Ne işime yaradı kendimi yıpratmaktan başka...
Sonra düşündüm kendi cenazemi
Sevdiklerim sevmediklerim
Hepsi bir arada
Kırıldıklarım hatta kırdıklarım
En çok kim aglardı kim en çok adımı anardı tahmin etmek zor değil....
Nasıl bilirdiniz sorusu sorulunca
Hep bir ağızdan iyi bilirdik
Sonra helal ediyormusunuz
Prosedür gereği sorular ...
Hoş
Kimin ne dediği umrumda değil o saatten sonra...
Ama iyiydim be kendim diye söylemiyorum Allah var iyiydim...
Yokluğumun çokta fark ediliceğini
Sanmıyorum bir kaç kişi dışında ,
Ama her ölenin olduğu gibi
Kıymete bineceğim öldümya...
Hoş oda fark etmez o andan sonra...