Kübra
@doluanne
79 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kadının toplumdaki yerini irdeleyebilmek adına bir kadının sessizliğinin başrolde olduğu enteresan bir anlatı idi.
Adına bakarak aldanmayın. Kitabın odağında vejetaryenlik yok kesinlikle. Ataerkil bir toplumda, çocukluğundan itibaren insanın hayvanlığına fazlaca maruz kalmış ve çokça yorulmuş bir kadının, bir gün bir ağaç kadar özgür olabilmenin mümkünlüğüne inanıp bir karar almasıyla başlıyor hikâye. Ama hayatında bu karardan sonra da değişen pek bir şey olmuyor. Yine zorbalanıyor, yine kullanılıyor, anlaşılmaya çalışılmıyor bile. Sonuç olarak hiç yaşamadığı hayatından, yine sessizce ve oldukça dramatik şekilde vazgeçiyor.
Kitabı okuyacağımı söyledikten sonra kitaba dair olumsuz eleştriler duydum okuyan birkaç kişiden. Eğer çok uzun bir kitap olsaydı bu kadar olumsuz eleştiriden sonra büyük bir zaman dilimini riske atmamak adına okumamayı tercih ederdim muhtemelen. Ama kitap zaten çok kısa. Birkaç saat gibi kısa bir sürede bitti.
Bu eleştriler daha ziyade kitabın müstehcen bölümleri ile ilgiliydi.
Okurken bu eleştirileri haksız bulduğumu söyleyemem. Özellikle ikinci bölümde rahatsız edici düzeyde müstehcen sahneler kullanılmış. Aslında bir kadının bilinci tam yerinde değilken, sağlıksız olduğu apaçık ortadayken bile bir erkek tarafından, hiçbir değer yargısı göz önünde bulundurmaksızın kolayca kullanılabileceğini anlatmak istemiş yazar. Bunu yaparken de müstehcenliği biraz sanata bulamış. Hatta bitirdikten sonra baktım, bu bölümü özellikle estetik ve sanatsal açıdan öve öve bitiremeyenler olmuş. Benim sanat anlayışıma ve zevkime uygun düşmediği için sanırım(!) Bunu anlatmak için bu kadarına gerek var mıydı gerçekten diye sorgulamadan edemedim. Okurken rahatsız olsam da yazarın asıl derdini anlamak için kitabı bitirmek istedim.
Muhteşem bir kitap mı derseniz bence
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İçimizdeki ŞeytanEdebiyat
Sabahattin Ali’nin üç romanı arasından en son okuduğum romanı oldu İçimizdeki Şeytan. İyi ki de böyle olmuş dedim, okuyup bitirdiğimde. Bilinçli bir araştırma ile bir sıra belirleyip okuyacak olsaydım da bu kitabı son sıraya koyardım. Zira üçü arasındaki zirve, bu kitaptı bana göre.
İçimizdeki Şeytan, kurgudaki karakterlerin, gerçek hayattaki bazı kişileri temsil ettiği, o kişilerin bu karakterler üzerinden eleştiriliği gibi sansasyonel yönleri ile dikkat çekse de ben bu tarz ‘didişmeleri’ edebiyatın üstünlüğüyle çok bağdaştıramadığım için görmezden ve duymazdan gelmek istiyorum (en azından bu paylaşımda).
Asıl konuşulması gereken bu muhteşem kitap ve bütününe yayılan iç konuşmalar, diyaloglar, duygu ve ruh hali analizleri, tespitler, gözlemler, bunların böylesine hayran kalınası bir anlatıyla ortaya konulması…
Etkileyici bir aşk hikayesi gibi başlıyor kitap. Ama Ömer ve Macide’nin aşkını okuyacağımızı sanarken, bir anda içimizde taşıdığımız o şeytanın varlığını sorgularken buluyoruz kendimizi.
Aslında zeki ve farkındalık sahibi olan, dünyayı, dayatılan yozlaşmış fikirlerle değil de derin anlamlarıyla görebilen Ömer, iş aksiyon almaya, bir şeylerin seyrini değiştirecek eylemlerde bulunmaya gelince ‘içindeki şeytan’ın kurbanı oluveriyor.
Bir kez daha görüyoruz ki; zeki ya da basiretli olmak yetmiyor anlamlı bir varoluş için, harekete geçip bazı akıntılara karşı kürek çekebilecek cesareti de gösterebilmek gerekiyor. Ama Ömer bunu başaramıyor ve maalesef yapabilecek olduğu halde yapmadığı her şeyi, içindeki şeytana yükleyip, ona güvenen Macide’yi de peşinden sürüklemeyi kaçınılmaz bir kadermiş gibi kabullenmeyi seçiyor.
Ömer’in aslında şeytanıyla değil de kendi tembelliği, acizliği ve iradesizliğiyle derdinin olduğunu anlamasına kadar giden yolculuğunda birçok farklı
Omzunda sıcak ve inanç dolu bir elin varlığına ihtiyaç duyan her kadın için ilaç niyetine okunabilecek bir kitap olduğunu söyleyebilirim.
“Her şeye rağmen başaran kadınlar”ın hikayelerini okumak bana çok iyi geldi.
Madam BovaryEdebiyat
Flaubert, beş yıl süren yazma serüveni sonunda ortaya çıkan ve yayımlanmasıyla büyük bir sansasyona neden olan Madam Bovary ile
zamanın burjuvasını ve romantizm akımını eleştirirken, realizmin öncüsü ve modern romanın da kurucusu olmuş.
Tek düze bir insan olan Charles’ın kasaba doktoru olduktan sonra yolunun kesiştiği Emma’yla evlenmesiyle başlayan hikaye, Emma’nın tatmin olmamış arzularının ve ihtiraslarının peşinden sürüklenirken yavaş yavaş bir çıkmaza doğru savruluşunu anlatıyor.
Gerekçeleri makul gelmese de, güçlü ve tatmin olmamış bir ruhun, ızdırabını dindirebilmek adına, sürekli bir arayış içinde olmasını; bu arayışın, sonuçlarının iyi ya da kötü olmasından bağımsız olarak, ne kadar güçlü ve hatta tehlikeli bir itki doğurabileceğini olayların doğal akışında net bir şekilde gösteriyor.
Ayrıca bir birlikteliğin mutluluğa dönüşmesi için, beklenti ve hayallerin denkliğinin bazen sanıldığından daha önemli olabildiği, görmek istemeyen bir insanın, gözünün önündekilere karşı bile kör olabildiği gibi mesajları çaktırmadan cebimize atıp, yer yer dini değerlere ve zamanın din algısına dair sorgulamalardan da payımıza düşeni aldığımız çok yönlü bir kitap.
Bir kitapta, herhangi bir erkek karakterin özne olduğu durumlarda onaylanmasa da okunup geçilecek olaylar, bir kadın karakter tarafından icra ediliyor olunca yerin yerinden oynamasına ve yazarının yargılanmasına neden olmuş. Bu yönüyle amacı bu olmasa da, toplumsal ahlak algısının cinsiyete göre nasıl da boyut değiştirdiğini de somut olarak gözler önüne sermiş bir kitap.
Bunların dışında Flaubert’in, kitap boyunca okuduğumuz tüm o sansasyonel olayları, sakin bir gözlemci edasıyla sunduğu, hiçbir yargı içermeyen ve muhteşem psikolojik tahliller, betimlemeler barındıran sade anlatımı da oldukça etkileyici.
Bovarizm
Paris’te lüks bir apartmanda birbirlerinden farklı ama iç dünyaları itibarıyla da bir o kadar aynı olan üç insanın birbirini bulma hikayelerini anlatan bir kitap Kirpinin Zarafeti.
Gerçek kendini herkesten gizleyen 54 yaşında bir kapıcı olan Renee, 12. doğum gününde intihar etmeyi düşünen ve o zamana kadar yaşamdan çıkardıklarını sürekli olarak kaydeden zengin bir ailenin küçük kızı Paloma.
Aynı apartmanda, farklı konumlardan izledikleri dünyanın anlamsızlığına rağmen, kendi kişisel dünyalarında anlam arayışlarını sürdürmekte olan bu iki yalnız insanın hikayelerinin dönüm noktası Japon beyefendisi Kakuro’nun apartmana taşınması ile olur. Kakuro, bulundukları bu dünyanın yüzeyselliği ve sahteliği içerisinde kendileri olarak kalmaya çalışan Renee ve Paloma’yı ayrı ayrı keşfedip, hakettikleri değeri vererek dünyalarına yeni bir soluk getirir.
Farklı yaş, kültür ve karakterlerin aynı dili konuşurken nasıl tüm farklılıklarından sıyrıldığını, birbirini anlayınca hiçbir farkın gerçek manada ehemmiyet taşımadığını zarifçe gözler önüne seriyor yazar.
Üç karakterin de kendi dünyalarındaki ayrı ayrı keşifleri, Paloma’nın küçücük yaşına rağmen yaptığı analiz ve gözlemler, Renee’nin kitaplarla, filmlerle dolu gizli entellektüelliği ve kendini içtenlikle anlatımı, Kakuro’nun nezaket dolu bilgeliği çok etkileyiciydi gerçekten.
Kitap boyunca tüm bunları bir Renee’nin bir Paloma’nın gözünden kendi üsluplarınca okuyoruz.
Bir yönüyle iki insana ait günlükleri kendi dillerinden dinlemek gibi olsa da aslında çokça felsefe, kitap, film ve sanat muhabbetine şahit oluyor hayata ve insana dair enfes tespitler ediniyoruz.
Felsefe temelli bölümler okurken biraz zorlasa da dili ve hikayesiyle zevkle okuduğum bir kitap oldu.
İlgilisine tavsiye eder, niyetli olanlara şimdiden keyifli okumalar
