sinem incecik
@dorry
Olduğum şeyle olmadığım şey arasında,hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasındaki boşluğum.”
Darwin’in İngiliz donanması ile çıktığı beş yıllık seyahatte tuttuğu notlar ve günlüklerden oluşan “Beagle Yolculuğu”adlı eserinden bir bölüm olan “ Lapa Lapa Kelebek Yağıyordu”okuduğum en keyifli kısa klasiklerden biri oldu. Darwin’in ortaya attığı evrim teorisinin temellerinin bu seyahatte yapmış olduğu ileri gözlemlerle ortaya çıktığını düşünüyorum. Daha önce belki adını bile duymadığınız kara ve deniz canlıları,insanlar ve davranışlarını kendi zihinsel süzgecinden nasıl geçirip bilim dünyasına katkıda bulunduğunu bu eseri okuyarak rahatlıkla gözlemleyebilirsiniz.
Reklam
Uzun yıllardır popülerliğini hiç kaybetmeyen,benim de öğrencilik zamanlarımda okuyup,yıllar sonra yeniden elime aldığım “Semerkant” romanının bende bıraktıklarını paylaşmaya geldim bugün.
Kitabın kurgusu ikiye ayrılıyor. İlk bölümde yazar bizi bundan yaklaşık bin yıl öncesine;İran’a,üç arkadaşın yanına götürüyor. Tarihe adını farklı şekillerde adını yazdıran bu üç adam;
Dünyayı gözlemleyen Ömer Hayyam,dünyayı yöneten Nizamülmülk ve aynı dünyaya dehşet saçan Hasan Sabbah.
Romanın ikinci bölümü ise Benjamin adlı bir Amerikalının yıllar sonra Hayyam’ın Rubailerini bulma arayışını konu alıyor.
Tarihsel kurgu okumayı çok seven bir okur olarak kitabın ilk yarısından büyük keyif aldım. Yazar,tarihe adını farklı şekillerde yazdırmış üç ismi kurgusuna almış ve ileri düzey tarih bilgisiyle harmanlayarak harika bir iş çıkarmış. Bu bölümde beni rahatsız eden tek şey Sultan Alparslan ve Melikşah’ı kurguya dahil ederken bilinen gerçeklikten saptırılarak anlatılmasıydı. Tarih bilgisi kuvvetli olan ve kitabı okuyan arkadaşlar varsa bu bölümleri tartışmak isterim.
Kitabın Benjamin ile olan kurgusu ise bana göre zorlama ve son derece sıkıcıydı. Keyif aldığım bir kitaptan sonra alakasız bir kitaba geçmişim gibi hissettim. İlk defa bir roman için böyle bir fikir oluştu bende. toparlayacak olursam kitapla ilgili genel yorumumu merak edenlere sadece ilk bölümü beğendiğimi söylemek istiyorum:)
Sait Faik in sıkmayan,yormayan öykülerini okurken sanki onunla yüz yüzeymişim de,hikayeleri ondan dinliyormuş gibi hissediyorum. Her gün geçtiğimiz sokakları,çocukları,komşuları,esnafı,çiçekleri,parkları ondan dinlerken;yaşarken pek çok ayrıntıyı atlayarak,unutarak yaşadığımızı düşünüyorum hep. Onun muhteşem gözlem yeteneğinin karakterlerine nasıl yansıttığını kalemini sevenler iyi bilir. Her birini size öyle bir tasvir eder ki karşınızda capcanlı durur o karakterler. Lafı uzatmaz,laf kalabalığı yapmaz,vereceği mesajı verir,her öykünün sonunu da harika bir sonla,tokat yemişsiniz gibi hissettirip bitirir…
14 öyküden en sevdiklerimi de buraya not düşmek isterim.”Lüzumsuz Adam”, “İp Meselesi”, “Papaz Efendi” ve “Kameriyeli Mezar”
Hala tanışmayanınız varsa,kendi gibi naif ve bohem öyküler yazan bu kibar adamla tanışmanızı tavsiye ederim.
Victoria döneminde verilen bir davette geçen,içinde muhteşem diyalogların ve atışmaların olduğu,oyun metni olmasına rağmen rahatlıkla roman tadında okunan harika bir Wilde eseri. Dağarcığınıza bir şeyler katan ama bunu yormadan yapan,gülümseten,en sonunda da ters köşe yapan,edebi değeri olan bir eser okumak isterseniz listenize almanızı öneririm.
Reklam